Nieproszeni goście w każdym kącie domu, czyli jak nasz podwarszawski azyl zamienił się w rodzinny pensjonat z codzienną porcją niespodzianek, sąsiadką smażącą serniczki i zawodami w siatkówkę na mrozie – historia Julii, która marzyła o spokojnej prowincji, a dostała trzydzieści nowych „krewnych” i lekcję prawdziwej gościnności po polsku

Nieproszonych gości cały dom

A ci mili ludzie nie mogą mieszkać gdzieś indziej? zapytała z przekąsem żona. Przecież pensjonatów nie brakuje!
No ale oni nie przyjechali tu, żeby nam życie utrudniać! Mają swoje problemy. Załatwią sprawy i pojadą dalej.
A na ich miejsce pojawiają się kolejni! Wiesz, wczoraj słyszałam, że jakiś pan Janusz Nowakowski, nie mam pojęcia kto to, mieszka tutaj już drugi rok!
Ile to jeszcze potrwa! zawołała Zosia. To się w głowie nie mieści!

O co chodzi? zapytał Piotr, przeciągając się w łóżku.

No tam! energicznie wskazała palcem na okno Zosia. Za chwilę zaczynają się zawody w siatkówkę!

Ciekawe uśmiechnął się Piotr.

Mówisz poważnie? zaciągnęła zasłony Zosia. Jeszcze powiedz, że sam pójdziesz!

Wolę poleżeć, zaśmiał się. I tobie też radzę!

Zosia opadła na skraj łóżka.

Powiedz mi, kto o zdrowych zmysłach urządza rozgrywki siatkarskie na dworze na początku grudnia?

A czemu nie, wzruszył ramionami Piotr. Nie ma śniegu, mrozu też. Sucho, można w piłkę pograć.

Pozbijają wszystkie szyby, zirytowała się Zosia. Przecież tam nie ma żadnych zawodowców, więc piłka będzie latać, jak chce!

Jak wybiją, to założą nowe, przeciągnął się Piotr.

Zosia tylko pokręciła głową. Miała już na końcu języka kolejne uwagi, ale od parteru rozniosło się:

Kochani, śniadanie gotowe! Smażyłam twarożniki! Potem będziecie się przytulać, a teraz biegiem, bo ciepłe!

Pani Hela jak zwykle w swoim stylu! roześmiał się Piotr.

Przepraszam bardzo, ale przywilejem żony jest przygotowanie mężowi śniadania! burknęła Zosia.

Kawę możesz zrobić! Piotr się roześmiał.

Kochani! Kawa stygnie! znowu zawołała pani Hela z dołu.

No widzisz! Zosia wskazała drzwi. Zaraz pani Hela zacznie mnie zastępować nawet w łóżku?

Nie przesadzaj! zażartował Piotr. Twoje miejsce w łóżku jest niezagrożone. Chodźmy już, bo naprawdę wystygnie!

Zosia westchnęła i narzuciła szlafrok.

Po drodze do kuchni, a nawet już w kuchni, nie napotkali nikogo.

Aż dziwne, mruknęła Zosia. Myślałam już, że nigdy nie będziemy sami we własnym domu!

No czasem bywa taki prezent zaśmiał się Piotr. Ale przynajmniej jest tu zawsze wesoło! Zjemy śniadanie, potem możemy obejrzeć mecz. A wieczorem pan Sławek grilluje kiełbaski!

Smród, dym, i znów pewnie coś spali, mruknęła Zosia, zasiadając do twarożników.

Mówisz o gościnnym domku? Piotr się roześmiał. Zbudowali nowy! Lepszy i trzy razy większy!

Cudownie, żeby więcej gości mogło się zjechać! Zosia była naprawdę zirytowana. Ja już nawet nie pamiętam połowy ich imion! Powinni nosić plakietki! I najlepiej stopień pokrewieństwa, żebym wiedziała, kto jest kim!

I tak się pogubimy, bo tu ogon się zaczyna Piotr się zamyślił. Chyba tak: żona brata twojego męża, a potem już jak Bóg da!

Zosia zamyśliła się poważnie.

Zanim doczytasz do końca, można zwariować!

Na tej myśli rozmowa się urwała, bo twarożniki rzeczywiście były wyśmienite. A później, już w lepszym nastroju, Zosia zapytała:

Piotrek, długo to jeszcze potrwa?

Co dokładnie? Piotr udawał, że się nie domyśla, chociaż dobrze wiedział, o co jej chodzi.

Ciągle ci goście, powiedziała Zosia. Wiem, trzeba być gościnnym, ale nie aż tak!

Dla własnej ciekawości policzyłam wczoraj wszystkich. Piotrek, zgubiłam się przy trzydziestej osobie! Trzydzieści osób, które nawet nie myślą, by wyjeżdżać!

Nie tak to sobie wyobrażałam!

Ale przecież to wciąż rodzina! A ci ludzie, można rzec, prawie jak rodzina stwierdził Piotr.

Przez trzecią wodę po kisielu! mruknęła Zosia. Twojemu bratu, dzięki któremu mamy ten zaszczyt, też nie są rodziną! Przez jego żonę!

