PO ZMIANIE ROKU: CO NAS CZEKA?

Aniu, dokąd idziesz? zapytał zaskoczony Jan, widząc, że żona zamierza wskoczyć pod kołdrę.
Do łóżeczka, co? odpowiedziała znużona.
A naczynia myć? wściekł się Marek.

Goście już opuścili mieszkanie. Święto minęło w gwarze i radości. W domu została tylko teściowa, choć i ona zasnęła. Ania zebrała resztki jedzenia do pojemników, wcisnęła talerze do zlewu i uznała, że to wystarczy. Jan nie zgodził się z tym.

Jutro umyję! Albo sam umyj, jeśli chcesz!
Aniu, wpadła przecież moja mama. Boję się jej miny, kiedy rano zobaczy ten bałagan!

Ojej, Janie, to nie jest najważniejsze. Liczy się, że impreza się udała, że dobrze się bawiliśmy, nawet tańczyliśmy! Teraz chce się spać. Nie gnij mi w głowie, jutro zajmę się naczyniami, dziś już nie mam sił.

Czy już się wykończyła?

Wyobraź sobie! Gdy ty się chłodziłeś gdzieś, ja ogarnęłam cały dom, przygotowałam jedzenie dla batalionu, udekorowałam choinkę. Dzięki, że córka trochę pomogła. Obiecałeś przyjść wcześniej i coś zrobić.

Nie zdążyłem, samochód odmówił. Próbowałem tłumaczyć!

A ja mówię: chcę spać! Nie podoba ci się brud w zlewie? Gąbka i płyn są pod ręką. Rób co chcesz, ja idę pod kołdrę!

Ania nie kontynuowała sprzeczki. Po prostu wpadła w sen, wyczerpana po kres. Chciała jak najszybciej dotrzeć do poduszki i zamknąć oczy.

Jan jeszcze chwilę siedział przed komputerem, nie ruszając się do zmywania. Był trochę zmęczony, ale spał niespokojnie, bojąc się jutrzejszych uwag teściowej.

Nowy rok przywitał ich późno wstali dopiero po czwartej, bo zasnęli około trzeciej. Teściowa, pani Zofia, tak przetańczyła wczoraj, że przespała wszystkich.

Pierwsza dorosła się obudziła Ania. Zamiast chwytać ściereczkę, zaparzyła kawę i otworzyła internet, by poczytać jakiś opowiadanie. Tak zawsze zaczynała poranek i nie zamierzała sobie tego odmówić, zwłaszcza w pierwszy dzień roku.

Jan obudził się przy zapachu kawy unoszącym się po kuchni.

Dzień dobry! powiedział, patrząc gniewnie na brudny zlew. Nie umyłaś jeszcze?

Jak ty! Dzień dobry, słoneczku! Niech dzień będzie dalej taki słoneczny. Jeśli chcesz kawy, nalej sobie, zrobiłam podwójną w dzbanku.

Wylał sobie kawę do kubka i usiadł przy stole. Przypominając, że wczoraj nie spróbował ciasta, wyciągnął kawałek.

Chcesz kawałek? zaproponował żonie.

Nie, szybkie węglowodany na śniadanie to zło. Wczoraj już tyle zjadłam, teraz dwa dni będę chrupała suchary. Smacznego, mój smukły cypryjski cedr! dodała złośliwie, wskazując na wypukłe brzuszek pod jego koszulką.

Ha! Po treningu w siłowni to wszystko spłynie!

No tak, no tak! Jedz, jeśli masz ochotę. To twoja sprawa!

Jan wypił kawę, oblizując ciastko, i poczuł, że humor się podnosi.

A Basia już wstała? spytał o córkę.

Wstała, zjadła płatki z mlekiem i znów położyła się spać, chyba. Nie widziałem jej, ale słyszałem.

Do kuchni cicho weszła teściowa. Jan napinał się, spodziewając się kłótni, lecz ona go rozbawiła.

