Na wakacjach z bezczelną rodziną: Jak w końcu postawić sprawę jasno i powiedzieć dość wykorzystywaniu – Opowieść o dwóch tygodniach w polskim pensjonacie z roszczeniową ciotką i jej rozkapryszonym synem oraz o odwadze, by zawalczyć o własną godność i ustawić rodzinne granice

Wyobraź sobie, że dzwonię do ciebie na Messengerze, muszę to po prostu z siebie wyrzucić. Słuchaj, ja już dwa tygodnie tu wytrzymuję, w tej melinie, którą oni z uporem maniaka nazywają pensjonatem. No powiedz mi, dlaczego my się w ogóle zgodziliśmy na ten urlop z rodziną?

Bo mama nas o to prosiła przypomniał mi Tomek, mój brat. Bo Jadwisia musi odpocząć, bo Jadwisia ma takie ciężkie życie odgrywał mamę tak, że aż by się można było zaśmiać, gdyby nie było tak żałośnie.

Prawdę powiedziawszy, ciocia Jadwiga miała w życiu sporo pod górę, ale ja nawet odrobimy współczucia w sobie nie miałam. Wiesz, ona od zawsze była tą bidulką, której wszyscy powinni pomagać. Jakby świat jej coś był dłużny.

Pakuję walizkę. I oczywiście nie chce się zamknąć. Naprawdę miałam ochotę ją kopnąć, a zamek cały czas rozjeżdża się na tym cholernym ręczniku kąpielowym.

Za cienką szafą, którą właściciel pensjonatu szumnie nazwał ścianą, wyje Kacperek, sześcioletni syn ciotki Jadwigi. Kaszy nie zjem! Chcę nuggetsów! drze się, jakby go ze skóry obdzierano. Zaraz słychać świst, brzdęk talerza i ten przeciągły, przepalony głos Jadwigi:

No zjedz, Kacperek, kochanie… Proszę cię, dla mamusi, choć łyżeczkę

Weronikaaa, wyskocz do sklepu po nuggetsy, widzisz, że dziecko cierpi! podnosi głos. Mi już siły odebrało, nogi bolą.

Podobno Weronika, czyli moja mama, to zaraz poleci. Tomek siedział na tym jedynym chwiejącym się stołku i wbijał wzrok w telefon. Nawet się nie zbierał. Jego torba leżała w rogu, cały czas nieruszona.

Słyszysz to? szepnęłam, wskazując ścianę. Ona znowu rządzi mamą. Weronika, przynieś, Weronika, podaj. Mama zaraz znowu wyskoczy

Daj spokój mruknął Tomek, nie podnosząc nawet głowy. Jeszcze tylko jedna noc i wracamy.

Usiadłam na brzegu łóżka, które z protestem zapiszczało. Czuję się tu jak więzień. Czemu się zgodziłam?

Ciocia Jadwiga zawsze ta biedna, dla której wszystko i wszyscy. Najpierw dziecko jej zmarło maleńkie, o tym się w rodzinie tylko szeptało. Potem miała męża, co kochał udziwniać się na każdej imprezie i skończył tragicznie. Wychowuje dwoje dzieci z różnych ojców i dalej mieszka w mieszkaniu po babci. Tam też jej kolejny idealny facet chyba ósmy z kolei.

Sama nie pracuje, uważa, że jej misją jest upiększać świat i cierpieć, a całe to święto codzienności mają sponsorować inni. Najlepiej oczywiście moja mama, Weronika, bo przecież podobno pieniędzy u niej jak lodu w Bałtyku.

Idę do okna widok cudowny: śmietniki i ściana kurnika sąsiada. Cały wyjazd to był pomysł mamy. Pojedźmy wszyscy razem, Jadwidze trzeba pomóc, zmienić otoczenie. Pomóc, czyli zapłacić za większość kosztów, kupić żarcie, gotować wszyściutkim, podczas gdy Jadwiga z nową psiapsi, Grażyną co się poznały przy basenie, bo tak samo lubią leżeć i nic nie robić opalają miejscowy beton.

Ogarniaj się, Tomek. Wieczorem idziemy do restauracji, pożegnalna kolacja.

***

Restaurację oczywiście wybrała nie ja, ani brat, tylko Jadwiga.