Gdyby tak zagłębić się w te rodzinne powiązania, to pewnie jakieś nazwy by się na nich znalazły. Ale ja ich nie znam! Piotr wzruszył ramionami. Ale to naprawdę sympatyczni ludzie!

Tylko czemu ci sympatyczni ludzie nie mogą zamieszkać gdzieś indziej? ponowiła pytanie Zosia. Przecież hotele stoją puste!

Przecież nie przyjechali specjalnie, żeby nam przeszkadzać! Mają swoje sprawy. Rozwiążą je i pojadą!

I zaraz znajdą się nowi na ich miejsce! Chociażby ten Janusz Nowakowski, nie mam pojęcia kim jest, mieszka tu już drugi rok!

Pracę dostał nawet u nas w sklepie spożywczym na kasie! A pani Hela, od której jedliśmy twarożniki, sprząta trzy sąsiednie domy jak pokojówka!

No i dobrze! Piotr się uśmiechnął. Ludzie się odnajdują!

Piotrek, jak tak dalej będzie, wracam do miasta! Moje mieszkanie w Warszawie na mnie czeka! Wolę tam z tobą mieszkać, tylko we dwoje, niż tutaj z całym grodem!

***

To prawda, kiedy Zosia zaczynała z Piotrem, ryzykowała. Był starszy o dziesięć lat, a i ona nie była już podlotkiem. Miała dwadzieścia pięć, gdy go poznała.

I od razu pojawiły się pytania:

A czemu Piotr wcześniej się nie ożenił? Co z nim nie tak?

Ale to samo można było zapytać o Zosię:

A co z nią nie tak, skoro do dwudziestki piątki się nie wydała?

Zosia znała siebie najlepiej. Skończyła architekturę, jednak sam dyplom nie zapłaci rachunków! Chciała budować renomę i pracować praktycznie.

Wymarzyła sobie, by sama decydować o swoim losie, a nie brać pierwszego lepszego, kto się napatoczy.

Najpierw zatrudniła się w miejskiej pracowni, a potem przeszła do prywatnej firmy wykonującej zlecenia. Praca ciekawsza i lepiej płatna, choć często trzeba się użerać z kapryśnymi klientami. Ale taka praca!

Tym sposobem mało zostawało czasu na poważne związki.

Wywiad środowiskowy wykazał, że Piotr miał podobnie, choć jeszcze śmieszniej. Jego brat Marek założył firmę, ledwo skończywszy politechnikę. Zaraz się ożenił.

Żeby nie spędzać w biurze całych dni, zatrudnił brata do pomocy. W praktyce zrzucił na Piotra wszystko, co się dało. A Piotr dopiero co wrócił z wojska.

Musiał ukończyć studia i jednocześnie prowadzić firmę.

Trzeba Piotrowi oddać, że dawał sobie radę, choć o swoim życiu osobistym niemal zapomniał. A gdy u Marka urodził się syn, Piotr czasem i do domu nie wracał.

Marek, może zabierzesz wreszcie do pracy? kiedyś spytał brat.

Piotrek, ja się do tego nie nadaję, odpowiedział Marek z zakłopotaniem. Ja wolę pracę rękoma! Wracać wieczorem do żony i syna!

A na życie wystarczy ci za taką robotę? zapytał Piotr.

Z Iwonką postanowiliśmy przenieść się na Mazury Marek podał papiery. Przepisałem firmę i wszystko na ciebie! Poradzisz sobie! Tutaj jest wszystko! Pracuj!

Zostaw mi tylko numer konta, żebym mógł ci część zysków przesłać, Piotr był w szoku od takich wieści.

Od tego momentu Piotrowi kręciło się już wszystko jeszcze ciekawiej.

W wieku trzydziestu pięciu lat Piotr uznał, że wszystko w końcu się ułożyło i może pomyśleć o rodzinie.

Iskierka pomiędzy Zosią i Piotrem pojawiła się od razu. A jak już poznali swoje wady i zalety, to wkrótce w ich sercach zamieszkała miłość. Po pół roku zdecydowali się na ślub.

Zamieszkali w mieszkaniu Zosi.

Kocham cię ogromnie, ale tak mi wygodniej, przyznała z zakłopotaniem Zosia. Do pracy mam piechotą pięć minut! A bardzo ciężko mi się rano wstaje!

No problem Piotr wzruszył ramionami. Własnego mieszkania nie mam. Wynajmowałem. Kupić mógłbym, ale nie wiedziałem gdzie ani co.

Chciałem ci to zostawić do decyzji. Jesteś moją żoną! Ty zdecyduj!

Właściwie marzyłam o domu za miastem, powiedziała Zosia, ale nie wiem, czy dostanę zgodę na zdalną pracę!

U nas to nie takie proste. Nawet jak wszyscy pracowali z domu, to kazali przychodzić do biura!

To postaw sprawę jasno: pozwalają na home office albo idziesz do konkurencji! zaśmiał się Piotr. Albo sami założymy firmę i będziemy konkurowali!

Najpierw spróbuję pogadać! parsknęła Zosia.

