Jak okiełznać męża – opowieść o Natalii, która po chorobie dzięki wsparciu kotów, psów i pięciu tajemniczym darczyńcom, odzyskuje siłę, by zawalczyć o siebie, swoje pasje i równowagę w małżeństwie z Alkiem.

Okiełznać męża. Senna opowieść

Dziękuję za każdy uśmiech, dobre słowo, serduszko pod opowieściami, za każdy gest wsparcia i oczywiście za złotówki, które przesyłacie w imieniu swoim i moich pięciu kocich przybłęd.

Jeśli któraś historia przypadnie Wam do serca, wrzućcie ją w świat, na fejsbuka czy inne zakamarki internetu autorce to zawsze mile połechta duszę!

Po powrocie ze szpitala Grażyna czuła w kościach nową siłę i planowała od rana rzucić się w wir codzienności.

Lecz zaraz po przebudzeniu przetoczył się przez nią nieoczekiwany bunt, jakiś dziwny sen na jawie.

Jej mąż, Janusz, już rozciągał się na parkiecie.

Sportowy typ, nawet po przejściu na emeryturę nie zrezygnował z porannej gimnastyki zawsze wierzył, że to uratuje mu kolana przed nieuchronnym skrzypieniem.

Grażyna co rano leciała do swojej ulubionej kota, Balbinki, żeby ogarnąć kuwetę.

Potem karmiła Balbinkę i dzielnego kundelka Puszka, uprzątała korytarz i kuchnię ze śladów nocnych galopad futrzastych stworów, po czym z Puszkiem spieszyła do parku na szybki spacer.

W południe i wieczorem wychodzili już razem z Januszem przedzmierzchową porą kochali tę ciszę wśród mozaiki ławek i altanek na warszawskiej Pradze. Ale rano, gdy Janusz gimnastykował się, Grażyna musiała zdążyć wszystko zrobić sama.

Potem, ledwie wracając, zabierała się za szykowanie ich klasycznego śniadania: twaróg z miodem, suszone śliwki, a to serniczki, a to jajecznica, albo po prostu jajka na miękko.

Dla niej to był taki własny poranny aerobik, ale lekarze z kliniki z ironicznym uśmiechem upierali się, że to nie ćwiczenia, a harówka domowa i to jednak nie to samo.

Tymczasem Janusz, skończywszy wygibasy ze stawami, ścielił pościel, jęcząc pod nosem, że to przecież babskie roboty i w tym domu wszystko na jego barkach. Co drugi dzień uruchamiał pralkę, odkurzał i czasem z fochem rzucał, że Grażyna znowu nic nie zdążyła zrobić należycie.

I jeszcze zmywał po śniadaniu, dumny, że tym samym maksymalnie ulżył swojej żonie.

Po śniadaniu Grażyna szykowała obiad, a potem przesiadała się do laptopa.

Na emeryturze coś sobie dorabiała, żeby nie musieć liczyć każdego grosza przed wydatkiem.

Janusz miał z tego niezłą drwinę nazywał te prace śmiesznymi, a jej chęć do zakupu czegokolwiek fanaberią. Przecież mają szafy pełne ciuchów!.

I Grażyna ustępowała. Ubrania nie były dla niej ważne, szczególnie że Janusz twierdził, że i tak wygląda lepiej niż rówieśnice. Sama się nie stawiała, nawet gdy Janusz kupował trzecią wkrętarkę do kolekcji z jej żartobliwych dorobków.

Ale to się zmieniło po jej niespodziewanej chorobie… tak nagle, że aż się tego przestraszyła.

Do szpitala trafiła karetką po omdleniu w drodze do sklepu spożywczego.

Lekarze nie mogli uwierzyć, patrząc na wyniki badań, że jeszcze sama dźwigała to swoje życie.

Nawet Janusz się przestraszył, widząc Grażynę w szpitalu bladszą niż płótno, pod kroplówkami. W domu ze wszystkim radził sobie ledwie, pierwszy raz zaskoczony, ile jest tych wszystkich spraw.

Nie mógł się doczekać, aż ukochaną wypiszą bo naprawdę ją kochał i wszystko przeżywał mocno…

Pierwsze dni Grażyna spędziła leżąc, zgodnie z zaleceniem lekarzy. Janusz ją niańczył, wypytując:

No co, Grasia, już lepiej? Jeszcze nie? A wyglądasz zdrowo, nie jak kiedyś taka biała.

Z uśmiechem powtarzał:

Nie rozkładaj się za długo, bo potem chodzić nie będziesz umiała. Wstawaj, trzeba już wracać do normalności…

Grażyna zgadzała się, ale tylko częściowo. Dziś rano nie poczuła ani grama chęci do trybu kobieta-zaprzęg.

Patrzyła, jak Janusz pręży się przy swoich ćwiczeniach, z tą powagą na twarzy, czekając aż jego Grażyna wróci do trybu domowego automatu.

Lecz po raz pierwszy od dawna zobaczyła nie troskliwego męża, tylko człowieka, który niechcący zrzuca na nią cały ciężar dnia codziennego.

I poczuła wewnętrzny sprzeciw!

W głowie rozbrzmiewał jej głos lekarki, tak samo zaniepokojony jak tamtego wieczoru w szpitalu.

O sobie pani nie myśli, a męża przyzwyczaiła. On nie widzi, jak się pani męczy. Uśmiech na twarzy, zero skarg, a do nas przywiozło panią pogotowie z krawędzi. Chce pani żyć?

