U progu tego lata Pracując w miejskiej bibliotece, Dana uważała swoje życie za nudne – odwiedzających coraz mniej, wszyscy siedzą w internecie. Przekładała książki na półkach, ścierała z nich kurz i czytała niezliczone ilości romansów, filozoficznych czy przygodowych powieści. Po trzydziestce nagle dotarło do niej, że ta cała romantyka z książek jakoś ją ominęła. Wiek już odpowiedni na założenie rodziny, uroda przeciętna, zarobki – skromne, ale pracy nigdy nie chciała zmieniać. Bibliotekę odwiedzali głównie studenci, czasem uczniowie, najczęściej jednak emeryci. Ostatnio niespodziewanie wygrała główną nagrodę w konkursie bibliotekarskim w województwie – opłacony dwutygodniowy urlop nad Bałtykiem. „Ale szczęście! Pojadę na pewno!” – ucieszyła się Dana w rozmowie z przyjaciółką i mamą. Na swoje zarobki niewiele mogłaby pozwolić, a tu los podarował jej taki wyjazd. Lato dobiegało końca. Dana spacerowała samotnie pustą plażą w Ustce; większość wczasowiczów siedziała w knajpkach, bo dziś morze było wyjątkowo niespokojne. Trzeci dzień nad morzem, zapragnęła właśnie w samotności przemyśleć i pomarzyć o czymś miłym. Nagle zobaczyła, jak z pomostu fala zmyła do wody młodego chłopaka. Nie zastanawiając się, rzuciła się na pomoc – na szczęście fala porwała go niedaleko od brzegu, a Dana choć pływaczką wybitną nie była, od dziecka dobrze trzymała się na wodzie. Fale pomagały dociągnąć chłopca na brzeg, czasem odciągały z powrotem, w końcu się udało. W mokrej zwiewnej sukience spojrzała na uratowanego i aż się zdziwiła. „On ledwie czternastoletni, tylko wyrośnięty, nawet wyższy ode mnie!” – pomyślała. „Co ty wyprawiasz, kąpać się w taką pogodę?” – zapytała chłopaka. Ten tylko podziękował i lekko się chwiejąc oddalił. Dana wzruszyła ramionami i patrzyła za nim. Następnego ranka, budząc się w pensjonacie, uśmiechnęła się – słońce świeciło, morze połyskiwało spokojną, błękitną powierzchnią, jakby przepraszało za wczorajsze fale. Po śniadaniu Dana poszła na plażę, potem wybrała się na spacer, weszła do parku rozrywki – do strzelnicy. Kiedyś w liceum i na studiach dobrze strzelała; pierwszy strzał chybiony, drugi celny. „O, synku, patrz jak pięknie pani trafia!” – usłyszała za sobą męski głos. Odwróciła się i aż oniemiała – obok stał chłopak z wczoraj. Mężczyzna, wysoki, sympatyczny, przedstawił się jako Antoni – ojciec chłopca, Janka, i zaproponował, by pokazała im jak się strzela, bo ani Janek, ani on „nie mają wprawy”. Po strzelnicy poszli na lody, przejechali się na diabelskim młynie. Dana myślała, że zaraz dołączy do nich matka chłopca, ale nic takiego się nie stało. Antoni był świetnym rozmówcą i z każdą chwilą coraz bardziej jej się podobał. Okazało się, że oni także mieszkają w Warszawie! Zaśmiali się razem: „No popatrz, w Warszawie się nie da spotkać, a tu, nad Bałtykiem, proszę bardzo!” Od tamtej pory codziennie spędzali czas razem – zwiedzali okolicę, spotykali się na plaży, rozmawiali do późna. Dana chciała szczerze pogadać z Jankiem; wydawało jej się, że chłopak czymś się martwi. W końcu, gdy ojciec przeziębił się i został w pensjonacie, chłopak poprosił ją, by się nim zaopiekowała i przyznał się do tego, jak naprawdę trafił do wody. Opowiedział też o rozpadzie rodziny i odejściu matki. Kiedy Antoni poczuł się lepiej, znowu wszyscy zaczęli razem spędzać czas. Niestety, zbliżał się koniec lata. Dana została nad morzem jeszcze dwa dni, Antoni z Jankiem wracali do Warszawy. Antoni obiecał odebrać ją z lotniska. Dana nie myślała o przyszłości, po prostu czytała urocze SMS-y od Antoniego, w których wyznawał, że już tęskni i bardzo na nią czeka. Niedługo później Dana wprowadziła się do mieszkania Antoniego i Janka. Najbardziej szczęśliwy wydawał się Janek – cieszył się zarówno z nowej rodziny ojca, jak i ze swojej nowej przyjaciółki Dany.

