Chłopiec obudził się od jęku matki

Chłopczyk nagle wyrwał się ze snu, słysząc cichy jęk matki.
Podszedł do jej łóżka:

Mamo, boli cię?

Mateuszku, przynieś wody!

Zaraz, pobiegł do kuchni.

Po chwili wrócił z pełną filiżanką:

Proszę, mamo, pij!

Usłyszał stukanie w drzwi.

Synku, otwórz! To chyba ciocia Nina.

Weszła sąsiadka, trzymając w ręku ogromną miskę.

Jak się masz, Jadwigo? pogłaskała po głowie. Masz gorączkę, przyniosłam gorące mleko z masłem.

Wypiłam lekarstwo.

Musisz iść do szpitala, leczenie jest ważne. Jedz normalnie, a w twojej lodówce nic nie ma.

Ciociu Nino, wydałam już wszystkie pieniądze na lekarstwa łzy spłynęły po policzkach chorej. Nic nie pomaga.

Połóż się w szpitalu.

A na kogo zostawię Mateuszka?

A na kogo go zostawisz, jak umrzesz? Nie masz jeszcze trzydziestu lat, nie masz męża ani pieniędzy pogłaskała chorej po czole. Dobrze, nie płacz!

Ciociu Nino, co mam zrobić?

Dzwonię po lekarza sąsiadka wyciągnęła telefon.

Zadzwoniła, wszystko dowiedziała.

Powiedzieli: przyjedą dzisiaj. Pojeżdżę. Kiedy przyjadą, przyjdą po mnie Mateusz.

Sąsiadka wyszła na korytarz, a chłopiec podążył za nią:

Ciociu Nino, czy nasza mama nie umrze?

Nie wiem. Trzeba poprosić Boga, żeby pomógł, a twoja mama w Niego nie wierzy.

A pan Bóg pomoże?

Musisz iść do kościoła, postawić świecę i prosić, wtedy Bóg pomoże. Idę.

***

Mateusz wrócił do matki, zamyślony:

Mateuszku, pewnie chcesz coś zjeść, a my nic nie mamy. Przynieś dwa szklanki.

Gdy przyniósł, matka rozlała do nich mleko:

Pij!

Wypiła, ale poczuła, że chce jeszcze więcej. Jadwiga natychmiast wstała, sięgnęła po portfel ze stołka:

Mam pięćdziesiąt złotych. Idź, kup dwa pączki po drodze, a ja coś ugotuję. Idź!

Odprowadziła syna do drzwi, trzymając się ściany, i skierowała się do kuchni. W lodówce były tanie konserwy rybne, odrobina margaryny, na parapecie kilka ziemniaków i cebula.

Muszę zrobić zupę

Zawróciła się w krąg, opadła wyczerpana na stołek:

Co się ze mną dzieje? Nie mam sił. Pół urlopu już minęło, pieniądze się skończyły. Jak nie pójdę do pracy, jak mam Mateusza odprowadzić do szkoły? Za miesiąc pójdzie do pierwszej klasy. Nie mam rodziny, nie ma kogo pomóc. A ta choroba Muszę od razu iść do przychodni. Co jeśli zostanie sam Mateuszek?

Z trudem wstała i zaczęła obrać ziemniaki.

***

Głód był silny, lecz myśli chłopca błądziły gdzie indziej:

Mama wczoraj nie wstawała z łóżka. Czy naprawdę umrze? Ciocia Nina mówiła, że trzeba prosić Boga zatrzymał się i skierował się w stronę kościoła.

***

Pół roku minęło od powrotu z wojny. Przetrwałem cudownie. Teraz mogę się ruszać, choć z laską. Rany na ciele już nie obchodzi mnie. Blizny na twarzy? Nie ważne, już nikt nie wyjdzie za mnie za mąż tak myślał Nikodem, idąc w stronę kościoła. Muszę postawić świecę za przyjaciół. Dziś minął rok od ich śmierci, a ja żyję cudownie.

Dwadzieścia lat temu wstąpił do wojska, a teraz jest cywilem, czując się niewidzialnym. Emerytura wystarczy na spokojne życie, a pieniądze z kontraktu leżą w banku jeszcze dwa lata. Po co mi to wszystko samemu?

Przy kościele stały ubodzy. Nikodem wyciągnął kilka banknotów po stu złotych, rozdał im i poprosił:

Pomódlcie się za moich poległych przyjaciół Romana i Stasia!

Wszedł do wnętrza, kupił świece, zapalił je i zaczął odmawiać modlitwę, której nauczył go proboszcz:

Wspomnij, Panie Boże

Krzyżując się, wymawiał słowa, a przed oczami, jak żywe, stały jego przyjaciele.

