Wyrzuciłam szwagra od świątecznego stołu za jego chamskie żarty

14 marca, sobota Wieczór

Czasami mam wrażenie, że cała moja energia idzie nie na pracę czy rodzinę, ale na te wszystkie domowe eventy, rodzinne zjazdy, przygotowania, które zawsze muszą być dopięte na ostatni guzik. Dziś nasza piętnasta rocznica ślubu kryształowa. Chciałam, żeby chociaż dzisiaj było wszystko idealnie. Żeby mama i ciotki mogły zachwycać się przy stole, żeby nikt nie mógł się do niczego doczepić, nawet brat mojego męża. Siedziałam w kuchni, roztrzęsiona, doprowadzając do perfekcji fryzurę i podkręcając sos do kaczki z jabłkami cały dom pachniał świętem, a w lodówce upychałam kolejne sałatki, na które zarywałam noc.

Wiesiek, wyciągnąłeś już tę porcelanę? Tę z pozłacanym rantem, nie zwykłą. I sprawdź serwetki sama krochmaliłam, powinny sztywno stać! pilnowałam męża, jak zawsze.

On, mój Wiesiek, przewracał oczami, sięgając na pawlacz po pudło.

Elka, po co ten cały blichtr? Przecież to nasi mama, ciocia Jadzia i mój brat Heniek. Gdybyś na miski z emalii wyłożyła, też by zjedli. Bylebyś wódki nie szczędziła mruczał pod nosem, zdmuchując kurz z talerzy.

Nie narzekaj. Przynajmniej dzisiaj, proszę. Kryształowa rocznica piętnaście lat razem. Chcę, żeby było pięknie. A poza tym, wiesz, jaki jest twój brat. Jak dam zwykłe talerze powie, że na wszystkim oszczędzamy. Jak talerz z pęknięciem uzna, że syf w domu. Chcę, żeby choć raz nie dał rady się przyczepić.

Westchnął ciężko, wiedząc, że mam rację. Heniek zawsze był trudny a raczej po prostu ordynarny. Ten typ, co uważa, że niewychowanie znaczy szczerość. Moje koleżanki by powiedziały: Wizytówka typowego chama.

Eluś, tylko proszę… Nie reaguj na niego dzisiaj. Ma kiepski czas, z roboty go wylali, żona odeszła. Jest cięty jak pies.

Wiesiek, on kiepski czas ma od czterech dekad. A żona go zostawiła, bo się w końcu uratowała. Wytrzymam, ile dam radę, ale jeśli znów mnie wyśmieje, to nie ręczę za siebie mieszając sos, ściszyłam głos.

O piętnastej w drzwiach pojawiła się teściowa, Halina, ze swoją roztrzęsioną energią, zaraz potem ciocia Jadzia z wujkiem. A Heniek, jak zawsze spóźniony, i to solidnie, wszedł, gdy wszyscy już sączyli kompot i patrzyli z niezadowoleniem na stygnącą kaczkę. Szum, dym z papierosów i jego Wchodzę! Tęskniliście? rozniosły się po mieszkaniu. Z triumfem wręczył Wieśkowi pakunek w gazecie.

Co to? niepewnie spytał Wiesiek.

Fajna sprawa śrubokręty z Biedronki. Tobie się przydadzą, bo z ciebie taki majster, że młotka nie znajdziesz.

Uśmiechnęłam się z trudem.

Heńku, umyj ręce, bo czekamy już tylko na ciebie.

Zmierzył mnie wzrokiem czułam się, jakby mnie ktoś polał lodowatą wodą.

Ela! Co się tak wypindrzyłaś? Nowa sukienka, błyszczy się jak papierek po krówce. Chyba po to, żeby nikt nie spojrzał na zmarszczki? Żartuję! I tak nieźle się trzymasz. Kobita z ciebie jeszcze jak trzeba!

Wiesiek chrząknął drżącym tonem:

Siadaj, bo kaczka stygnie.

Heniek sam rozpoczął konsumpcję pierwsza była wódka, potem śledzik, wyciągnięty z zestawu.

No to życzonka, sąsiedzi! Piętnaście lat nieźle. Jak się jeszcze nie zamordowaliście? Ja ze swoją Bożeną ledwo pięć wytrzymałem! Baba to pijawka, dochu! Wiesiek, tobie się poszczęściło żona dobrze gotuje. Chociaż sól przesadziła, stara się czy ręka już nie ta?

Heńku, daj spokój. Ela świetnie gotuje, spróbuj sałatki z ozorem, bardzo delikatna wtrąciła Halina.

Z ozorem? To w sam raz dla naszej Eli, żeby jej ozór nie rósł jeszcze bardziej! Ale jedno muszę przyznać zawsze gadam szczerze, nie to co inni, to ludzie szanują.

