Jak rozgrzewają się dusze

Skarpety, krawat! rozkazał Wacław Romanowicz, podciągając kołnierzyk białej koszuli.
Wziął krawat z dłoni żony, spojrzał na nią surowym wzrokiem:
Co mi podrzucasz? Daj ten, co przyniosłem z Londynu. Dziś mam spotkanie z dyrektorem generalnym.
Żona odnalazła właściwy egzemplarz i podniosła go cicho.
A nie wiesz, że nie przeznaczony był do wiązania? mruknął Wacław, unosząc podbródek, i stał nieruchomo, aż żona zawiązała węzeł w jego ulubionym stylu.
Patrząc w lustrze, wzruszył ramieniem, poprawił supeł i spojrzał na żonę z pobłażliwością, jakby mówił: Nie potrafisz zrobić tego dobrze.
Schowaj jajecznicę nie chcę. Zaparz kawę i zrób grzanka. rozkazał przy stole w kuchni. Kawa już wystygła! Nie możesz nic zrobić tak, jak trzeba! w jego słowach drżało czyste irytacje.
Z drzwi kuchni wyłoniła się wnuczka Jadzia wczoraj przyjechała z córką na tydzień. Oprzyjawszy się o framugę, mała dziewczynka przyglądała się dziadkowi, oceniając jego zachowanie z perspektywy pięciu lat.
Chodź do mnie, Jadziu zaszeptał Wacław, wyciągając ręce. Usiadł ją na kolanach i cicho coś mamrotał, nadawał głosowi miękkość. Pragnął, by dziecko przytuliło się, rozbawiło, objęło go. Lecz reakcja wnuczki była nieoczekiwana:
Dziadku, dlaczego tak ze mną mówisz? Tak mówią tylko dobrzy ludzie.
Czy ja nie jestem dobry? zdziwił się starszy pan.
Nie. Nie jesteś dobry. Tu jest zimno dotknęła dłonią jego klatki piersiowej. Potem zsunęła się z kolan, podeszła do Nadii i, całując ją w policzek, szepnęła: Dzień dobry, babciu.
Zaskoczony zachowaniem wnuczki, Wacław nie od razu usłyszał krótki ryk silnika kierowca już czekał przy wejściu. Zajęty, wstał od stołu, wskoczył w płaszcz, obuwie wypolerowane od wieczora, chwycił teczkę i ruszył do drzwi:
Nie czekajcie na obiad. Wieczorem mogę się spóźnić rzucił w biegu.
Schodząc po klatce, nasłuchiwał własnych odczuć. Wszystko jak zawsze pełen energii, gotów wyważyć góry ręką podwładnych. Każde rozkazy wykonane, bez względu na trudności. Wystarczy wydać polecenie, wyznaczyć termin i sprawdzić realizację. Nie powinno go niepokoić, jak radzą podwładni praca musi być skończona w wyznaczonym czasie, nawet jeśli oznacza to nocne zmiany. Problemy indiańskiego szeryfa nie mają mu nic do rzeczy!
Jednak coś dręczyło duszę. Co? Słowa wnuczki! Bolesne było usłyszeć taką krytykę od małego człowieka, ukochanej Jadzi.
Co ty, mała wałęsanko, rozumiesz? warczał, mijając podestnice. Nie jestem surowy, jestem stanowczy! Bez mojej dyscypliny nie będzie dajcie mi chwile słabości, a wszyscy zrzucą się na mnie, w domu i w pracy!
Między drugim a trzecim piętrem dostrzegł dwumiesięcznego kociaka, który wtulił się pod ciepłą kaloryfer i przerażony patrzył na przechodzących.
Rozprzestrzeniły się choroby w klatce. Zobaczę dozorcy i kazać mu wyprosić tego futrzaka!
Ale dozorcy nie było widać, choć nocny śnieg pokrył chodniki i trawniki białą płachtą.
Łobuz! wykrzyknął Wacław, zatrzymując się przy wejściu, czekając na przyjazd swojego osobistego kierowcy Wojtka. Do biura! krótko rozkazał, marszcząc brwi i pogrążony w myślach.
Nikt nie odważy się mi tak przemówić. Dlaczego? Bo się boją. A wnuczka nie boi się. Dobra robota! Małym ustami Czyli powiedziała prawdę? Oskarżyła mnie o bezdusze. mruknął Wacław, opierając się w fotelu. Nie zawsze byłem taki. Życie mnie ukształtowało, a w sercu wciąż jestem dobry i życzę wszystkim dobra.
