Siostrzenica przyjechała do mnie w odwiedziny, ale jest obrażona, że jej nie utulam.

Pamiętam, że moja siostra zamieszkała w Gdańsku, a ja w Krakowie. Jej córka, Łucja, od dawna marzyła o studiach na Uniwersytecie Jagiellońskim, który właśnie znajduje się w mieście, w którym żyję. Miała przyjechać na kilka tygodni, by załatwić formalności: najpierw egzamin wstępny, a potem osobiste złożenie dokumentów. Nie wchodziłam w szczegóły, wiem tylko, że przyjazd przed rozpoczęciem studiów jest w Polsce zupełnie normalny. Siostra umówiła się, że Łucja zamieszka u mnie chwilowo.

Nie ustaliliśmy, kto będzie przygotowywał posiłki. Zwykle, gdy matka milczy w tej sprawie, decydują o tym sami. Gdy wpadłam do salonu, zobaczyłam Łucję, jak siedzi zmieszana i wzdycha. Zapytałam, co się stało. Odpowiedziała, że liczyła na ciepły obiad. Spojrzałam na nią ostrycem i rzekłam: Nie zamierzam cię karmić ani dostosowywać do mojego rozkładu. Muszę już lecieć! Zadzwoń do mamy, niech przeleje ci trochę złotówek na konto, kup sobie jakieś herbatniki, bułki i wypij herbatę. Herbaty już mi nie ma! No co, już masz osiemnaście lat, dawaj radę!.

Matka Łucji nie rozmawiała ze mną od dawna; nie wie, że po wylocie dzieci z gniazda mój mąż zniknął w nieznanym kierunku, a ja wpadłam w wir pracy. Mój grafik jest szalony, więc w domu pojawiam się rzadko, a sił do domowych obowiązków mi już nie starcza. Chciałabym po prostu zasnąć i dobrze wyspać się to by wystarczyło.

Mimo wszystko miło było spotkać się z Łucją. Dorosła już na tyle, że stała się kobiecą i pewną siebie dziewczyną, ale! Nie jestem już tą swobodną, szybka ciocią Ludwiką, co kiedyś potrafiła przygotować wszystko, nie szczędząc czasu i sił. Niech sama kupi produkty, pokroi, ugotuje, usmaży i podgotuje. A najlepiej, niech kupi gotowe dania, by nie zrujnować ani piekarnika, ani mojego mieszkania. Tak się rozwścieczyła, a potem ucichła i codziennie milcząco gniewała się. Liczyła, że zostanie przyjęta na pełny rachunek, jakby jej matka wszystko załatwiła.

Nie wiem, czy sytuacja się ustabilizuje. Trudno nagle przestać być tak pomocną i wygodną, kiedy tyle lat pielęgnowałam spokojne relacje z najbliższym otoczeniem. Wciąż jestem w miarę pokojowa: dałam darmowe łóżko, choć bez pełnego wyżywienia. Poszłam po radę do psychologa, by dowiedzieć się, jak delikatnie wytłumaczyć bliskim, że już nie jestem tak funkcjonalna, jak kiedyś. Muszą liczyć na mnie trochę mniej!