„Nie potrzebuję innej synowej, więc zrób, co chcesz!” – usłyszał Marek od swojej mamy, kiedy oświadczył, że chce poślubić Magdę, a nie wybraną przez rodzinę Amandę z zamożnego sąsiedztwa.

Nie chcę żadnej innej synowej, rozumiesz? A rób, co ci się podoba! powiedziała ze złością pani Jadwiga, zerkając na syna z goryczą w oczach.

Marek kończył właśnie studia na Uniwersytecie Warszawskim. Powiedział Magdzie, swojej pierwszej miłości z liceum, że to najlepszy moment, by zacząć wspólne życie. Magda była nie tylko śliczną, ale też bystrą dziewczyną, pisała akurat pracę magisterską z psychologii na UW. Młodzi byli pewni po obronach przyjdzie czas na ślub.

Marek zebrał się w sobie i poinformował matkę o swoich planach. Ale Jadwiga od razu zgasła w nim entuzjazm: Albo żenisz się z Amelką z trzeciego piętra, albo z żadną inną! A powiedz mi, co dla ciebie ważniejsze porządna przyszłość czy jakaś tam miłość? Widzisz przecież, jaką posadę może mieć twój kolega Krzysiek, gdyby był rozsądny!

Amelia pochodziła z bogatej rodziny, a jej tata prowadził własną kancelarię prawniczą przy Nowym Świecie. Od dawna wodziła za Markiem oczami, a ten patrzył tylko na Magdę córkę pielęgniarki z Pragi, której matka miała zszarganą opinię w dzielnicy. Co ludzie powiedzą, synu? dopytywała Jadwiga. Taka synowa? Nie ma mowy!

Nie chcę innej synowej, a ty rób, jak chcesz! wyrzekła twardo Jadwiga.

Marek jeszcze próbował przemawiać matce do rozsądku, tłumaczył się, prosił, ale ta miała serce z kamienia. Zagroziła: Ożenisz się z Magdą nie masz rodziny! Zapomnij o mnie! Marek zląkł się. Jeszcze przez pół roku widywał się z Magdą, ale ich miłość gasła powoli, jak świeca w przeciągu.

Wreszcie, pod presją matki, Marek poślubił Amelię. Dziewczyna była szczęśliwa i zakochana. Nie zdecydowali się jednak na wielkie wesele Marek nie znosił myśli, że Magda mogłaby gdzieś zobaczyć jego zdjęcia ślubne. Po ślubie wprowadził się do kaloryferem grzanego apartamentu rodziców Amelii na Saskiej Kępie. Teściowie pomogli mu zdobyć dobrze płatną posadę w spółce państwowej. Ale Marek nigdy nie poczuł się naprawdę szczęśliwy.

Nie chciał dzieci. Gdy w wieku trzydziestu ośmiu lat Amelia przekonała się, że nie namówi męża na dziecko, sama wniosła pozew o rozwód. Odeszła, w końcu ułożyła sobie życie z kimś innym, urodziła córkę, znalazła szczęście.

Marek został sam. Po latach usilnie próbował odnaleźć Magdę, ale jakby zapadła się pod ziemię. Dopiero znajomy z dawnych lat powiedział mu w bramie na Mokotowie, że Magda wyszła w pośpiechu za pierwszego, którego spotkała. Facet okazał się zwyrodnialcem. Pobił ją tak dotkliwie, że nie przeżyła.

Od tego czasu Marek zamieszkał samotnie w starym mieszkaniu przy Grochowskiej. Wieczorami siedział ze szklanką wódki, patrząc na wyblakłe zdjęcie Magdy. Nie potrafił wybaczyć matce nigdy.