NIEWINNE SEKRETY

Niewinna

Maja, mając zaledwie pięć lat, została od razu sierotą. Najpierw zachorowała i zmarła matka, po czym dziewczynka pożegnała się z ojcem. Po pół roku odszedł dziadek, a babcia przetrwała najbliższych krewnych jeszcze rok.

Mają opiekę przejęła ciotka, mieszkająca w odległej wiosce Błotnica, która samotnie wychowywała troje własnych dzieci. Życie w domu ciotkiopiekunki nie było słodkie. Nie szczędziła krzyku, biła surowo i rzadko okazywała czułość. Czasem jednak klękała przed ikonami, płacząc gorzko, a płaczące maluchy ostrożnie podchodziły do niej, przytulały i litoosławiały. Na krótko w gospodarstwie zapanował kruchy spokój.

Maja trzymała się z daleka od tej niespokojnej rodziny, obawiając się gniewnej ręki ciotki. Marzyła, by jak najszybciej dorosnąć i wyjechać z tego domu. Często wspominała rodzinę, w której panowały miłość i zrozumienie.

Moja biedna córeczko, czy naprawdę odejdziesz po mnie? wymamrotała chora matka, dotykając delikatnie Majki czubka głowy, wyczuwając zbliżający się kres.

Lata mijały.

Gdy Maja skończyła osiemnaście lat, pożegnała się z ciotką i jej dziećmi, nie przejmując się, dokąd popłynie. Chciała jedynie uwolnić się od nienawistnego domu i jego mieszkańców.

Powróciła do miasta, z którego kiedyś wyjechała do Krakowa. Powietrze wydawało się słodsze, gwiazdy jaśniejsze, a ludzie bliżsi. Maja wprowadziła się do dawnego mieszkania, w którym kiedyś zamieszkiwała z najbliższą rodziną. Wszystko było znajome i bolesno miłe, a zapach przywoływał wspomnienia szczęśliwych lat. Ciotka wynajmowała to mieszkanie najemcom przez wszystkie te lata.

Maja podjęła pracę jako kelnerka w kawiarni. Szczęśliwe napiwki, natarczywi adoratorzy, szampan płynący strumieniami Jak nie dać się porwać tej burzy namiętności? Młode życie wirowało.

Po roku Maja została samotną matką z noworodkiem w ramionach. Musiała wrócić do Błotnicy, do ciotki. Oczywiście ciotka wygłosiła wszystkie swoje uwagi:

Nie zdążyłaś jeszcze ze schodów zeskoczyć, a już przyniosłaś dziecko!

Ciotka przyjęła Maję i natychmiast zaproponowała chrzest w miejscowym kościele. Niech anioł stróż rozpościera skrzydła nad tą dziewczynką. Dziecko nazwano Łucją.

Maja płakała dniami i nocami. Czuła, że jej młode życie jest na zawsze zepsute. Na szczęście w wiosce nie brakowało zajęć, więc nie mogła się nudzić.

Z czasem Maja uspokoiła się, ale nie zapomniała o marzeniu o wyjściu z wsi. Gdy Łucja podrosła, Maja znów myślała o wyjeździe. Ciotka dała jej przestrogi:

Patrz, córeczko, grzechy przyjemne mogą cię wciągnąć w otchłań. Bądź roztropna w ludziach.

W Krakowie Maja zapisała dziewczynkę do przedszkola, a sama podjęła pracę jako pomoc domowa u arabskiego handlarza cukierków na targu. Arab, Asaf, obdarzał ją niejasnymi zalotami, obiecywał małżeństwo, wyjazd do ojczyzny i wprowadzenie w rodzinny krąg.

Maja, pewna swojej przyszłości, urodziła Asafowi córeczkę, którą nazwała Kasia, na cześć jego matki. Wkrótce jednak ojciec unikał jej, zwolnił z pracy i zerwał wszelkie kontakty.

Maja nie zwróciła się już do ciotki nie chciała przychodzić z dwójką półsierot. Boże, co ja robię, skaczę z jednej bagna do drugiego? gniewała się na siebie. Postanowiła samodzielnie wydostać się z tej pułapki.

Jedynie Bóg znał, jak ciężko była młodej kobiecie. Kiedy ręce opadały, chciało się wyć od gorzkiej samotności. Maja często wspominała słowa ciotki: Jesteś teraz bez rodu, bez plemienia. Licz się tylko na siebie. Może kiedyś promień słońca zajrzy w twoje okno.

Choć ciotka była surowa, stała się dla Maji przykładem wytrwałości. Była stoikiem, który sam wychował dzieci i przygarnął sierota, mimo że miał rodzinę. Dopiero wtedy Maja mogła w pełni zrozumieć i nie potępiać tę kobietę.