Nagle, patrząc w okno samochodu, zauważył przemarzniętych przechodniów przy przystanku.
Wojtku, spójrz, to nasza dziewczyna Zosia z działu zaopatrzenia. Złapmy ją.
Jak Pan sobie życzy, panie Wacławie odpowiedział kierowca, zatrzymując się przy Zosi.
Zosiu, wsiadaj, zanim zmarznie całkiem uśmiechnął się Wacław, a ona odwzajemniła uśmiech i wskoczyła na tylną kanapę. Jej promienny uśmiech i błyszczące oczy rozjaśniły wnętrze.
Co to masz w kieszeni? zapytał.
Proszę, zobaczcie wyciągnęła małą kotkę. Stałam przy przystanku, a ona biegała od jednego przechodnia do drugiego, ocierała się o buty, płakała. Zmarzła, nikt nie zwracał uwagi, ludzie udawali, że jej los ich nie dotyczy. Zabrałam ją, podgrzałam jej łapki i uszy, wsunęłam do kieszeni, niech się ogrzeje. Po zmianie odjadę do domu, będzie u mnie. A syn ucieszy się!
Ile ma lat twój syn?
Dziś kończy siedem. Idzie do pierwszej klasy, jest już samodzielny. Sam odrabia lekcje, sam podgrzewa obiad.
Wacław przypomniał sobie, że w tym miesiącu kilkakrotnie zostawiał dział zaopatrzenia na nadgodziny, choć nie było takiej potrzeby. A syn Zosi pewnie był wtedy sam pomyślał, czując niepokój.
No dobrze, Zosiu. Ratujesz kota ratuj. Daję ci wolne dzisiaj, za odwagę i urodziny syna. Zrób mu przyjemność. Twojemu szefowi wszystko wyjaśnię. Wojtku, odwróć auto, podwieźmy Zosię do domu.
Panie Wacławie, jesteś taki dobroczyńca! rozpromieniła się Zosia. Pewnie też koty lubisz?
A co, dobrzy ludzie muszą kochać koty? uśmiechnął się szef.
Nie zawsze. Ale kto kocha koty, musi być dobry! odpowiedziała z pewnością.
Gdy podjeżdżali do biura, Wacław zapytał kierowcę:
Masz kota?
Dwa. uśmiechnął się Wojtek. Dwa figlarne pyskate.
Dzień w biurze minął w typowym, biznesowym rytmie, a w porze lunchu wraz z zastępcą pozwolił sobie na chwilę luźnej rozmowy:
Masz, chyba, wnuki? spytał.
Dwóch. uśmiechnął się zastępca. Małych bandytów!
Lubią cię?
Oczywiście! podniósł brew z zadowoleniem. Kiedy przyjdą w gości, nie dam im ani kroku! Co razem wymyślimy!
A kot w domu?
Bez kota nie ma życia zachwycił się zastępca. On rządzi w naszym domu!
No tak! uniósł brwi Wacław.
Wieczorem, po zwolnieniu kierowcy, wyruszył na swój piętro. Między drugim a trzecim piętrem, przy kaloryferze, grzał się ten sam kociak. Ktoś położył mu podkładkę, obok stała miska z jedzeniem i kuwetą z żwirem.
Co za ludzie! westchnął Wacław. Taki mały, a nikt nie dba o niego. Co będziesz tu zimować, jak bezdomny? Chodź ze mną, dostaniesz nianie i przyjaciółkę.
Podniósł maleństwo w ramiona, przytulił do siebie i wspiął się na swoją platformę. Kot przytulił się do wielkiego człowieka i mruczał. Ciepło, dawno zapomniane ciepło, dotknęło serca.
Ojej, dziadku! wyjęła Jadzia, widząc kotka. Prosiłam babcię, by go wzięła, a ona powiedziała, że nie pozwolisz.
Dlaczego nie pozwolę? Oczywiście pozwolę uśmiechnął się dziadek, całując żonę w policzek. Tylko go umyć i wymyślić imię.
Po godzinie kociak, nazwany Tygryskiem, siedział na kolanach Jadzi, a ona na kolanach dziadka. Jadzia przytulała się do niego policzkiem, uśmiechając się szeroko:
Dziadku, już nie jest tu zimno. dotknęła jego klatki piersiowej. Jest naprawdę ciepło. Niech tak zostanie zawsze, dobrze, dziadku?
Będzie, Jadziu. Tak będzie. Jak może nie być ciepło, gdy w domu jest kot?