Sekrety cioci Liny

Ciocię Lidię nazywaliśmy wśród nas wróżką. Niska, pulchny, zawsze szła z białym pudlem na smyczy, a z kolorowej torby wyciągała nam słodkie smakołyki. Gdyby takich ludzi było więcej, nasze dni rozświetlało by prawdziwe słońce, bo one same są promieniem.

W piaskownicy graliśmy w kto ma najdłuższą piaskową wieżę, w koczora-chciwika i puszczaliśmy małe łódki po kałużach. Jak śpiewał w dawnych czasach Jerzy Połomski: Zostaliśmy piratami, dzielnymi wędrowcami, żeglując po bezkresnych morzach.

Patrząc wstecz, przed oczami jawi się słoneczny podwórek pełen klocków, samochodzików i lalek. Byliśmy jednością jeden za wszystkich i wszyscy za jednego. Nie było wtedy nagłówków w gazetach o nastolatkach drapiących kota czy psie spalonym przy żywocie. Dobro unosiło się w powietrzu. Może zdarzył się ktoś złośliwy, ale był uczony szacunku i współczucia, zarówno przez rówieśników, jak i dorosłych. Nawet on czuł wstyd za swoje czyny.

Mieliśmy też ciocię Lidię. Była bardzo mała, ledwie wyższa od dziecka. Pamiętam jej bujną fryzurę i kolorowe sukienki w kwiaty. Kochała wielobarwne koraliki. Często wychodziła na podwórko z kręconą białą suczką o imieniu Guzik. Rzucając nam samochodziki, samoloty i laleczki, razem z nią ruszaliśmy w stronę jej drzwi. Ciocia Lidia była jak dobry duch naszego dwupiętrowego, starego bloku. Młodzi rodzice zostawiali w jej rękach swoje pociechy, kiedy musieli iść do pracy. Zabrała nas z przedszkola i po drodze opowiadała ciekawe historie. Umiała pięknie dziergać. Wszyscy nosiliśmy kolorowe opaski, szaliki i skarpetki od cioci Lidi, które dziś nazwalibyśmy marką własną.

Nie była naszą krwistą ciocią, ale tak nas nazywaliśmy. Jej krewni mieszkali w odległej Białorusi i przesyłali jej pudełka pełne cukierków w tamtych czasach to była prawdziwa fortuna, bo brakowało wszystkiego. Dziś można kupić, co się chce, ale wtedy były braki.

Co robiła ciocia Lidia? Dzieliła się wszystkim. Siadała obok nas, a my nieśmiało wyciągaliśmy ręce po kolorowe, błyszczące folię oraz wyborne cukierki. Dziś już nie wolno przyjmować słodkości od nieznajomych mogą nas skrzywdzić. A ciocia Lidia nie była nieznajomą, była naszą własną!

Dlaczego tak rozdajesz? pytała sąsiadka ze szczyptą złości. Oni mają rodziców, niech jedzą. Ty ledwo wiążesz koniec z końcem, a twój mąż choruje i potrzebuje leków. Schowaj te cukierki dla siebie! dodawała.

Słyszałyśmy tę rozmowę z dziewczyną Bogną. Nie zrozumiałyśmy wszystkiego, ale słowa utkwiły w pamięci. Ciocia Lidia odpowiedziała:

Co ty mówisz, Bogno? To są dzieci, mali ludzie. W tych czasach, kiedy brak małych słodkości, ich rodzice nie mają co im dać. Relatywna rodzina wysyła mi te smakołyki, a ja chcę, żeby pamiętały smak dobrych cukierków. Dlaczego miałabym je trzymać? Trzeba się dzielić! Widzisz, jak ich oczka błyszczą, przytulają mnie, pachnie szczęściem, morzem, mlekiem i arbuzem. Boże, jak są urocze! Szkoda, że nie mamy własnych dzieci ani wnuków. Przynajmniej tutaj mam was mój własny lud.

Sąsiadka odeszła, wzdychając: Głupia! Nie potrzebuje żadnych dzieci, ich nie dam! Nie moje i niech zostaną!. My wyszłyśmy z krzaków i zawołałyśmy:

Zosia! Jagodo! Chodźcie tutaj! Co robicie? Mam jabłko!

Ciociu Lidio, co to głupia i idiota? zapytała Ołga.

Na chwilę minął cień na twarzy sąsiadki, po czym znów się uśmiechnęła.

Słyszałam Małe dziewczynki Zróbcie tak, jakbyście nic nie słyszały. I pamiętajcie: kto nie mówi złych słów, nie biorze ich do serca. Odpuszczajcie je od razu. Wznieście dłoń, dmuchnijcie i niech odlecą. Ludzie są różni, ale dobrych jest więcej! Kocham was! przytuliła nas ciocia Lidia.

