„Dwa tygodnie na spakowanie się i znalezienie nowego domu: Matka samotnie wychowująca dwie córki stawia ultimatum, a rodzinna atmosfera sięga dna – czy słusznie wyrzuciła je z mieszkania przed swoimi 50. urodzinami?”

Słuchaj, muszę Ci opowiedzieć o sytuacji, która się ostatnio wydarzyła u mojej znajomej, Grażyny. Sama zajmuje się dwiema córkami, odkąd jej mąż, Józek, zmarł parę lat temu. Grażyna nigdy się nie żaliła, choć nie miała łatwego życia harowała na dwa etaty, żeby jej dziewczyny, Danuta i Honorata, mogły zdobyć porządne wykształcenie i wyjść na ludzi.

No i wszystko szło jako tako, aż pewnego dnia Honorata przyprowadziła narzeczonego jakiś Wojtek z Poznania i powiedziała, że zamierzają się pobrać, a tak w ogóle to on nie ma gdzie mieszkać. Zanim się obejrzała, urodziła się mała Marysia i Grażyna musiała oddać swój pokój młodym, a sama przeniosła się do pokoju Danuty. Myślała, że to prowizorka; młodzi znajdą pracę, wezmą kredyt i się wyniosą. Ale im było dobrze a dlaczego mieliby się spieszyć, skoro w mieszkaniu na Woli mają wszystko pod nosem, lodówka pełna, obiad zawsze na stole? I to Grażyna wszystkim gotowała.

I powiem Ci, wdzięczności od nich żadnej. Wręcz przeciwnie ciągłe spinki o pierdoły. Danuta uznała, że sprzątanie po szwagrze łazienki to nie jej działka. Honorata jęczała, że z małym dzieckiem nie da się wszystkiego ogarnąć. A Wojtek twierdził, że wynoszenie śmieci to przecież nie robota dla faceta! Całe dni tylko komputer, gry i seriale.

Atmosfera w mieszkaniu tak zgęstniała, że Grażyna wolała siedzieć po godzinach w pracy, niż wracać do domu. W końcu zebrała się na odwagę i powiedziała Honoracie, żeby jednak postarali się znaleźć z Wojtkiem i Marysią jakieś mieszkanie na wynajem. Na co usłyszała: Ale przecież oszczędzamy na wkład własny do kredytu. Skąd mamy mieć pieniądze?. I tak się wprowadzili na dobre.

Ale to jeszcze nic! Jakiś tydzień temu Danuta sprowadziła swojego chłopaka, Pawła, z Gdańska: Mamo, Paweł też nie ma gdzie mieszkać, więc będzie na razie z nami. Grażyna tylko spojrzała i myśli: gdzie ja ich wszystkich pomieszczę, może w kuchni? Ale Danuta poważnie jej tłumaczy, że kuchnia to niewygodne miejsce, ale gdyby mama tam się przeniosła, to one z Pawłem miałyby swój kąt.

No i wtedy Grażyna przeszła samą siebie. Poczuła, że kompletnie nikt się z nią nie liczy i gdyby tylko miała pecha zachorować, to w trymiga by ją wysłali do jakiegoś domu opieki. Postawiła więc im ultimatum: Macie dwa tygodnie, żeby ogarnąć się i znaleźć inne miejsce do życia. Córki się obraziły na śmierć, foch do nieba, rzucały tekstami, że już wnuków matce nie pokażą, a na starość zostanie sama.

Ale Grażyna się uparła. Pomyślała: raz się żyje, ile można być wykorzystywanym? Trzeba nauczyć je samodzielności, nawet jeśli przez to będą ją mieć za wyrodną matkę. Zbliżają się jej pięćdziesiąte urodziny. Grażyna nie wie, czy jej dziewczyny choćby wyślą sms-a z życzeniami.

No powiedz mi czy Grażyna dobrze zrobiła, stawiając je przed faktem dokonanym? Co byś ty zrobiła?