Na skraju tego lata Pracując w miejskiej bibliotece, Dana uważała swoje życie za nudne – czytelników zaglądało coraz mniej, bo wszyscy siedzieli w internecie. Czas spędzała głównie na przekładaniu książek i wycieraniu z nich kurzu. Jedyne, co sobie ceniła, to to, że przeczytała niezliczoną ilość powieści: romantycznych, filozoficznych… A tu nagle, mając trzydzieści lat, uświadomiła sobie, że cała ta romantyka w jej życiu nawet się nie wydarzyła. Wiek już poważny, czas pomyśleć o rodzinie, uroda nierzucająca się w oczy, praca kiepsko płatna – ale zmieniać jej nie zamierzała, było jej tak wygodnie. Do biblioteki przychodzili głównie studenci, czasem jeszcze licealiści albo emeryci. Ostatnio odbył się wojewódzki konkurs bibliotekarzy ­– ku własnemu zdziwieniu Dana zdobyła główną nagrodę: sfinansowany, dwutygodniowy pobyt nad Bałtykiem. – Ale super! Na moją pensję nawet nie pojechałabym nad jezioro, a tu proszę, szczęście samo wpadło w ręce! – ucieszyła się, dzwoniąc do mamy i przyjaciółki. Lato chyliło się ku końcowi. Siedząc trzeciego dnia pobytu samotnie na pustej plaży, Dana zamyśliła się i rozmarzyła, podczas gdy większość wypoczywających siedziała w pobliskich smażalniach – Bałtyk tego dnia był niespokojny. Nagle zobaczyła, jak z pomostu fala zmyła do wody jakiegoś chłopaka. Nie zastanawiając się ani chwili, popędziła z pomocą – dobrze, że było płytko, bo świetną pływaczką nigdy nie była, ale od dziecka dobrze trzymała się na wodzie. Z trudem przyholowała chłopaka do brzegu, po pas w wodzie, w przemoczonym letnim ubraniu patrząc na niego zdumiona – był wyrośniętym, ale jednak nastolatkiem, może czternaście lat, niewiele młodszy od niej, a nawet trochę wyższy. – Co ty wyprawiasz, tak się kąpać przy takiej pogodzie? – spytała z troską. Chłopak wymamrotał podziękowanie i poszedł na lekko drżących nogach. Dana wzruszyła ramionami. Następnego ranka uśmiechnęła się do słońca za oknem – pogoda była boska, morze spokojne. Po śniadaniu poszła na plażę, potem na spacer do parku, zajrzała do strzelnicy. Zawsze dobrze sobie radziła ze strzelaniem, choć pierwszy strzał był niecelny – za to drugi… prosto w dziesiątkę. – Widzisz, synuś, tak to się robi! – usłyszała za plecami męski głos. Odwróciła się i zobaczyła wczorajszego chłopaka z tatą – sympatycznym, wysokim mężczyzną. Ten, przedstawiając się jako Antoni, z uśmiechem zaprosił ją na partię; potem cała trójka spędziła popołudnie – na lodach, na diabelskim młynie, na wesołej rozmowie. Okazało się, że ojciec i syn… mieszkają w tym samym mieście, co ona. – Świat jest jednak mały! – śmiał się Antoni. Każdy następny dzień wydawał się coraz bardziej bajkowy – codzienne spotkania na plaży, wieczorne rozmowy, wspólne zwiedzanie. Dana coraz bardziej zaprzyjaźniała się z chłopakiem, który któregoś dnia zwierzył się jej z rodzinnych kłopotów i rozstania rodziców. Kiedy urlop dobiegał końca, Dana żegnała się z Antonim i jego synem na brzegu letniego Bałtyku. Antoni obiecał odebrać ją na lotnisku po powrocie do domu. Dana nie planowała nowych życiowych rewolucji, tylko rozpromieniona, znowu z nadzieją, czytała czułe sms-y od Antoniego. Wkrótce potem Dana przeprowadziła się do mieszkania Anatka i jego syna w Gdańsku – jak się okazało, najbardziej szczęśliwy był… sam chłopak: z radości, że jego tata i on wreszcie mają prawdziwą rodzinę.