Pewnego dnia dwa dni nie było nas w podwórku. Pierwszy dzień czekaliśmy, zaglądając w stronę jej klatki schodowej i pytając mamy: Gdzie jest ciocia Lidia?. Może odpoczywa, jest chora. Nie niepokojcie ją! odpowiedziały mamy.

Drugiego dnia nie czekaliśmy, tylko zebraliśmy całą naszą drużynę cztery dziewczynki i czterech chłopców i pojechaliśmy do cioci Lidi. Wiedzieliśmy, gdzie mieszka. Nie szliśmy z pustymi rękami. Kaja namalowała niebo i słońce, Staś przyniósł swój ulubiony flamaster, Jaś i Darek z plasteliny uformowali kulkę, Ołga niosła w doniczce kwiatek, a bliźniacy Ania i Patryk słoik konfitury, a ja przyniosłam naleśniki, które upiekła moja mama. Były to przepyszne, rozpływające się w ustach placki z masłem, a mama śmiała się, zręcznie przewracając patelnię.

Zanieście to cioci Lidi. Ona nas zawsze rozpieszcza, a my? dotknęła mnie mama w warkoczu.

Stuknęliśmy w drzwiczki, otworzyła się nie od razu. Ciocia Lidia stała w koszulce, w kocie, trzymała się za biodro, była blada. Gdy nas zobaczyła, rozkwitła.

Och, kochane! Co wy tu robicie? Wszyscy moi bliscy! Wojtku! Widzisz, mali kochankowie przychodzą odwiedzić ciocię Lidię! przytuliła nas i wprowadziła do pokoju.

Nie zwracaliśmy uwagi na skromny wystrój: dwa łóżka, kolorowe firanki, stary stolik i szafa, stary telewizor i mnóstwo dzianin. Z łóżka podszedł karose mężczyzna o brązowych oczach, nieśmiało się uśmiechnął, próbując utrzymać równowagę.

To mój mąż, wojskowy. Jest chory i nie wychodzi. Ja trochę się rozchorowałam. Przejdźcie, dzieci. Zaraz was poczęstuję cukierkami! rozprawiła ciocia Lidia.

Możemy pomóc! Idziemy zrobić zakupy? Znamy wszystkie sklepy! Albo zamiotamy dywany, albo wyniesiemy śmieci. Zrobimy wszystko! zaproponował najśmielszy z nas, Krzysiek.

Nie, nie, siadajcie na moim łóżku odparła Lidia.

Tu, dla ciebie powiedziała cicha Jaśka, odkładając swój kulisty wypiek na stół. Reszta podążyła za nią.

Potem recytowaliśmy wiersze, śpiewaliśmy piosenki i jedliśmy cukierki. Bledota na twarzach cioci i jej męża stopniowo ustępowała, a ich uśmiechy powróciły. Ciocia Lidia nawet spróbowała poprowadzić z nami krąg taneczny.

Podczas pożegnania szepnęła mi do ucha:

Zapytaj mamusi o przepis na naleśniki. Są strasznie dobre! Nie umiem ich zrobić, zawsze się przypalam.

Zgłosiłam się, a później przyniosła kartkę z przepisem. Ciocia Lidia żartowała: Tak i tak się nie uda!.

Moja mama często zapraszała ją do nas. Ciocia wchodziła, myła ręce, zachwycała się pluszowymi kapciami, zakładała je i siadała na małej kanapie w kuchni. Jej nóżki nie sięgały podłogi, ale lubiła nimi machać, jedząc naleśniki z mlekiem skondensowanym. Czasem wycierała łyżkę palcami, zaszczerzała się i prosiła o ręcznik.

Opowiadała, że jej mąż od dawna nie może już chodzić, a ona czerpie radość, opiekując się nim i bawiąc się z nami.

Ciocia Lidia kochała wszystkie zwierzęta. Codziennie rano i wieczorem brała wiaderko i karmiła karmą lub makaronem psy, które spotkała na ulicy. Nie było wtedy schronisk, a bezdomne szczeniaki cieszyły się każdym posiłkiem.

Złota kobieta, wszystko daje innym! mówiła moja mama, rozmawiając z tatą.

Złota? To taka żółta, jak bombka na choince? A ciocia Lidia ma jaśniejszą skórę! zadziwiałam się.

Mama przytulała mnie i tłumaczyła, że złoty człowiek to ktoś naprawdę wspaniały.