Zaciskałam dłoń na łyżce do sałatki, z trudem opanowując narastającą złość. Wiesiek siedział przygarbiony, udając, że strasznie fascynuje go wzór na obrusie. Bał się brata i skandalu, i tego, żeby nie zepsuło to rocznicy.

Wytrzymaj, Elka powtarzałam sobie. To tylko jeden wieczór. Dla Wieśka. Dla mamy.

Heniek, a jak tam twoja praca? Słyszałam, że miałeś rozmowę kwalifikacyjną w zeszłym tygodniu.

Machnął ręką, nalewając kolejną wódkę.

Daj spokój, wszędzie debile. Poszedłem siedzi szczyl dwadzieścia parę lat, pyta mnie o obsługę kompa. Mówię mu, że już pracowałem, gdy on gacie brudził. A on: Nie nadaje się pan. Chrzanić ich! Może własny biznes rozkręcę. Ale hajsu trzeba Swoją drogą, Wiesiek, pożyczysz pięć stów do końca miesiąca, bo u mnie awaria, hydraulika do wymiany.

Zastygłam z salaterką.

Heniek, tej forsy dziesięć tysięcy, co pożyczyłeś pół roku temu na auto, jeszcze nie oddałeś.

Czerwony na twarzy, szybko przeszedł do ataku.

O, księgowa się odezwała! Wiesiek, zobacz, jak ona cię kontroluje! Ja proszę brata, nie ciebie. U nas, facetów, rozliczenia są między nami! Jesteś pod pantoflem, że nawet bratu nie pomożesz?

Wiesiek zerknął mi na mnie, potem na niego.

Heniek, naprawdę cienko u nas z kasą. Spłacaliśmy kredyt, ledwo na ten stół starczyło…

No jasne! warknął brat, pokazując na jedzenie. Kaczątko, sałatki! Państwo się obżerają, a brat nie ma na papierosy! Troska o rodzinę, idzie się powiesić! Kurkuła jesteś, Elka wszystko pod siebie, kuzyni mogą sobie biedować!

Heńku, zjedz, nie denerwuj się Ela się starała znów próbowała uspokoić teściowa.

O tak, stara się U szefa pewno też? podpuścił Wieska, a mi krew ścięła się w łonie. Słyszałem, awans dostałaś? Zastępczyni kierownika? Ciekawe, za co Chyba nie za projekty. No, ale po godzinach siedziała, co?

Zapadła cisza, aż wstyd przypomnieć. Nawet ciocia Jadzia przestała żuć.

Heniek, co ty gadasz? Wiesiek zbladł.

A co, nieprawda? Dogaduję, o czym wszyscy myślą, tylko się wstydzą powiedzieć! Ty, Wiesiek, harujesz na fabryce za tysiąc pięćset, a ona się dorabia. Myślisz, że cię kocha? Może mieszka z tobą, bo wygodnie? Ty wszystko za nią weź, przynieś, posprzątaj. Patrz na siebie! Jesteś mięczakiem!

Przestań w mojej głowie coś pękło, ale głos był lodowaty. Odsunęłam od siebie miskę.

Ooo, przyszła generałowa! Zapatrzyła się w siebie A ja się zawsze dziwiłem co Wiesiek w tobie widział? Ani urody, ani figury, tylko krzyczy i wymaga. Bożena moja, to chociaż cycate była. Ty szara mysz, która sobie ubzdurała, że jest królową, bo faceta ma pod butem.

Spojrzałam na Wieśka. Czekałam, czy coś zrobi. Obroń mnie, powiedź chociaż słowo, żebym nie była z tym sama. Ale on tylko siedział, skulony, z bladą twarzą.

Wzięłam głęboki oddech i wyprostowałam się.

Wychodź.

Heniek przerwał chamski chichot.

Co? Ela, gorąca była w kuchni, czy ci odbiło?

Mówię: wstań i wyjdź. Natychmiast.

To mieszkanie też mojego brata!

Wiesiek, powiedz coś! wrzasnął.

Wiesiek spojrzał, zobaczył moją minę i chyba zrozumiał, że przekroczyliśmy granicę.

Heniek idź do siebie. Proszę ledwo wykrztusił.

Brat najpierw oniemiał, potem wybuchnął.

Coście się uwzięli? Mamoooo! krzyczał do matki. Odpędza mnie jak psa! Przez żarty!

To nie były żarty! powiedziałam chłodno, wskazując drzwi. Opluwałeś mnie, upokorzyłeś mojego męża pod własnym dachem, jadłeś moją kolację, piłeś nasze wino i lałeś na nas błoto. Mam dość. Tolerowałam twoje zapędy piętnaście lat, dziś koniec. Precz.