Na skraju tego lata

Pracując w bibliotece w Toruniu, Danuta uważała swoje życie za mało ciekawe. Odwiedzających było coraz mniej, wszyscy siedzieli teraz w internecie. Co jakiś czas układała książki na półkach, zdmuchując z nich kurz. Jedynym plusem tej pracy było to, że przeczytała niezliczone ilości powieści romantycznych, filozoficznych, sensacyjnych. Do trzydziestki nagle dotarło do niej, że ta cała romantyka przechodziła zawsze obok niej.

Wieku już stosownego, pora by pomyśleć o rodzinie, uroda przeciętna, praca za niewielkie pieniądze. Nigdy nie myślała, żeby to zmienić; odpowiadało jej wszystko. Do biblioteki przychodziła głównie młodzież, czasem emeryci.

Niedawno odbył się konkurs bibliotekarzy na poziomie wojewódzkim. Danuta, zupełnie nie spodziewając się wygranej, zdobyła główną nagrodę dwutygodniowy pobyt nad Bałtykiem, w całości opłacony.

Super, muszę pojechać oznajmiła z entuzjazmem przyjaciółce i mamie na moją pensję nigdzie bym nie wyjechała, a tu takie szczęście samo przychodzi.

Lato chyliło się ku końcowi. Danuta spacerowała po pustawym brzegu, większość turystów siedziała tego dnia w kawiarniach; morze, szczególnie dziś, było rozkołysane. Była tu dopiero trzeci dzień i zachciało jej się samotnego spaceru, by pomyśleć i pomarzyć.

Nagle zobaczyła, jak z molo fala zmyła do wody chłopaka. Nie zastanawiając się, ruszyła na pomoc. Dobrze, że nie było daleko od brzegu chociaż nie była świetną pływaczką, od dziecka potrafiła utrzymać się na wodzie.

Fale pomagały jej ciągnąć chłopca za kołnierz w stronę brzegu, ale raz po raz cofały. Udało jej się jednak przezwyciężyć, już stała prawie po pierś w wodzie, próbując utrzymać równowagę. W końcu się udało.

Stała na brzegu w przemoczonej do kości, eleganckiej sukience, patrząc na chłopaka i głowiąc się.

Przecież to jeszcze dzieciak, może czternaście lat, tylko wysoki, nawet od niej ciut wyższy pomyślała i zapytała: Co ci przyszło do głowy, żeby pływać w taką pogodę?

Chłopak podniósł się, mruknął „dziękuję” i chwiejnym krokiem odszedł w stronę centrum. Danuta wzruszyła ramionami i patrzyła za nim. Następnego ranka, budząc się w pokoju gościnnym, uśmiechnęła się do siebie. Pogoda była cudowna, słońce świeciło wysoko, a morze, widoczne za oknem, skrzyło się błękitem; nie było już dziś takie groźne. Jakby przeprosiło ją za wczorajsze fale.

Po śniadaniu Danuta przeszła się na plażę, rozciągnęła z przyjemnością na ciepłym piasku. Wieczorem, szukając czegoś oryginalnego, poszła do parku rozrywki i zajrzała do strzelnicy. Kiedyś w liceum i na studiach dobrze jej szło strzelanie, ale pierwszy strzał tego dnia minął się z celem, za to drugi był celny.

Widzisz synku, tak się strzela usłyszała za plecami męski głos. Odwróciła się i, ku swojemu zdziwieniu, zobaczyła tego samego chłopca, którego wczoraj wyciągnęła z wody.

W oczach chłopaka mignął strach; rozpoznał ją, ona zaś zrozumiała, że jego ojciec nic nie wie o wczorajszym incydencie. Uśmiechnęła się dyskretnie.

Może pokaże pani, jak to się robi? zapytał przystojny, wysoki mężczyzna, przyjaznym uśmiechem rozładowując napięcie. Mój Jasiek zupełnie nie umie strzelać, ja zresztą też, wstyd się przyznać.