Wtedy podpięli ją pod kroplówkę, potem pięć razy robili transfuzję. Dopiero wtedy badania wróciły do normy.

To było pierwsze jej przetaczanie. Patrzyła wtedy na cienką rurkę i myślała:

Pięć różnych osób oddało mi krew. Obcych, a jednak bliskich. Może przeniknie do mnie coś z ich życia? Może oni jakoś mnie odmienią?

Wyglądało na to, że takie myśli nie były przypadkowe.

Po powrocie Grażyna poczuła, że już nie rzuci się w ten stary wir usługiwania mężowi…

Tak, kocha Janusza, a on ją. I sporo rzeczy robi, których inni faceci nawet nie tkną, ale wokół siebie kręci własny świat, swoje sprawy uwielbia, a jej bagatelizuje.

Dawniej Grażyna przymykała oko była taka dobra. Teraz… coś się przewróciło. Chciała więcej uwagi, a nawet czasu dla siebie, może wrócić do pianina, które latami zbierało kurz w dużym pokoju, może coś nowego spróbować?

Podniosła się z łóżka i, z zamyśleniem, wykonała kilka ćwiczeń tuż obok Janusza. Ten patrzył z zaskoczeniem:

Ciebie w szpitalu nie przeleczyli? Na stare lata będziesz się wyginać? Przecież i tak wyglądasz super, idź lepiej kota i psa nakarm, a później śniadanie głodny jestem.

Tak lekarz kazał, rzuciła twardo, co Janusz usłyszał pierwszy raz w życiu. Powiedział, że długo nie pociągnę bez tego. Może chcesz być wdowcem?

Janusz zbaraniał od tej szczerości. Ale najwyraźniej uznał, że to niosły szpitalne szaleństwa, bo nawet nie marudził, kiedy Grażyna po ćwiczeniach rzuciła:

Ja karmiem Balbinę i Puszka, a ty z Puszkiem do parku. Ja w tym czasie śniadanie ogarnę, szybciej pójdzie…

Sama się zdziwiła, że Janusz od razu się zgodził. Ale w środku czuła coś dziwnego.

Jakby zamieszkało w niej pięć nowych sił każda prowadziła do czegoś innego: wyrzucić stare kreacje, kupić wreszcie te nowe, na które sama uzbierała, zacząć się ruszać, grać na pianinie, a może jeszcze coś… Pięć wyrazistych myśli!

To na pewno po transfuzjach. Pięciu różnych ludzi, pięć nowych głosów! Wszyscy mówią, że po przeszczepie serca ludzie zmieniają się, odkrywają w sobie nowe pasje, wspomnienia, talenty. Może transfuzje mieli podobnie?

Teraz, gdy patrzyła na Janusza, nie było w jej oczach dawnych przeprosin. Była siła rodząca się nie tylko ze słów lekarki, ale jakiegoś głębokiego, sennego ognia.

Widział, jak próbuje pojąć, że jego świat ułożonej Grażynki kruszeje.

Wiesz, Janku zaczęła spokojnie, nie bojąc się po raz pierwszy w życiu jego reakcji Myślę, że nie widziałeś, jak bardzo się staram. Zawsze tylko nic nie zrobiłaś. A teraz zobaczysz.

Nie zdziw się, jak wyrzucę stare sukienki i kupię nowe. I jak będę grać na pianinie! Zawsze ze mnie żartowałeś, że skończyłam muzyczną, a gram tylko Dla Elizy i hymn Euro? Posłuchaj…

Otworzyła pianino, położyła palce na klawiszach i zagrała coś pięknego, czego nawet sama by się nie spodziewała, ale co brzmiało znajomo i głęboko, jak echo dawnego życia.

Janusz patrzył oszołomiony i wyszeptał:

Grażynka, jak ty to robisz? Ty inna jesteś!

Na jego twarzy rozpłynęło się przerażenie i zachwyt w jednym.

On przywykł do jednej Grażyny, a tu przed nim stała inna: mocniejsza, odważniejsza i to było dziwne, a może nawet trochę straszne.

Grażyna się uśmiechnęła.

To nie był dawny skruszony uśmiech, tylko prawdziwy, szeroki, jakby z innego świata w jej sercu płonął ogień pięciu nowych żyć. I ten ogień miał jej przynieść nie tylko przetrwanie, ale prawdziwe życie.

Takie, w którym jest miejsce na swoje pragnienia, na muzykę i odrobinę luksusu. Być może nawet na nową miłość do męża ale bez samozapomnienia, z szacunkiem.

Nie znała tych pięciu ludzi ale czuła, że mieli w sobie siłę i życie.

Oni uratowali jej krew oraz rozpalili w niej szczęście, które nareszcie mogło się spełnić…

Janusz patrzył na swoją Grażynę z odnowionym podziwem.

Mówią nie pytaj, dlaczego spotyka cię choroba czy nieszczęście.

Zastanów się po co. Może te przygody są po to, by zobaczyć na nowo, jak piękne może być życie.

Jak cudna jest wiosna, i śnieg w styczniu, i błoto marcowe, i świt zimą. Każdy dzień jak złoto, każdy promień słońca to dar.

I uśmiechy bliskich, i ich miłość, i potknięcia bo jesteśmy tylko ludźmi…

A jeśli ukochany mąż marudzi i gdera, trzeba go czasem postawić do pionu. Może przypomni sobie, że jest mężczyzną…

Póki mamy czas żyjmy głęboko i szeroko, doceniajmy każdą chwilę. Inaczej się nie da…