Dziewczyna poświęcała się opiece nad starszą sąsiadką, wszyscy byli przekonani, że robi to dla spadku, ale prawda okazała się zupełnie inna

Dziewczyna opiekowała się babcią sąsiadki, wszyscy sądzili, że chodzi jej tylko o spadek, jakby była jakąś łowczynią majątków ale byli w grubym błędzie.

Kasia nie miała ojca odszedł sobie jednym szybkim krokiem, kiedy Kasia była jeszcze smarkaczem z kokardką. Została jej mama, a także dziadek Władek, taki swojski facet z wąsikiem, który był dla niej trochę dziadkiem, trochę tatą, trochę przyjacielem do narzekania na politykę przy herbacie. Tak się niestety poustawiały gwiazdy, że mama Kasi zachorowała na raka i zmarła, gdy Kasia miała ledwo dziesięć lat. Od tego czasu to dziadek przejął pełen etat rodziny.

Babcię Kasi życie zabrało wcześniej, zanim jeszcze Kasia zdążyła pójść z nią na wiejskie wesele czy do kościoła w wielką niedzielę. Tak więc została we dwójkę ona i jej niezłomny dziadek. Teraz, już jako dorosła Kasia, miała pracę, ogarniała codzienność, a w dodatku opiekowała się dziadkiem, który coraz częściej przegrywał pojedynki z własnym kręgosłupem. Z dnia na dzień był coraz słabszy i coraz rzadziej zrzędził o polityce.

Kasiu, chciałbym cię o coś prosić powiedział pewnego dnia, kiedy uparty pilot od telewizora znów mu się schował pod poduszką.

Co takiego, dziadku?

Wiesz, twoja babcia miała przyjaciółkę Stasię. Były jak papużki nierozłączki. Zawsze się wspierały, jedna drugiej jajka podrzucała spod swojej kury. Po śmierci babci zawsze do niej zaglądałem… Kochanie, kiedy mnie zabraknie, obiecasz mi, że nie zostawisz Stasi samej? Pomóż jej, jak tylko będziesz mogła.

Obiecuję, dziadziu.

Dużo obiecywać już nie zdążyła, bo dziadek Władek odszedł następnego dnia we śnie, bez wielkiej afery; zostawił jej tylko szalik i parę mądrych przysłów w spadku. Kasia została dosłownie sama jak palec. Słowo się rzekło, zaczęła więc odwiedzać Stasię, pomagała sprzątać, gotowała jej zupy, takie z zacierkami jak babcia kiedyś. Dziwne było tylko to, że Stasia miała rodzinę siostrzenicę, jakiegoś próżnego wnuczka ale oni przyjeżdżali tylko wtedy, kiedy mieli coś do zabrania i zawsze byli zbyt zajęci, by zjeść z nią obiad. Mijały tak trzy lata. Potem Stasia zachorowała i po krótkiej walce niestety zmarła. I wtedy nagle jak spod ziemi pojawiła się rodzina!

Na pogrzebie atmosfera była napuszona, a w mieszkaniu Stasi krewni szukali gorączkowo oczywiście kasy. Przerzucali gazetki reklamowe jakby to były skarby Templariuszy. Kasia wzięła tylko jedno stare zdjęcie Stasi z babcią i cicho wyszła, żeby im nie przeszkadzać w szałowym polowaniu na majątek.

Następnego dnia przyszła do niej siostra Stasi, Stefania, nosząca się z dumą jak hrabina z Krakowa.

Kasiu, sprawa jest taka zaczęła od razu, nie zważając nawet na powitanie.

Co się stało? spytała uprzejmie Kasia.

Wiesz… Stasia zostawiła testament. Dla ciebie. Ale… no… przecież ty nie jesteś rodziną! My jesteśmy! Jasne, nie miałam czasu jej doglądać wiadomo, życie, same problemy. Może jakoś się dogadamy. Mogę ci coś odpalić.

Jasne odpowiedziała Kasia. Zapłać.

Ale czy Kasia przyjęła wszystko i kupiła sobie nowy samochód albo wycieczkę na Mazury? Skądże! Oddała cały spadek na dom dziecka. Niech dzieci mają trochę szczęścia, skoro ona miała tyle kłopotów. Może to karma, a może po prostu Kasia z tych, co pomagają bez kalkulatora w kieszeni.