Po strzelnicy wspólnie spacerowali jeszcze po parku, potem zjedli lody w kawiarni. Dzień zakończyli przejażdżką na diabelskim młynie. Danuta myślała przez moment, że zaraz dołączy do nich matka Jaśka, ale wszystko wskazywało na to, że byli tylko we dwóch.

Ojciec, przedstawił się jako Antoni był uroczy, dowcipny, z każdą chwilą coraz bardziej Danutę fascynował.

Danuto, od dawna pani tu odpoczywa? zagadnął.

Dopiero zaczęłam, jedna z dwóch tygodni jeszcze przede mną.

A skąd przyjechałaś, jeśli można wiedzieć?

Okazało się, że mieszkali z synem w tym samym mieście Toruniu! Cała trójka roześmiała się z zaskoczenia.

Los dziwnie płata figle. W naszym mieście się nie spotykamy, a tu, proszę Antoni promieniał. Danuta wydawała mu się coraz bardziej godna uwagi.

Jaśko czuł się już swobodnie przy Danucie, miał pewność, że nie zdradzi ojcu, co stało się wczoraj. Pożegnali się późnym wieczorem, panowie odprowadzili Danutę pod hotel, umawiając się na następny dzień na plaży.

O poranku Danuta przyszła pierwsza, Antoni z Jaśkiem spóźniali się niemal godzinę.

Dzień dobry usłyszała znajomy głos. Proszę nam wybaczyć, Danusiu Antoni rozsiadł się obok niej przepraszająco nie uwierzysz, po prostu nie nastawiliśmy budzika

Tata, idę popływać rzucił Jaśko i pobiegł w stronę morza.

Danuta nagle krzyknęła:

Zaczekaj! Przecież nie umiesz pływać!

Kto? zdziwił się ojciec. On świetnie pływa, w szkole bierze udział w zawodach.

Danuta nie odpowiedziała. Widocznie wczoraj się jej wydawało, że chłopak tonie… Może to tylko złudzenie?

Ojciec z synem mieszkali w sąsiednim pensjonacie. Każdy dzień pobytu był idealny. Spotykali się codziennie rano na plaży, rozstawali wieczorem, chodzili na wycieczki. Danuta bardzo chciała porozmawiać z Jaśkiem na osobności czuła, że chłopaka coś trapi. A może się myliła? Zdążyła już się dowiedzieć, że mieszkają tuż obok.

Okazja nadarzyła się któregoś dnia, gdy Jaśko przyszedł sam.

Dzień dobry, tata się pochorował, gorączka powiedział. Poprosiłem, żebym mógł wyjść. Powiedziałem, że się mną zaopiekujesz uśmiechnął się lekko zawstydzony przepraszam, że tak postanowiłem, ale nie chcę siedzieć cały dzień w pokoju.

Jasiek, podaj mi numer taty, zadzwonię do niego poprosiła. Podał jej numer.

Dzień dobry odebrał Antoni. To pewnie nie taki dobry dzień, gorączka mnie złapała… Proszę zerkać na Jaśka, on obiecał, że będzie pana słuchał…

Proszę się nie martwić i wracać do zdrowia, dopilnuję go obiecała Danuta.

Po kąpieli Jaśko rozłożył się na leżaku obok Danuty i nagle powiedział cicho:

Wie pani, jest pani prawdziwą przyjaciółką.

Skąd taki wniosek? spojrzała na niego.

Dziękuję, że nie powiedziała pani ojcu o tym, co się wydarzyło szepnął zawstydzony. Naprawdę fala mnie zmyła z molo, trochę spanikowałem…

Nic się nie stało uśmiechnęła się do niego, po chwili zapytała: Jasiek, gdzie jest twoja mama? Dlaczego jesteście sami?

Chłopak zawahał się, ale po chwili opowiedział wszystko; wyglądało na to, że czuł się już dorosły.

Antoni często wyjeżdżał służbowo, więc Jasiek zostawał z mamą Małgorzatą. Z zewnątrz rodzina wydawała się zgodna i szczęśliwa, ale to była iluzja. To Małgorzata wszystko zburzyła.