Na skraju tego lata

Pracując w bibliotece, Danuta uważała swoje życie za nudne coraz mniej czytelników zaglądało między regały, bo większość ludzi dziś czyta tylko w internecie. Przesuwała co jakiś czas te same tomy na półkach, ścierając z nich kurz. Jedyny plus tej pracy był taki, że przeczytała już niewyobrażalną ilość książek i romansów, i filozoficznych I nagle, mając trzydzieści lat, uświadomiła sobie, że cała ta wielka romantyka po prostu ją ominęła.

Wiek już odpowiedni, czas pomyśleć o założeniu rodziny, uroda przeciętna, praca słabo płatna. Jakoś nigdy nie przyszło jej do głowy, żeby tę pracę zmienić wszystko przecież było w porządku. Do biblioteki przychodzili tylko studenci, czasem uczniowie, jeszcze rzadziej emeryci.

Niedawno wzięła udział w konkursie bibliotekarzy na szczeblu wojewódzkim i ku swojemu zaskoczeniu wygrała główną nagrodę: opłacony dwutygodniowy pobyt nad Bałtykiem.

Ale fajnie. Koniecznie pojadę! powiedziała z radością koleżance i mamie. Na moją pensję nie pojechałabym na żadne wczasy, więc takie szczęście nie zdarza się co dzień.

Lato się kończyło. Danuta szła samotnie pustą plażą, większość urlopowiczów siedziała po kawiarniach, bo morze było dziś bardzo niespokojne. To jej trzeci dzień nad morzem i postanowiła samotnie pospacerować brzegiem, rozmyślając i marząc.

Nagle zobaczyła, jak fala strąciła z molo chłopaka. Bez namysłu rzuciła się na pomoc na szczęście był niedaleko brzegu, chociaż sama nie była wybitną pływaczką, ale na wodzie utrzymać się potrafiła od dziecka.

Fale trochę pomagały jej ciągnąć chłopaka za kołnierz ku brzegowi, innym razem ściągały go z powrotem. Wreszcie udało się jej stanąć na dnie, w wodzie sięgającej po piersi byle tylko nie stracić równowagi. Udało się.

Stojąc na piasku, w mokrej sukience przylepionej do ciała, spojrzała na chłopaka był młody, najwyżej czternaście lat, ale wysoki, a nawet trochę wyższy od niej.

Co ci przyszło do głowy, żeby się kąpać przy takiej pogodzie? zapytała ze zmartwieniem.

Chłopak podziękował, po czym lekko chwiejąc się, poszedł w swoją stronę. Danuta wzruszyła ramionami i patrzyła za nim. Następnego ranka, budząc się w pokoju hotelowym, uśmiechnęła się pogoda była idealna, świeciło słońce, a morze za oknem kusiło błękitem i spokojnymi falami. Jakby przepraszało za wczorajsze sztormy.

Po śniadaniu poszła na plażę i z przyjemnością wygrzewała się na słońcu. Odpoczęta, popołudniu wybrała się na spacer do pobliskiego parku. Tam wypatrzyła strzelnicę, weszła z ciekawości. Dawno temu w szkole i na studiach miała niezłe oko, choć pierwszy strzał teraz chybił, drugi był już celny.

O, widzisz synku, tak trzeba strzelać usłyszała za sobą męski głos. Odwróciła się i, ku zaskoczeniu, zobaczyła wczorajszego chłopaka.

W oczach chłopca przez chwilę przemknął strach od razu ją rozpoznał. Danuta odgadła, że ojciec nie wie, iż jego syn mógł się wczoraj utopić. Uśmiechnęła się lekko.

Może pani da nam pokaz? zagadnął przystojny, wysoki mężczyzna. Zbyszek mój to w ogóle nie umie strzelać, ja zresztą też, wstyd się przyznać dodał przyjaźnie.

Po strzelnicy poszli wszyscy razem na lody do kawiarni, a potem jeździli na diabelskim młynie. Najpierw Danuta myślała, że zaraz dołączy do nich mama Zbyszka, ale zarówno ojciec, jak i syn nie oczekiwali nikogo.

Ojciec, który przedstawił się jako Andrzej, okazał się świetnym rozmówcą z każdą chwilą coraz bardziej się jej podobał.