Pamiętam, jak ciocia Lidia wracała do domu z wiaderkiem. Na jej drodze stanęły dwie kobiety.

Nie karm już swoje psy, nie przywołuj dzieci. Są nam dość hałasu! Czy naprawdę karmisz je cukierkami? Jesteś biedna, udajesz bogatą! wykrzykiwały.

To człowiek żywy, cierpi. Musi mieć kogoś przy sobie. Jej matka nie ma pieniędzy, a dzieci potrzebują zabawy. Milczenie w ciszy jest straszne szepnęła ciocia Lidia, przytulając wiaderko do siebie.

Jedna z kobiet krzyknęła:

Nie dotykaj mojego Wojtka!

Nagle poczułam, że coś złego się dzieje. Podbiegłam i krzyknęłam:

Nie wolno tak mówić cioci Lidi! Inaczej wam pokażę! wykrzyknęłam, zasłaniając ją.

Co za niegrzeczna dziewczynka! Damy ci klapsa! zawołały.

Wtem usłyszałyśmy gwizd. Biegnący Krzysiek i reszta rozproszyli kobiety. Wszyscy otoczyliśmy ciocię i razem zawołaliśmy:

Nigdy nie obrażajcie jej i nie mówcie złych słów! Bo inaczej spotka was kara! Ciocia Lidia nasza!

Kobiety pisnęły się i odeszły. Ciocia Lidia przytulała nas mocno.

Nie byliśmy zbirami, tylko jednością jeden za wszystkich i wszyscy za jednego. Naszym sercem było poczucie, że cioci Lidię zraniono. I tak się dzieje dziś z wieloma dobrymi ludźmi, którzy pomagają ptaszkom, dają jedzenie bezdomnym, oddają ostatnie pieniądze, choć sami nie mają co kupić. Są tak wrażliwi, że niektórzy nazywają ich szaleńcami. Dziś cenimy siłę, zarozumiałość i bezczelność. Szanujemy i boimy się tylko tych, którzy potrafią się bronić. Których nie da się porzucić, trzeba ich dręczyć, wykorzystywać i krytykować, pytając, po co ostatnie grosze dawać drugiemu. Lepiej zachować je dla siebie. Tak wielu ludzi idzie po głowach innych, nie dostrzegając płaczących oczu i bólu, ciesząc się z cudzych nieszczęść.

Świat milczy, planeta płacze, zdając sobie sprawę, że zakłóca się równowaga. Musimy żyć razem w zgodzie.

Po roku ciocia Lidia wyjechała z miasta. Jej mąż zmarł, a krewni zabrali ją do siebie. Płakaliśmy razem na podwórku. Przed wyjazdem podarowała nam wafle, płakała, całowała każdego i wręczyła dużą kartonową paczkę z papierkami. Zleciła nam robienie sekretnych skarbów braliśmy papierki, małe kwiatki i kawałki butelek, zakopywaliśmy w ziemi, a potem odkopywaliśmy je ręką było pięknie.

Dała nam też wspólne zdjęcie, które mieliśmy trzymać na zmianę.

Wrócę za rok machnęła na pożegnanie, znikając w zachodzie słońca, ciągnąc za sobą walizkę większą od siebie, a za nią biegł jej puchaty pies.

Nie przyjechała już nigdy. Pilnie strzegliśmy sekretnych skarbów, ale nie było już nikogo, kto mógłby je pokazać. Nikt nie dawał nam cukierków ani nie nazywał nas maluchami. Dorastaliśmy, uczyliśmy się, dorosłyśmy, chodziliśmy po świecie i czasem w sercu wzbierały łzy, gdy wspominaliśmy ciocię Lidię

Ostatni raz umówiliśmy się rok temu w dawnym podwórku. Inny Inny, już kierownik banku, Olgą tłumaczka międzynarodowa, a reszta rozeszła się po świecie. Dom już nie stał, na jego miejscu wzniósł się nowoczesny blok.

Tam, w drogiej garniturze, pod nieufnym spojrzeniem przechodniów, Kaja uklękła i zaczęła grzebać w ziemi.

Czego szukacie? zapytaliśmy Olgę.

Sekretów cioci Lidi. Minęło tyle lat, a wciąż czuję w sercu ich brak. Czy ona żyje? Czy ją spotkam? Szukam w dokumentach, w spotkaniach, a wciąż widzę ją, podaje mi cukierka. westchnąłMimo że lat minęło wiele, wciąż pamiętamy, że najcenniejszym skarbem są wspomnienia i dobroć, które zostają w sercach, tak jak ciepłe światło, które ciocia Lidia rozlała na nasze dziecięce dusze.