Mam dom na wsi powiedział Piotr. Tylko

Jedyne, o co poprosił Marek przy przeprowadzce:

Piotrek, u Iwonki dużo rodziny! Zdarzy się, że ktoś przyjedzie, będzie potrzebował odpocząć, nie wyrzucaj! Przyjmij na chwilę! Ale niech nie siedzą ci na karku!

Mam ich pomieścić po hotelach? zdziwił się Piotr.

A właśnie! Dom, który rok temu kupiłem, też na ciebie przepisałem! Marek pomachał i pojechał z rodziną na Mazury.

Trochę tam mieszka jeszcze kilku krewnych Iwonki. Ale dom duży, jest też domek gościnny na działce! Nie sądzę, byśmy sobie przeszkadzali!

Gdy Zosia przeprowadzała się do domu Piotra na wsi, nie przypuszczała, że gości jest aż tylu. Powitali ją tłumnie, aż serce zadrżało.

Wszyscy uśmiechnięci, serdeczni, chętni do pomocy.

Przez pierwszy miesiąc Zosia poznała setki smutnych historii, które ich tu sprowadziły.

Ktoś się rozwodził i dzielił majątek, ktoś uciekł od tyrana, komuś dzieci pokazali drzwi. Jedni sami rodzinę zostawili, inni zostali wygnani za zdradę.

Komuś robiono remont w mieszkaniu, komuś oszuści zabraliby dom, ktoś przyjechał na studia, a ktoś nie miał już gdzie wracać.

Goście byli w różnym wieku, z różnych zawodów, o różnym charakterze. Nawet profesor się trafił studentka go uwiodła i wyrzuciła, a rodzina nie przyjęła z powrotem. Czekał na sprzedaż mieszkania.

Ogólnie atmosfera była życzliwa.

A Zosia dalej musiała pracować. Trafił jej się wyjątkowo uparty klient. Czepiał się o byle drobnostki.

I wtedy, przechodząc, pan Wojciech zdawał się przysłuchiwać rozmowie, aż w końcu odsunął Zosię od laptopa i powiedział do klienta na kamerze:

Z całym szacunkiem! Pańskie uwagi świadczą o kompletnym braku wyczucia tematu!

A ta pani bardzo dobrze przygotowała projekt! Będą państwo się cieszyć!

A jeśli zechce pan się przeciwstawić jej wariantowi, to jak się dom rozsypie, niech pan do niej nie wraca!

Klient się zgodził, a Zosia, zamykając laptopa, spytała Wojciecha, skąd tak dobrze się zna.

Moja droga, przepracowałem jako architekt trzydzieści sześć lat! odparł z uśmiechem. Jeśli trzeba, pomogę!

Przydatność pana Wojciecha była nieoceniona, jednak ciągły gwar i ten tłum stresował Zosię. Całkiem inaczej wyobrażała sobie życie u boku męża na wsi.

Tu po prostu był wieczny tłok!

***

Kochanie, możemy wrócić do miasta, jeśli tak chcesz, powiedział Piotr, ale chyba nie zrozumiałaś jeszcze jednej rzeczy.

Jakiej? spytała Zosia.

Ten nowy gościnny domek, który według ciebie tak drogo kosztował, już jest odbudowany uśmiechnął się Piotr. Wiesz, ile za to zapłaciliśmy?

Pewnie sporo, zawahała się Zosia.

Zero! Piotr zrobił kółko z palców. Goście sami zapłacili za materiały i zbudowali domek od nowa!

Zosia aż otworzyła oczy szeroko.

Wszystkie rachunki za prąd, wodę i utrzymanie też regulują razem z nami! Sami się zaopatrują i gotują. A jeśli coś się zepsuje od razu naprawiają! Tak naprawdę mieszkamy tutaj dzięki nim.

Jedni u nas pracują, inni dorabiają. Porady i pomoc od naszych gości tego nie da się przecenić.

Są tu fachowcy wszelkiej maści: inżynierowie, księgowi, prawnicy, ekonomiści, hydraulicy, elektrycy, a nawet profesor biologii!

I architekt, dodała Zosia, przypominając sobie pana Wojciecha.

Podzielił się tajnikami zawodu, co bardzo pomogło jej w pracy.

Ja ostatnio podwoiłem zyski firmy, bo zapytałem naszych gości o radę! Piotr się zaśmiał. Można ich brać na etat!

A najfajniejsze dodał Piotr że niczego nie chcą! Po prostu żyjemy tu razem, jak taka nietypowa wielka rodzina!

W tym momencie przez okno kuchenne wpadła piłka, rozsypując szybę. Za nią wbiegł Olek:

Wacek już jedzie po szybę! Nie martwcie się, za dwie godziny będzie jak nowe! I przepraszam! chwycił piłkę i wybiegł.

Ot, tak to tutaj wygląda. Piotr uśmiechnął się.

Chyba się przyzwyczaję, mruknęła Zosia.

Jednak po miesiącu już nie czuła się przytłoczona tyloma gośćmi. I nie postrzegała ich jak przyjezdnych właściwie byli już rodziną, z którą dzieli nowy, wspólny dom.