Danusiu, długo już tu odpoczywasz? zapytał.

Dopiero tydzień, jeszcze tydzień przede mną.

A skąd jesteś jeśli wolno spytać?

Okazało się, że to niesamowity zbieg okoliczności ojciec z synem mieszkają w tym samym mieście co Danuta! Wszyscy wybuchli śmiechem.

A widzisz, w mieście człowiek się nie natknie, a tutaj proszę! ucieszył się Andrzej. Bardzo mu się podobała ta sympatyczna, spokojna kobieta.

Zbyszek szybko się rozluźnił i brał aktywny udział w rozmowie, chyba zrozumiał, że Danuta nie zamierza ojcu zdradzać przygody z molo. Pożegnali się dopiero późno wieczorem panowie odprowadzili Danutę do hotelu i umówili się na następny dzień na plaży.

Danuta była pierwsza na plaży, nowi znajomi trochę się spóźnili.

Dzień dobry! Wybacz nam, Danusiu przepraszał Andrzej, rozkładając się obok niej. Nie uwierzysz, zaspałem zapomniałem włączyć budzik.

Tato, idę pływać rzucił Zbyszek i pognał w stronę wody.

Danuta nagle zawołała:

Zbyszek, poczekaj! Przecież nie umiesz pływać!

Jak to nie? zdziwił się Andrzej. W szkole jest w drużynie pływackiej, nawet startuje w zawodach.

Danuta była zaskoczona i zamilkła przecież wtedy wydawało się, że chłopak nie umie pływać. A może tylko się jej tak wydawało…

Mieszkali w sąsiednim hotelu.

Kolejne dni wakacji były bajeczne codziennie rano spotykali się na plaży, późnymi wieczorami wracali ze wspólnych wycieczek. Danucie bardzo zależało, by porozmawiać z Zbyszkiem sam na sam, coś kłębiło się w tym chłopaku, ale może tylko jej się tak wydawało… Wiedziała już, że Andrzej i Zbyszek mają pokój w hotelu obok.

Okazja nadarzyła się pewnego dnia, gdy na plażę przyszedł tylko Zbyszek.

Dzień dobry, a tata się rozchorował, ma gorączkę powiedział, a ja się wyprosiłem Powiedziałem, że pani na mnie popatrzy zaśmiał się, przepraszam, że tak wyszło, ale nie chcę siedzieć w pokoju.

Zbyszek, podaj mi do taty numer telefonu, zadzwonię podyktował jej numer.

Dzień dobry odebrał Andrzej a może i nie taki dobry Nagle mnie rozłożyło. Proszę mi zaopiekować się chłopakiem, obiecał, że was posłucha…

Proszę się nie martwić, wyzdrowieje pan, Zbyszek to rozsądny chłopak. Później pana odwiedzimy.

Wychodząc z morza, Zbyszek położył się na leżaku obok Danuty i nagle stwierdził:

Wie pani, jest pani naprawdę dobrym przyjacielem.

Spojrzała na niego zdziwiona.

Skąd ci to przyszło do głowy?

Dziękuję, że nie powiedziała pani tacie o tym, co się stało wyszeptał zawstydzony. Naprawdę fala ściągnęła mnie z molo, trochę spanikowałem.

Nie ma za co uśmiechnęła się Danuta. Po chwili spytała: Zbyszek, a gdzie jest twoja mama? Dlaczego jesteście tu sami z tatą?

Chłopak przez chwilę milczał, lecz w końcu postanowił opowiedzieć. Uznał widocznie, że dorósł do poważnych rozmów.

Okazało się, że Andrzej z racji pracy często wyjeżdżał w delegacje. Zbyszek zostawał wtedy z mamą Małgorzatą. Rodzina uchodziła za szczęśliwą i zżytą. Ale jak się okazało, tylko z pozoru. Winna była mama.

Pewnego dnia Andrzej oznajmił żonie:

Małgosiu, wysyłają mnie do Warszawy na szkolenie, potrwa trzy tygodnie. Po szkoleniu miałbym szansę na wyższe stanowisko, szef mi już sugerował, że chce mnie na zastępcę. I wypłata będzie dużo wyższa

Wydawało mu się, że żona się ucieszyła. Została z synem w domu.