Lata mijały, Maja stała się ostrożna w relacjach a ich nie było. Dzieci rosły, a obowiązków przybywało. Maja nosiła na sercu ciężki krzyż, nazywając swoje losy gorzką piołuną. W trzydziestym siódmym roku życie podarowało jej spotkanie.

W domu wypoczynkowym zauważył ją Walenty. Podobało mu się, jak Maja dba o córki, rozmawia z nimi i uśmiecha się. Pierwszego wieczoru Maja otworzyła przed nim swoją trudną historię, po prostu by wylać serce. Walenty słuchał uważnie, kiwając głową. Po jej wyznaniu powiedział:

Majo, wyjdź za mnie za mąż. Nie pożałujesz.

Walenty i Maja zostali małżeństwem. Łucja i Kasia zaprzyjaźniły się z Walentym, który ich szczerze pokochał. Maja kochała Walentego, ale była zimna i nieufna. Obawiała się kolejnego zranienia, pamięć o przeszłych błędach trzymała ją w miejscu. Nie okazywała mu uczuć, licząc, że jako żona zapewni dom: jedzenie, pranie, wszystko, czego brakowało.

Walenty często sugerował wspólne dziecko, ale Maja ignorowała te podpowiedzi, mówiąc, że chce podnieść już wychowane córki.

Pewnego wieczoru Walenty, w gniewie, krzyknął:

Królowo śniegu, choćby raz spojrzałaś na mnie z czułością!

Maja odpowiedziała obojętnie:

Co ty, jakbyś miał zostać zawiązany? Nie płaczę, niech idą!

Następnego dnia, wracając do domu, nie znalazła rzeczy Walentego odszedł na zawsze. Czego mu brakowało? zastanawiała się Maja.

Na początku ceniła życie w pojedynkę: jadła, co chciała, spała, kiedy chciała, nikt nie krytykował brudnych naczyń, nieprania skarpet czy zakurzonych butów wolność!

Lata mijały, córki ożeniły się, wyprowadziły z gniazda i założyły własne rodziny. Maja została sama z tą wolnością i wspomnieniami. Pragnęła jeszcze raz zobaczyć Walentego, choć minęło dwadzieścia lat. Chciała choć jedno spojrzenie, by dowiedzieć się, jak żyje.

Dzięki wspólnym znajomym odkryła, że Walenty mieszka na przedmieściach. Postanowiła go odwiedzić, przygotowując wymówkę:

Jeśli spotka mnie żona Walentego, przedstawię się dalszą krewną.

Pod bramą otworzyła drzwi kobieta około czterdziestu pięciu lat.

Kogo szukacie? zapytała.

Dzień dobry! Czy Pan Walenty mieszka tutaj? próbowała ukryć niepewność Maja.

Mieszkał A pan, kim jest? dopytała.

Jestem siostrą kuzynką. Anią wymyśliła Maja.

Proszę wejść. Nazywam się Lucyna, jestem jego wdową przywitała ją.

Maja poczuła, że nogi poddają się pod ciężarem. Lucyna poprowadziła ją do łóżka, podała wodę.

Kiedy to się stało? wyszeptała Maja.

Rok temu. Walent miał ciężką chorobę. Miał jeszcze tajemnicę kochał pewną kobietę, którą wzywał w snach Ja go kochałam, wybaczałam, płakałam Nie mieliśmy dzieci, bo on nie chciał. Czekał, a potem nagle przyszedł Ty, Majo, nazwiesz się

Maja rozpłakała się, przyznając się, że chciała zobaczyć Walentego, lecz przybyła za późno. Przyznała, że nie potrafiła kochać, nie chroniła, bo od pięciu lat była sierotą, a ciotka wsiągnęła w jej życie, którego nie potrafiła zaakceptować. Kiedy ptak wyrwa się z klatki, cały świat jest mu wrogi, pomyślała.

Lucyna, płacząc, powiedziała:

Majo, byłaś jego świętością Gdybyś przyszła rok wcześniej, może wyzdrowiałby. Lecz los pożyczył mi twoją wyznanie

Maja podniosła ramiona, nie mając już nic do stracenia.

Obie kobiety objęły się, jak bliskie siostry, i ponownie gorzko płakały.

Z tej historii płynie prosta prawda: nawet w najciemniejszych dolinach losu, kiedy serce pęka i nie ma już nikogo wokół, warto wierzyć, że własna odwaga i wytrwałość mogą rozświetlić przyszłość. Nikt nie może nam odebrać wewnętrznego światła, które prowadzi do spokoju i sensu życia.