O mój Boże, marzyłam, by choć raz zobaczyć taką scenę! uśmiechnęła się pani Zofia.

Co masz na myśli? nie zrozumiał syn.

Gdybyś wiedział, jak straszne jest mycie naczyń po północy po Sylwestrze. To czysta męka! Cieszę się, że nie jesteś taki jak twój ojciec!

Co? Myślałem, że cię to wkurzy!

Bzdury! Twój ojciec zawsze nalegał, by zmywać wieczorem. Właściwie by to ja miałam zmywać. Kłóciliśmy się wielokrotnie o to. Musiałam ustąpić, więc zmywałam w nocy, szepcząc, że go nienawidzę! Często ustępowałam mu w domowych sprawach

Ojciec Jana zmarł pięć lat temu na zawał. Matka już dawno przeszła przez te wydarzenia, ale teraz mówiła dziwne rzeczy. Syn myślał, że zawsze to ona była liderem czystości, lecz jej słowa sugerowały coś innego.

Mamo, serio?

Oczywiście! Twój ojciec miał obsesję na punkcie porządku. To mnie doprowadzało do szału, ale miał też wiele zalet, które musiałam zaakceptować. Czasem tak bardzo czynił dom czystym, że przypominał operację. Czasem myślę, że to dlatego tak wcześnie odszedł przywiązywał zbyt wielkie znaczenie do pustych rzeczy, jak nieumyte naczynia po święcie.

Trochę przesadzasz, mamo!

Ania nie wtrącała się w ich rozmowę, tak pochłonięta lekturą, że ledwo go słyszała.

Nie, synku, tak uważam. Mój brat Genek zawsze się martwił o błahostki. Martwiło go to naprawdę. Próbowałam go pouczyć, ale tak go uformowano. Pamiętasz babcię? Była maniakiem czystości i wymagała od dzieci perfekcji. Może dlatego twój ojciec był taki. Wydaje mi się, że to prawda! zwróciła się do synowej. A ty, Aniu, świetnie radzisz sobie! Nie dajesz się prowokacji!

Co? zdziwiła się, odrywając oczy od telefonu, gdy usłyszała swoje imię.

Świetnie, zostawiłaś naczynia na rano! Zawsze marzyłam, żeby tak postępować. I ty, Janie, świetnie, że nie narażasz żony na drobne kłopoty!

No tak, nie narażam! uśmiechnęła się Ania, wspominając wczorajszy spór, ale nie chciała go podkreślać przy teściowej.

Myślę właśnie tak! powiedziała z uśmiechem pani Zofia, parząc herbatę. Żona się stara, przygotowuje wszystko na święta, a mężczyzna ledwo pomaga przy sprzątaniu. Nie zawsze, więc w imię sprawiedliwości zostawiamy mu najgorsze.

Co to najgorsze? zapytał Jan, domyślając się, o co chodzi.

Najbrzydsze! zachichotała matka, wskazując na zlew. No, Aniu, chodźmy obejrzeć wczorajsze zdjęcia. Zrobiliśmy ich mnóstwo. A Janek już wypił swoją kawę, niech sam zmywa!

O, popieram! Janie, masz taką wrażliwą i sprawiedliwą mamę! Jestem zachwycona! z uwodzicielskim uśmiechem powiedziała Ania, wstając z krzesła, zabierając swój wystudzony kubek.

Wyszli razem z kuchni, zostawiając Jana samego. Spojrzał smutno na pełny zlew i zmarszczył brwi.

Po co w ogóle zaczynałem tę rozmowę! zgrzytnął, włączając wodę.

Gdyby był we dwoje z żoną, wymyśliłby kolejne wymówki, ale przeciwko matce nie ma szans. Tak powstała w ich młodej rodzinie tradycja, którą żona uwielbiała, a mąż nienawidził.

A co tam? Życie nie zawsze jest sprawiedliwe!