Spadajcie! wrzasnął, strącił kieliszek i plama z czerwonego wina rozlała się szeroko. Księżniczki się znalazły, elita, psiamać! Więcej tu nie przyjdę!

Oby! I pieniędzy nie damy. Zacznij zarabiać, biznesmenie!

Chwycił niedopitą flaszkę niech się nie zmarnuje i tupiąc tak, że aż szklanki szczękały w kredensie, wyszedł.

Wiesiek, będziesz tego żałował! Kobieta tobą rządzi! Pantoflarz, tfo!

Z trzaskiem zamknął drzwi. Zapanowała cisza, tylko zegar tykał i słychać było ciężkie oddychanie teściowej. Halina ścisnęła rękawiczkę przy ustach, w oczach płakała.

Elu Czy musiałaś tak ostro? On przecież nie ze złości Trochę wypił, język mu się rozwiązał, taki już jest

Odwróciłam się powoli.

Halinko, język się rozwiązał to jedno, a znieważanie kobiety i nazywanie brata zerem to drugie. Mam dość zamieniania mojego domu w wysypisko jego pomyj. Jeśli chcesz go żałować, proszę bardzo ale nie tu i nie przy moim stole.

Milczała, a ciocia Jadzia energicznie stuknęła widelcem.

A kaczka, Eliś, to przepyszna! Miękka, aż się rozpływa. A co do Heńka dobrze zrobiłaś. Już na waszym weselu tańczył mi po butach i nie przeprosił. Wiesiek, lej mi tego wina, bo mnie nerwy zżarły.

Wszyscy odetchnęli, atmosfera się rozluźniła. Wiesiek z wdzięcznością spojrzał na mnie i pierwszy raz od lat zobaczyłam w jego spojrzeniu szacunek i wdzięczność.

Przepraszam cię szepnął nalewając sok do mojego kieliszka. Powinienem sam

Nic się nie stało chwyciłam go za dłoń. Najważniejsze, że razem. I że jego tu już nie ma.

Reszta wieczoru była zdumiewająco przyjemna. Bez Heńka w mieszkaniu zrobiło się lżej, jakby powietrze oczyściło się z toksyn. Śmialiśmy się, wspominaliśmy. Nawet teściowa, uprzednio sztywna, po kieliszku nalewki i kawałku domowego tortu zaczęła nucić pod nosem, gdy ciocia Jadzia wyciągnęła tradycyjną piosenkę.

Późnym wieczorem, wśród brudnych naczyń, usiadłam zmęczona i patrzyłam na czerwoną plamę na obrusie.

Tego chyba nie spierzesz westchnęłam. Szkoda, prezent od mamy

Wiesiek objął mnie od tyłu.

Elka, niech diabli wezmą obrus. Kupię nowy, z pięć bylebyś dalej była taka dzielna. Dziwię się samej sobie, pozwoliłem mu lata zatruwać ci życie. Z dzieciństwa pamiętam, że mama zawsze mówiła: Ustąp Heńkowi, bo trudny jest. I ustępowałem

Wiem. Ciężko jest zmienić nawyki. Ale jesteśmy rodziną, kruche szkło. Nie dam stłuc naszemu szczęściu za śrubokręty z dyskontu zażartowałam.

Zaśmialiśmy się, napięcie w końcu puściło. Wiesiek wyjął śrubokręty, które Heniek zapomniał zabrać.

Wiesz, co najśmieszniejsze? Mam taki sam zestaw On to sam mi już raz podarował trzy lata temu na Gwiazdkę.

No widzisz stabilizacja!

Nazajutrz obudził nas telefon dzwonił Heniek. Wiesiek spojrzał i bez słowa przekręcił aparat ekranem do blatu.

Nie odbierzesz?

Nie. Niech ochłonie. Może nigdy nie odbiorę. Wieczorem było tak cicho, że aż miło.

Mama będzie się martwiła.

Przeżyje, musi się nauczyć, że ja mam też pazurki. A właściwie my oboje. Jesteśmy drużyną?

Drużyną od ciszy i kaczki z jabłkiem przytuliłam go mocno.

Tydzień później dowiedziałam się, że Heniek wszystkim powtarza, iż ta wariatka, synowa, wyrzuciła go za darmo, a biedny brat pod stół się schował. Ale rodzina, zamiast współczuć, zaczęła nas częściej odwiedzać i nagle dziwnie uprzejmie się zachowywać. Chyba rozchodzi się wieść, że tu nie toleruje się chamstwa.

A obrus? Udało mi się sprać plamę babcina metoda, sól i wrzątek. Tylko trochę wysiłku, trochę pieczenia i znowu wszystko jest czyste i cieszy oko. Tak samo jak w naszym domu, po definitywnym wypędzeniu rodzinnej żółci.