Zebrałem wszystkie rzeczy i ruszyłem w świat, – skomentowała żona

Nie obchodzi mnie, co robisz, Witku. Wszystko już jasne. Zbieraj swoje złotówki i jedź w cztery strony, niech to będzie do byłej, niech to będzie do nowej.
Co to jedź? A co ze Stasiem?
Pamiętasz Stasia? No właśnie Powinnaś myśleć o nim wcześniej, zamiast biegać po domu i udawać, że pomagasz mi z dzieckiem, a teraz go wspominasz.

Hej, Leno, czemu jesteś taka smutna? otworzył drzwi do rodzinnego domu brat Lenki.

Sergiusz przyjechał na urlop dwa dni temu i już, słysząc krzyki dochodzące z wnętrza mieszkania, wprowadził zamieszanie w najlepszym tego słowa znaczeniu.

Cześć, ciociu Leno! podbiegła do korytarza córka Sergiusza, Kasia, by zobaczyć, kto wchodzi.

Krzyki nie cichły.

Cześć, Kasiu. Kto tam tak ryczy?

To Paweł i Michał dzielą się zabawkami. Jak mali westchnęła pięcioletnia dziewczynka, składając ręce na piersi. Przyniosłaś coś smacznego?

Przyniosłam, ale babcia ci to odda później. Najpierw zupa, potem cukierki, pamiętasz regułę.

Tak, pamiętam. Z wami się nie zapomni Kasia kolejny raz westchnęła i wróciła do pokoju.

Krzyki ucichły to znaczy, bracia bliźniacy Paweł i Michał już zdecydowali, w co grać, nie bijąc się nawzajem.

Co się stało? Sergiusz, który przez cały czas milcząco obserwował rozmowę synowej i siostry, ponowił pytanie.

Nie wiem nawet westchnęła Lena, położywszy torbę na stoliku i zdejmując buty. Mam wrażenie, że Witek mnie zdradza. A on mówi, że mam paranoję i muszę leczyć się. Tylko że

Chodź do kuchni, opowiesz, co i jak.

Lena skinęła głową, rozebrała się i weszła do małej kuchni. Sergiusz od razu włączył czajnik, a jego młodsza siostra usiadła przy stole i zaczęła wyjawiać.

W zasadzie nie było wiele do opowiadania. Z mężem Wiktorem związała się pięć lat temu.

W poprzednim małżeństwie mężczyzna nie miał dzieci, po czym rozstał się z Valentyną zostały przyjaciółmi.

Ta przyjaźń z każdym dniem coraz bardziej denerwowała Lenę.

On ciągle pisze do niej po nocach, rozumiesz? Leżę obok, syn śpi w sąsiednim pokoju, a on siedzi i czatuje.

Kiedy spotykali się, on zawsze od razu wstawiał się przy niej, żeby się przywitać.

Ostatnio zostaje w pracy do późna. Ja narzekam, że samodzielnie nie daję rady z dzieckiem, potrzebowałabym dodatkowej ręki, a on tylko mruczy o swoich raportach.

Jeszcze ostatnio zaczyna mnie atakować: Co ci jest ciężko, skoro dziecko cały dzień w przedszkolu, a ty siedzisz w domu.

Poczekaj, a jak to w domu, skoro i ty pracujesz zdalnie?

Wytłumacz mu to. Zdalna praca w naszym rozumieniu to siedzenie w domu, nic nie robienie i dostawanie pieniędzy.

To, że ty mimo to wypracowujesz pełne osiem godzin, nie interesuje nikogo westchnęła Lena.

A próbowałaś go prześledzić? Może włamać się do telefonu i zobaczyć, z kim pisze czy to z byłą, czy z kimś innym.

Co ty! przestraszyła się Lena. To już nie jest ludzka sprawa, a poza tym

Co jeśli naprawdę wszystko to moje wyimaginowanie? Rozumiesz, jak to będzie wyglądać?

No cóż, wiesz, jak wygląda rozmowa z byłą, kiedy między wami nic nie ma? odezwał się zza pleców głos Julii.

Żona Sergiusza najwidoczniej słyszała większość skarg Leny, bo chwilę później położyła przed nią otwarty telefon.

Co to?

Czatuj z ojcem Kasi, Władkiem. Przeczytaj.

Nic tu nie czytać. Trzy dialogi w miesiącu, wszystko o tym, kiedy i o której przyjedzie po Kasię, co jej kupi i kiedy przywiezie.

To nieprawda, jest jeszcze kartka z życzeniami z Dniem Matki i moje życzenia urodzinowe w tym samym formacie oburzyła się Julia. Zauważ, że i my z Władkiem rozstaliśmy się bez wrogości.

