Kupuję sobie wyborne mięso z indyka i robię delikatne kotlety na parze, a mąż dostaje przecenioną wieprzowinę po terminie – tak wygląda nasze małżeństwo po trzydziestu latach, kiedy ja wciąż pracuję na kilku etatach, gotuję, opiekuję się wnukami i chowam przysmaki przed mężem, który od lat siedzi w domu, zajada resztki i nie zamierza nawet podjąć pracy jako ochroniarz

Kupuję sobie najlepszą pierś z indyka w całym Krakowie i robię z niej pulchne, parowane kotleciki, a mój Heniek dostaje wieprzowinę z przeceny, która ledwo pamięta, jak się nazywa.

Mam już pięćdziesiąt siedem lat. Od ponad trzydziestu lat jestem żoną, przez większość tego czasu prałam, gotowałam i dbałam o rodzinę jak Matka Polka z prawdziwego zdarzenia. Nasza familia to dwójka dzieci, które własnym sumptem wychowałam i wykształciłam, żeby nie musiały chodzić w starych dresach z bazaru na Placu Nowym. Od zawsze biegałam w kółko jak chomik na sterydach praca tu, praca tam, wszystko po to, żeby dom, dzieciaki i nawet pies (którego w końcu i tak sama karmię) mieli wszystko jak na Zachodzie.

Całe nasze wspólne życie Heniek właściwie worka z cementem rękami nie tknął. A jak przyszło do emerytury, to Heniek rozsiadł się na kanapie, pogładził kota, włączył skoki narciarskie i uznał, że koniec z robotą. Ja dalej latam do pracy (bo przecież Krysia, ty nie wytrzymasz w domu bez roboty!), pomagam córce z wnukami, ogarniam wszystko, a jedyne, co Heniek ogarnia, to czy ma jeszcze ogórki kiszone do kiełbasy.

Prosiłam go tysiąc razy Heniek, no weź choć na parking popilnuj samochodów, posiedź w tej budce, przynajmniej będziesz miał plotki na dzielnicy! ale nie, bo przecież radzimy sobie, Kryśka, bez mojego dorabiania na boku. A z jedzeniem to już w ogóle jest cyrk jak tylko coś dobrego wyjmę z lodówki, to Heniek ma radar i znika w dziwnych okolicznościach. Wracam z roboty zła jak osa, a on już wyjadł wszystko, zostawiając mi zupę bez mięsa i garść makaronu.

Kiedyś poskarżyłam się Basi z sąsiedniego bloku. A Basia mówi: Krysia, gotuj osobno! Jemu dawaj tanie, a sobie zostaw dobre. No to wróciłam do domu i wymyśliłam tekst, że lekarz mi dietę przepisał i moje żarcie jest teraz lecznicze, więc Heniek ma się od niego trzymać z daleka.

Od kiedy chowam swoje jedzenie, żyje mi się jak w PRL-u: czekoladki jem tylko wtedy, gdy Heniek idzie do piwnicy po ogórki, a ser i lepsze kiełbasy chowam pod słoikami w drugiej lodówce. Na szczęście Heniek nigdy nie rozróżnił, gdzie trzymam buraki a gdzie nagrody dla siebie.

Facet jak to facet nosa nie zatknie, oczu nie otworzy. Ja delektuję się klopsikami z indyczki, a dla niego mielę starą łopatkę wieprzową, doprawiam mocno pieprzem i on nawet nie zauważa różnicy. Daję mu makaron, który kosztuje w Biedronce dwa złote, a sobie biorę włoski z pszenicy durum.

Nie mam żadnych wyrzutów sumienia! Uważam, że jeśli chce mieć na stole coś więcej niż kiełbasę z promocji, niech sam pobiega i zarobi. A rozwód? W tym wieku? Po co mi dzielić dom na pół i potem się kłócić, kto podlewa kwiatki? Czas sobie ułatwiać, a nie dodatkowo skomplikować życie.