Pewnego dnia Antoni oznajmił żonie:

Słuchaj, wysyłają mnie na szkolenie do Warszawy na trzy tygodnie, po tym mam szansę na awans, pensja będzie znacznie wyższa…

Zaskoczyło go, że żona chyba nawet się ucieszyła. Została z synem.

Po dwóch dniach Małgorzata rzekła do syna:

Synku, dziś odwiedzi nas mój kolega Artur z córką. Muszę z nim popracować, a ty, proszę, zabawisz się z Anią, jest o dwa lata starsza od ciebie.

Ania była bardzo ruchliwa, pełna energii. Po chwili w pokoju Jaśka zaproponowała:

Idziemy przejść się do parku, może zapraszasz na gofry?

Małgorzata wręczyła synowi dwieście złotych.

Dobrze, idźcie, poczęstuj koleżankę lodami uśmiechnęła się. Jasiek zdziwił się nigdy nie dostał takiej sumy „na drobne wydatki”.

Po kilku godzinach wrócili do domu. Z Anią rozmawiało się ciekawie, znała już życie, a Jasiek, choć niespełna czternaście lat, był już wyższy niż ona. Tak minęły trzy tygodnie.

Przed powrotem ojca usłyszał od Ani:

Dobrze, że twój tata wraca, bo już mam dość tej „opiekunki”. Z twoim ojcem się tak dogadałam: ja biorę cię z domu, a nasi rodzice sobie urządzają randki prychnęła. Moi rodzice rozwiedli się dawno, tylko mieszkania nie mogą podzielić…

Jasiek poczuł przykrość, że Ania tak mówi o jego mamie i swoim ojcu. Trochę wierzył, trochę nie, ale fakty były nieubłagane. Po powrocie ojca nie mógł znaleźć sobie miejsca.

Milczeć? Powiedzieć wszystko mamie? A może ojcu?

Nie minęło dużo czasu zobaczył, że matka zaczęła odnosić się do ojca z pogardą. Ich rodzina była na krawędzi rozpadu, Antoni chodził przygnębiony. Wieczorem Jasiek był świadkiem kłótni rodziców.

Tak, zdradzam cię. I co zrobisz? krzyknęła matka, gdy wrócił z treningu.

Nic. Złożę pozew o rozwód. Syn zostaje ze mną. Widać, że ci nie zależy… powiedział spokojnie ojciec.

Bardzo dobrze, wypaliła matka. Ja i tak zacznę nowe życie.

Szybko wrócił do siebie, słuchał dalszego ciągu rozmowy zza drzwi. Matka mówiła, że już od dawna spotyka się z Arturem, a ojciec „nic nie zrozumiał”. Następnego dnia była sobota. Jasiek nie wychodził długo z pokoju, wiedząc, że matka się pakuje. Ojciec wtopił się w komputer, obaj już wszystko wiedzieli. Słyszał trzaśnięcie drzwi mama odeszła.

Ojciec próbował mu coś tłumaczyć, ale Jasiek tylko rzucił:

Tato, nie musisz nic mówić. Wszystko wiem od dawna, nawet myślałem, żeby ci wszystko powiedzieć. Kocham cię nam będzie lepiej we dwójkę.

Synku, widzę, że dorosłeś… Z mamą rozmawiaj, jeśli chcesz. Odeszła ode mnie, nie od ciebie.

Ale Jaśkowi na razie nie chciało się widywać z mamą, nie umiał jej jeszcze wybaczyć. Po plaży Danuta z Jaśkiem odwiedzili Antoniego po drodze kupili jabłka i winogrona. Wyglądał już na zdrowego, obiecał nazajutrz stawić się na plaży.

Po trzech dniach Antoni i Jasiek musieli wracać do Torunia, a Danuta zostawała jeszcze dwa. Lato się kończyło. Na skraju tego lata żegnali się. Antoni obiecał, że odbierze Danutę z dworca, Jasiek się uśmiechał.

Danuta nie roztaczała żadnych planów, tylko szczęśliwie się uśmiechała. Czytała wciąż czułe wiadomości od Antoniego, w których zapewniał, że już tęskni i czeka z niecierpliwością. Niedługo później Danuta przeprowadziła się do Antoniego i Jaśka chyba właśnie syn cieszył się najbardziej: dla taty, dla siebie i dla Danuty.