– Okradasz mojego syna! On nawet żarówki nie może sobie kupić – czyli jak teściowa chciała wymusić ode mnie tysiąc złotych na prezent dla Igora, a skończyło się na rodzinnej awanturze i refleksji, że lepiej byłoby wyjść za sierotę

Dziennik, niedziela

Poranek spędzam zawinięta w koc na naszej starej kanapie w Warszawie. Mąż pojechał do Ursynowa, by pomóc swojej mamie wymienić żarówki, ale przecież dobrze wiem, że wymówka z żarówkami to tylko pretekst. Chodziło o coś innego:
Synku, czy pamiętałeś, że dziś są urodziny Igora?

Mój mąż prawdziwy lekkoduch jeśli chodzi o pieniądze. Jego pensja znika dosłownie w tydzień. Dobrze, że regularnie przekazuje mi część na opłaty czynsz, prąd, gaz, jedzenie. Resztę wydaje na kolekcje gier komputerowych i wszystko, co do nich niezbędne. Szczerze mówiąc, nie mam mu za złe tych wydatków lepiej, żeby spędzał czas grając, niż włócząc się po garażach albo pubach. Przeczytałam kiedyś, że pierwsze czterdzieści lat dzieciństwa to najtrudniejszy czas dla każdego mężczyzny i coś w tym jest śmieję się sama do siebie.

To wszystko napisane nie po to, żeby ktoś mi współczuł, ale by wyjaśnić, czemu mój mąż wiecznie nie ma grosza przy duszy. Ja takich problemów nie mam. Nawet udaje mi się czasem coś odłożyć na czarną godzinę. Pożyczam mężowi, kiedy naprawdę musi, ale nigdy na potrzeby jego matki, siostry czy kuzynów.

Igor ma dziś urodziny o tym oczywiście pamiętałam, więc już tydzień temu kupiłam prezent dla niego. Zanim mąż wyjechał do rodziny, wręczyłam mu podarunek, po czym zostałam w domu, żeby obejrzeć film. Do teściów nie jeżdżę mamy zimne, lekko napięte relacje.

Teściowa i szwagierka zawsze powtarzają, że nie kocham męża, bo nie pozwalam wydawać na nich pieniędzy i nigdy nie chcę siedzieć z ich dziećmi. Kiedyś zgodziłam się popilnować maluchów szwagierki na godzinę, a dzieci zostały u mnie prawie do wieczora; przez tę uprzejmość spóźniłam się do pracy. Kiedy zwróciłam uwagę, usłyszałam od nich, że jestem bezczelna i pozbawiona wstydu. Od tamtej pory odmawiam jakichkolwiek próśb o opiekę. Nie mam jednak nic przeciwko temu, żeby mąż bawił się z siostrzeńcami bawi się świetnie.

Nie minęło dużo czasu od wyjazdu męża, a cała rodzina zjechała się do nas, łącznie z dzieciakami. Teściowa przeszła przez przedpokój w płaszczu i zaczęła:
Ustaliliśmy, że na urodziny Igora kupimy mu tablet, który sam sobie wybrał kosztuje dwa tysiące. Jesteś mi winna tysiąc złotych więc płacisz.

Może i sprezentowałabym chłopcu tablet, ale nigdy tak drogi. Oczywiście nie dałam żadnych pieniędzy. Nawet mąż spojrzał na mnie z wyrzutem, jakbym była skąpa. Włączyłam komputer, zawołałam Igora i w pięć minut wybraliśmy razem gadżet, który bardzo mu się spodobał i od razu go zamówiliśmy.

Igor wybiegł z prezentem do matki, która czekała na korytarzu. Szwagierka zawsze coś musi zgarnąć dla siebie taka już jej natura. Teściowa jednak była niezadowolona:
Przecież nikt cię nie prosił o kupowanie prezentu! Miałaś dać mi pieniądze! Mój syn co miesiąc żebra o każdą złotówkę, nawet żarówki sam nie może sobie kupić. Daj mi od razu tysiąc złotych dobrze wiesz, że to pieniądze twojego męża.

Nagle zaczęła grzebać w mojej torbie, leżącej na szafce nocnej. Rzuciłam spojrzenie mężowi i przez zaciśnięte zęby powiedziałam:
Masz trzy minuty, żeby wyprosić ich wszystkich z domu.

Mąż w końcu chwycił matkę i dosłownie wyprowadził rodzinę za drzwi. Trzy minuty i po kłopocie.

Teraz, kiedy myślę o wszystkim, dochodzę do wniosku, że może lepiej byłoby poślubić sierotę Przynajmniej nikt nie domagałby się ode mnie pieniędzy za żarówki.