Gdy skończył, stał w milczeniu, wspominając ciężkie życie.

Mały, chudy chłopiec stanął przy taniej świecy w ręku. Rozejrzał się, nie wiedząc, co dalej zrobić. Do niego podeszła starsza kobieta:

Chodź, pomogę!

Rozświetliła jego świecę, położyła ją na ołtarzu.

Tak się modli! pokazała, jak się to robi. i powiedz naszemu Panu, po co przyszedłeś.

Mateusz patrzył na wizerunek, po czym rzekł:

Pomóż, Panie Boże! Mama jest chora. Nie mam nikogo oprócz niej. Proszę, uzdrów ją. Nie ma pieniędzy na lekarstwa. A ja już wkrótce pójdę do szkoły, nie mam nawet tornistra

Nikodem, zatrzymany, patrzył na chłopca. Wszystkie własne problemy, które jeszcze chwilę wydawały się górą, stały się błahe. Chciał krzyknąć na cały świat:

Ludzie, nie było nikogo, kto mógłby kupić mamie lekarstwo, a on sam nie ma tornistra.

A chłopiec czekał na cud.

Chłopcze, chodź ze mną! zdecydowanie rzekł Nikodem.

Dokąd? chłopiec spojrzał przerażony na nieznajomego w laskę.

Dowiemy się, jakich leków potrzebuje twoja mama i pójdziemy do apteki.

Naprawdę?

Pan Bóg przekazał mi twoją prośbę.

Naprawdę? jego oczy rozbłysły radością.

Chodźmy! uśmiechnął się mężczyzna. Jak masz na imię?

Mateusz.

Ja jestem wujek Nikodem.

***

Z mieszkania dochodziły głosy matki i sąsiadki:

Ciociu Nino, wypisałaś tyle leków i mówią, że są drogie. Skąd wezmę tyle pieniędzy? Mam tylko pięćset złotych.

Chłopiec zdecydowanie otworzył drzwi. Głosy ucichły. Z pokoju wyjrzała sąsiadka i szeptem, patrząc na nieznajomego:

Mateuszu, uważaj!

Dziewczyna wyjrzała i także zamarła w przerażeniu.

Mamo, jakich leków potrzebujesz? My z wujkiem Nikodemem pójdziemy do apteki i kupimy.

A wy kim jesteście? zapytała zdziwiona Maria.

Wszystko będzie dobrze uśmiechnął się mężczyzna. Dajcie nam recepty!

Mam tylko pięćset złotych.

Znajdziemy pieniądze, powiedział, kładąc rękę na ramieniu chłopca.

Mamo, podajcie recepty!

Maria podała je. Jakby poczuła, że w twarzy tego przerażającego człowieka kryje się dobre serce.

Maria, co robisz? wyprostowała się sąsiadka, gdy mężczyzna z chłopcem wyszli. Nie znasz go wcale.

Ciociu Nino, wydaje mi się, że to dobry człowiek!

Dobrze, Jadwigo, idę!

***

Maria siedziała, czekając na syna, który odszedł z tym mężczyzną. Zapomniała o własnej chorobie.

Nagle drzwi otworzyły się, a pierwszy wszedł syn, twarz promienna:

Mamo, kupiliśmy ci leki i słodkości do herbaty.

W progu stał mężczyzna, uśmiechający się tak, że nie wydawał się już tak straszny.

Dziękujemy! lekko ukłoniła się kobieta. Proszę, przejdźcie!

Mężczyzna z trudem zdjął buty, widać było, że jest zdenerwowany. Poszedł do kuchni.

Siadajcie! powiedziała gospodyni.

Mężczyzna usiadł, kręcąc głową, nie wiedząc, gdzie położyć laskę.

Dajcie, postawię! podała ją tak, by mógł sięgnąć. Przepraszam, nie mam za wiele do podzielenia się!

Mamo, my z wujkiem Nikodemem wszystko kupiliśmy i syn układał na stole jedzenie.

Ojej, po co to! westchnęła Maria, myśląc, że połowa produktów to niepotrzebne słodycze. Zobaczyła paczkę drogiej herbaty. Zaraz zaparzę.

Zaparzyła herbatę, czując, że choroba ustępuje, choć może po prostu nie chciała wyglądać przed mężczyzną chora. Mężczyzna, odczytując jej myśli, zapytał:

Mario, nie jest wam trudno, jesteście takie blade?

Nic, nic zaraz wypiję lek. Dziękuję wam!