Mamy wspólną córkę, w której on aktywnie uczestniczy, a nie tylko płaci alimenty.

Gdybym przed snem zamiast rozmawiać z tobą pisała do Władka, pewnie dostałabym papierki rozwodowe, zamiast tłumaczyć to paranoją.

I masz rację byłabyś w stanie przejrzeć męża.

A jeśli okaże się, że nic nie ma? Jak będę wyglądać, rozumiesz?

A może to zniszczy nasz związek i będę wina swojej paranoi

O Boże, znów ona zaczyna westchnął Sergiusz, przyciskając dłoń do twarzy.

Mam pomysł po chwili namysłu powiedziała Julia.

Jaki?

Twój mąż wymówił się pracą, a ty idź do jego szefa i dowiedz się, jak długo to potrwa. Nie z agresją, a jako ubolewanie: Męża prawie nie widzę z powodu nadgodzin, musiałam wziąć Kostka do lekarza, nie mogę umówić się u dentysty, bo po pracy znika. Zobacz jego reakcję. Jeśli praca naprawdę przytłacza, może pozwoli wyjść wcześniej. Jeśli nie, pojawi się inny plan.

Lena uznała radę za sensowną i postanowiła z niej skorzystać. Wiedziała, że szef Wiktora, Wacław Mikołajewicz, często bywa w mieście.

Podejść i rozpocząć rozmowę nie było trudne. Mikołajewicz sam zapytał, jak leci, a Lena odpowiedziała szybko wymyśloną frazą, kierując rozmowę w odpowiednie rejony.

Co to za sprawy, panie Wacławie Mikołajewicz? Mój mąż pracuje do późna, nie ma życia prywatnego, cała noc przy Kostku, a kiedy wpadnie chorobowe, nie radzę sobie westchnęła, udając rozpacz.

Kto go trzyma do późna? wyraził szczere zdumienie. Witek przecież odchodzi już o czwartej, twierdzi, że żonie pomaga, że syna z przedszkola odbiera i na zwolnienia chorobowe chodzi. Nie mam nic przeciwko, ale co on mi w oczy kłamie? Zadzwoń do niego, Leno, jeśli nie masz nic przeciwko.

Lena zadzwoniła do męża i zwykłym tonem zapytała, o której przyjdzie do domu.

Może odpuścisz wcześniej? Choćby Kostka pogonić w parku, ja sprzątnę w domu.

Leno, nie mam teraz czasu na park. Mam ważny projekt, szef Sławek ciągle mnie obciąża, że nie dam rady, a ja już nie mam sił. Próbowałem rozmawiać po ludzku: żona, dziecko, ale mu to jedno przygarnął się i zagroził zwolnieniem, jeśli nie będę się zachowywał.

Aż zagroziłeś mi zwolnieniem? wyparł się Sławek. Co mi twoje problemy? Jutro ci pokażę

A co ci pokażę? obiecała Lena.

Rozmowa się zakończyła. Wiktor nie przybył tej nocy, pojawił się dopiero rano.

Wiesz zaczął mam sprawę.

Nie interesują mnie twoje sprawy, Witku. Wszystko już jasne. Zbieraj swoje złotówki i jedź w cztery strony, niech to będzie do byłej, niech to będzie do nowej.

Co to jedź? A co ze Stasiem?

Pamiętasz Stasia? No właśnie Powinnaś myśleć o nim wcześniej, zamiast biegać po domu i udawać, że pomagasz mi z dzieckiem, a teraz go wspominasz.

Ale ja

Zabrakło mi rzeczy i odszedłem w pokoju dokończyła Lena.

Po obiedzie zadzwoniła do niej teściowa. Nie po to, by pogodzić męża z drugą żoną, lecz aby podzielić się wiadomością o ciąży pierwszej tej samej Valentyny, z którą Wiktor dawno rozwiódł się przyjaciółmi. Ich przyjaźń była tak silna, że w końcu doszło do ciąży, której brak kiedyś rozbił ich małżeństwo.

I wiesz co? Cieszę się, że tak się stało. Zawsze lubiłam Walę, a ty i twój nieokrzesany syn Lena nie dokończyła, odrywając słuchawkę.

W zasadzie stało się jej obojętne zarówno mąż, jak i jego była, i wszystko, co się między nimi dzieje. Liczyła się tylko ona i jej syn, a resztę traktowała jak przewrócone kartki, które trzeba odwrócić i zapomnieć, jakby nigdy nie istniały.

Jednak kartki nie chciały się przewrócić, przypominając o sobie po trzech latach, gdy Kostek już poszedł do szkoły.