Chce spróbować czegoś drogiego, jak na pożegnanie przystało. Lokal na bulwarze, stolik zbity z dwóch, żeby tę całą bandę (tak ich sobie nazywam w myślach) pomieścić.

Ciocia w cekinowej sukience, która już ledwo się trzymała na szwach, siadła przy głowie stołu, od razu z Grażyną nową przyjaciółką, potężną babką z wybielonymi włosami i głośnym rechotem.

Kelner! warknęła Jadwiga, rzucając menu gdzieś na bok. Najlepsze rzeczy na stół! Sznycle, sałatki, dzbanek tego czerwonego!

Moja mama kuli się na brzegu stołu, wymęczona, ale jeszcze próbuje się uśmiechać.

Cały urlop harowała Kacper jękliwy, Jadwidze wiecznie coś dolegało, a jej córce Wioli, lat czternaście, ciągle się nudziło.

Mamo, zamów sobie rybę, przecież mówiłaś szepnęłam.

Daj spokój, za drogo machnęła ręką. Sałatką się najem. Niech Jadwisia zje, ona się tyle nacierpiała.

No jasne! Cierpienia! Kacperek, siedmiolatek kulawy książę, walił łyżką w talerz i patrzył w telefon.

Daj jeść! zażądał z otwartą gębą.

I Jadwiga, rzucając Grażynie roześmiane spojrzenia, pcha mu ziemniaki do buzi.

Jedz, kochanie, będzie siła.

On ma siedem lat nie wytrzymałam. Sam jeść nie umie?

Wszyscy zamilkli. Ciocia zwróciła na mnie ten swój spojrzenie.

Kto cię pytał, mądralo? Urodź, wychowaj, to pogadamy.

On ma delikatną duszę! Opieką trzeba!

On zasad potrzebuje, a nie tabletu przy jedzeniu odbiłam. Wy go po prostu rozpieprzacie. Jeśli coś mu nie pasuje krzyczy, aż uszy puchną. Robicie z niego małego pasożyta.

O jezu, przestań! żachnęła się Grażyna, aż pazury w stół uderzyły. Pani psycholog się znalazła! Ze świra kurę uczy! Młoda, nie znasz życia!

Weronika, powiedz jej coś mruknęła jeszcze Jadwiga, ale mama tylko szarpnęła mnie za rękaw.

Cicho już, nie psuj wieczoru! prosiła.

Wieczór był jak zły sen. Jadwiga i Grażyna, od tematów kobiecych po marudzenie na sąsiadki w pensjonacie. Wiola w telefonie, Kacper co chwilę wył, aż zamówili mu największy deser. Rachunek przyniosła kelnerka, a ciocia: Ojej! Portfel w pokoju! Weroniko, zapłać, oddam jak wrócimy.

Odda jak świnia niebo zobaczy pomyślałam, patrząc jak mama bez słowa wyciąga kartę. I zawsze tak.

***
Po powrocie do pensjonatu poszłam się wykąpać, żeby zmyć z siebie ten tłusty wieczór. Woda leciała albo zamarzająca, albo ukrop. Wychodząc, usłyszałam głosy z kuchni.

No widziałaś tę Zośkę? podśmiewała się Grażyna. Siedzi z miną, jakby gówno poczuła.

Nie umie jeść? Usłyszałam, jak kpi: Czego się wtrąca? Gdyby nie ty, Weroniko, to by ta twoja córeczka teraz krowom ogon wywijała, nie po restauracjach sapała. Nadęta panna, ani chłopa, ani rozumu.

Serio nie mogłam tego słuchać. Byłam już na wstrzymaniu oddechu, mając nadzieję, że mama ich zaraz pogoni, powie: Nie życzę sobie odczepcie się od mojej córki. Ale zaraz zamiast tego westchnęła ciocia:

Oj, Grażynka, ona ciężka jest. Cała w ojca. Przemądrzała aż boli. Moje, to choć czasem podpadną, ale dusza dobra. A ta jakby patrzyła na nas z pogardą. Aż apetyt traci człowiek.

Boś ją, Weroniko, rozpieściła podtrzymała Grażyna. Tylko lanie i byś wiedziała.

A teraz? Przecież cię nie szanuje! Ja bym dawno za drzwi wystawiła.