***

Pili aromatyczną herbatę ze słodkościami, patrząc na chłopca, który ożywiony rozmawiał. Czasem ich spojrzenia się krzyżowały. Wszyscy trzej czuli, że przy wspólnym stole jest przyjemnie. Lecz wszystko, co dobre, kiedyś się kończy.

Dziękujemy! wstał Nikodem, chwycił laskę. Idę. Musicie się leczyć.

Dziękujemy bardzo! wstała gospodyni. Nie wiem, jak wam podziękować.

Wyszli na korytarz, a matka z synem podążyli za nimi.

Wujku Nikodemie, wrócisz jeszcze?

Oczywiście! Twoja mama wyzdrowieje, a my wszyscy pójdziemy kupić ci tornister.

Mężczyzna odszedł. Maria posprzątała stół, umyła naczynia.

Synu, obejrzyj telewizję, a ja trochę odpocznę.

Położyła się i zasnęła głębokim snem.

***

Minęły dwa tygodnie. Choroba już przeszła, drogie leki pomogły. Ostatnie dni Maria nawet pracowała; pod koniec miesiąca była w awaryjnej sytuacji, więc wezwano ją z urlopu. Była zadowolona, bo za te dni zapłacą. A już był sierpień, a z pensji trzeba było przygotować syna do szkoły.

W tę sobotę wstali jak zwykle, zjedli śniadanie.

Mateuszu, szykuj się! Idziemy do sklepu, sprawdzimy, czego potrzebujesz do szkoły.

Dostaniesz pieniądze?

Nie jeszcze, ale do następnej soboty dostaną. Pożyczyłam tysiąc złotych, po drodze kupimy coś do jedzenia.

Zbierali się, gdy nagle zadzwonił domofon.

Kto? zapytała gospodyni.

Mario, to Nikodem

Mężczyzna chciał coś powiedzieć, ale palec kobiety już nacisnął przycisk otwierania drzwi.

Mamo, kto tam? wyszedł chłopiec z pokoju.

Wujku Nikodemie! kobieta nie mogła ukryć radości.

Hurra!

Wszedł, trzymając laskę, ale zmienił się. Eleganckie spodnie i koszula pasowały do modnej fryzury.

Wujku Nikodemie, czekałem na ciebie rzucił się do niego chłopiec.

Obiecałem, rozświetlił oczy. Dzień dobry, Mario!

Dzień dobry, Nikodzie!

Ten nieformalny ty zaskoczył i rozbawił oboje.

Czy już jesteście gotowi? Idziemy!

Dokąd? Mario wciąż nie odzyskała zmysłów.

Mateusz już wkrótce pójdzie do szkoły.

Nikodzie, ale ja

Obiecałem Mateuszowi, a obietnice trzeba dotrzymać.

Maria zawsze szukała najtańszych rzeczy, bez względu na to, w jakim sklepie była. Nie miała pieniędzy, rodziny, męża. Jedynym wyjątkiem był kolega z collegeu, który zniknął.

Teraz przy niej stał mężczyzna, który z zachwytem patrzył na jej syna, kupując mu wszystko do szkoły, nie zwracając uwagi na ceny, pytając tylko jej zdanie.

Znużeni, wrócili taksówką do domu.

Gospodyni rzuciła się do kuchni.

Mario, chodźmy razem na spacer, coś zjemy poza domem.

Mamo, chodźmy! wybiegł do niej syn.

***

Tej nocy Maria nie mogła zasnąć. Myśli krążyły wokół dzisiejszego dnia. Przed jej oczami migotały oczy mężczyzny, pełne miłości. Rozprawa toczyła się między zimnym rozumem a gorącym sercem:

On jest brzydki i kulejący mówił rozum.

Jest dobry, kocha mnie odpowiadało serce.

Jest piętnaście lat starszy

Co z tego? On jest jak ojciec dla mojego syna

Możesz jeszcze znaleźć rówieśnika, przystojnego

Nie chcę przystojnego, miałam już takiego. Potrzebuję dobrego i wiernego

Ale zawsze marzyłaś o kimś innym

Teraz właśnie o takim

Czy twoje wybory zmieniają się tak szybko?

Spotkałam go kocham go!

***

Ich ślub odbył się w tej samej kościele, gdzie Nikodem i Mateusz poznali się trzy miesiące wcześniej.

Stali przed ołtarzem, Nikodem już nie trzymał laski, a Mateusz nie odrywał wzroku od wizerunku świętego, z którym rozmawiał. Z całego serca podniósł głos:

Dziękuję Ci, Panie Boże!