Po dwóch dniach Małgorzata rzekła do Zbyszka:

Dzisiaj będą goście, mój kolega Artur z córką. Musimy z Arturem popracować nad planami, a ty pobaw się z jego córką Weroniką, będzie ci wdzięczna, choć jest trochę starsza.

Weronika okazała się wygadaną nastolatką, po chwili namówiła Zbyszka:

Idziemy do parku, poszwendamy się chwilę.

Małgorzata wręczyła synowi dwieście złotych i wysłała ich na spacer:

Jasne, idźcie, tylko wróćcie na czas na kolację. Musisz postawić Weronice lody!

Zbyszek był zaskoczony, bo nigdy tyle kieszonkowego nie dostał. Spędzili kilka godzin z Weroniką było ciekawie, starsza i obyta, a on wysoki i już prawie dorosły. Tak minęły trzy tygodnie.

Tuż przed przyjazdem ojca Weronika powiedziała:

Dobrze, że twój tata wraca, bo mam już dość siedzenia z tobą, wolę własne sprawy. Z ojcem dogadałam się, że będę cię wyciągać z domu, żeby wasi rodzice mieli czas dla siebie zachichotała złośliwie. Moi są dawno rozwiedzeni, ale wciąż kłócą się o mieszkanie…

Zbyszek poczuł się okropnie słysząc, jak Weronika wyśmiewała jego mamę i własnego ojca. Trochę wierzył, trochę nie, ale fakty wskazywały na jedno. A po powrocie taty nie mógł sobie znaleźć miejsca.

Przemilczeć? Powiedzieć wszystko mamie? Czy opowiedzieć tacie?

Po pewnym czasie sam przekonał się, że mama zaczęła traktować ojca z pogardą, a atmosfera między nimi siadła. Pewnego wieczoru Zbyszek sam był świadkiem awantury między rodzicami.

Tak, zdradzam cię. I co mi zrobisz? usłyszał przez drzwi głos matki, wracając późno z treningu.

Nic odparł Andrzej. Po prostu wnosić będę o rozwód. Syn zostaje ze mną. Widzę, że i tak ci na nim nie zależy

Proszę bardzo odparła Małgorzata. Założę nową rodzinę.

Szybko przemknął do swojego pokoju i stamtąd już podsłuchał resztę rozmowy. Mama opowiadała:

Już dawno spotykam się z Arturem za twoimi plecami, a ty niczego nie zauważałeś. Jutro się wyprowadzam.

Następnego dnia była sobota. Zbyszek specjalnie długo leżał w łóżku, wiedząc, że mama pakuje walizki, a ojciec wpatrzony był w laptopa. Chłopak postanowił zostaje z tatą. Artura nie lubił, jego córki także nie. Usłyszał szczęk zamykanych drzwi.

Ojciec próbował mu tłumaczyć sytuację, ale Zbyszek powiedział:

Tato, nie tłumacz, ja wszystko wiem i widzę. Chciałem nawet ci sam powiedzieć. Kocham cię i razem nam będzie lepiej.

Mój dorosły chłopak Andrzej poczochrał mu włosy. Jeśli kiedyś będziesz chciał spotkać się z mamą to wasza sprawa, ona odeszła ode mnie, nie od ciebie.

Ale Zbyszek na razie nie miał ochoty jej widzieć. Po powrocie z plaży Danuta z Zbyszkiem zajrzeli do Andrzeja, przynosząc owoce. Był już w lepszym nastroju i obiecał, że jutro pojawi się na plaży.

Po trzech dniach Andrzej z Zbyszkiem musieli wracać do domu. Danuta zostawała jeszcze dwa dni. Lato się kończyło. Na progu tego lata żegnali się. Andrzej obiecał odebrać Danutę z dworca, Zbyszek się uśmiechał.

Danuta nie miała żadnych konkretnych planów, tylko uśmiechała się do siebie, raz po raz czytając czułe wiadomości od Andrzeja, który wyznawał, że już tęskni i nie może się doczekać spotkania. A wkrótce Danuta przeprowadziła się do mieszkania Andrzeja i Zbyszka wydawało się, że najbardziej szczęśliwy był z tego powodu syn: z radości dla taty, siebie i dla Danuty.