Wbiłam głowę w framugę. Mama milczała.

Otworzyłam drzwi kopniakiem. Oberwały o ścianę, a dziewczyny na chwilę zamilkły.

Siedziały za plastikowym stołem, zaleganym resztkami ciasta i pustymi kubkami. Jadwiga w cekinach, Grażyna spocona jak parowóz, a mama Mama skulona, zrezygnowana.

To ja jestem ta wydmuszka, tak? powiedziałam spokojnie, ale głośno. A ty, Jadwiga, to taka dobra dusza?

Ciotka aż się zachłysnęła, Grażyna zerwała się od stołu i przywaliła w blat pięścią.

Podsłuchujesz, dziewucho?! Szpiegujesz?

Ja nie podsłuchuję. Wy się tak drzecie, że z dziedzińca was słychać walnęłam prosto w twarz ciotce. Jadwiga, jak portfel w restauracji miałaś, to się nie krztusiłaś?

Ty niewdzięczna! wrzasnęła ciotka. Z serca, z opieką, a ty tylko swoje!

Ja ci nawet do matki pasuję, a ty mi tu moralizujesz? Udław się tymi swoimi złotówkami!

Nie o złotówki chodzi, tylko o twoje wieczne żerowanie! nie wytrzymałam. Przez całe życie siedzisz na mamie! Raz mąż, potem chory kręgosłup, potem dzieci zawsze ktoś musi się tobą zajmować. Mama orze za ciebie całe życie. A ty ją za plecami jeszcze gnoisz!

Twoja Wiola rozrabiara, co wycierka o ciebie buty i bluzga pod nosem, a ty mi będziesz lekcji udzielać?

Kacper mały szantażysta, którego nie potrafisz nawet porządnie wychować!

Jadwiga szczękała zębami. Dosłownie nic nie odpowiedziała.

ZOSIA! zapiszczała mama, podrywając się na równe nogi. Przestań natychmiast! Marsz do pokoju!

Nie, mamo, nigdzie nie idę spojrzałam jej prosto w oczy. Ty siedzisz tu i słuchasz, jak obce baby oblewają mnie pomyjami. I się nie odezwiesz? Pozwalasz na to?

Grażyna ruszyła na mnie, zaciśniętymi piąchami.

Zaraz ja cię nauczę szacunku…

Już szła z łapą w powietrzu ale Tomek ją zatrzymał łapiąc za nadgarstek.

Jeszcze raz spróbujesz powiedział cicho. Jadwiga, pakujcie się. My wracamy.

Kto to my? wykrzyknęła ciotka, panika w głosie. Ja nie jadę! Jeszcze dwa dni opłacone!

Weroniko! Twoje dzieci szurnięte! Atakują ludzi!

I wtedy w końcu mama się poderwała i rzuciła się na mnie z łzami.

Po co zaczynałaś?! Po co się wtrącałaś?! Wszystko popsułaś! Przecież jesteśmy rodziną! Jak ci nie wstyd taki cyrk robić?!

Delikatnie odsuwam jej ręce, coś we mnie pęka.

Mamo, mnie nie wstyd. Tobie powinno być. Za to, że pozwalasz im tak się z nami obchodzić.

Wzięłam torbę i wyszłam. Tomek zaraz za mną.

Pakowaliśmy się w ciszy. Za ścianą Jadwiga wyła, Grażyna krzyczała, że jesteśmy dziwolągami. Wiola narzekała, że nie da się spać.

Nie wyjedziemy w nocy, autobus dopiero rano powiedział Tomek. Musimy poczekać na dworcu.

Wolę dworzec niż tu rzuciłam zbierając kosmetyki . Sekundy więcej tu nie zostanę.

A mama?

Zatrzymałam się z t-shirtem w rękach.

Mama dokonała wyboru. Została z nimi, pocieszać Jadwigę.

***
Nie mam kontaktu z mamą. Tomek też. Nawet nie próbowała się pogodzić, tylko kilka razy zadzwoniła i mówiła, że wybaczy, jak tylko przeprosimy Jadwigę.

Nam już podziękowała. Tyle wystarczy.

Jak jej się podoba być służącą swojej siostry niech sobie będzie. Nam bez tej pokrętnej rodziny żyje się znacznie lżej.