Zagubiony Krewny – Niespodziewana Wizyta w Świecie Rodzinnych Tajemnic

Jak wyobrażasz sobie to, mamo? protestuje Jadwiga. Mam zamieszkać dwa tygodnie z obcym mężczyzną?

Dlaczego z obcym? To przecież Igor, syn mojej kuzynki Lidy, nasz krewny!

Pamiętasz, jak się bawiliśmy w dzieciństwie, kiedy gościowaliśmy u nich? przytakuje matka.

Mamo, mam prawie trzydzieści lat! Gdzie jest moje dzieciństwo? próbuje wtrącić się Jadwiga. Czy znowu chcesz mnie wydać za mąż?

Nie gadaj bzdur: on jest krewnym! Czekaj na gościa, nic ci się nie stanie! stanowczo kończy rozmowę kobieta i odkłada słuchawkę.

Mama zawsze szanowała więzi rodzinne: rodzina to świętość. Dlatego właśnie nalega na przyjęcie do domu starszego Igora, który właśnie postanowił przeprowadzić się do stolicy Warszawy, miasta możliwości.

Przyjmij go po polsku: nie odmawiaj mu noclegu, jeśli rodzina jest w Warszawie!

Jadwiga, nauczycielka języka polskiego i literatury w liceum, doskonale pamięta, że przysłowie z rodziną jak z krwią było ulubionym w słowniku znanego wiersza Kogut i kura. On, podobnie jak słynna Pani Kleks, słynie niecodziennymi przygodami.

Zaoferowała mamie, że sama przygarnie kuzyna, bo jest tak dobra. Inaczej gość trafi na obcy dach.

Mama mieszka z tatą w małym mieszkaniu z gównianą i niewielką kuchnią, w której nie zmieści się nawet rozkładany stolik. Czy można tu zmieścić Igora? pytasz, Jadwiga!

Jadwiga straciła humor: od lat żyje samodzielnie, krótkotrwałe małżeństwo już nie wchodzi w rachubę. Wypadło jej wtedy, że po sześciu miesiącach rozstali się, a z tego nic nie wynikło. Na szczęście nie zdążyła mieć dziecka nie chciała kolejnych problemów.

Wiek Jadwigi zbliża się do trzydziestki, a mężczyzny wciąż brak. To nie tyle niepokoi samą dziewczynę, co rodziców, bo Jadwiga jest zadowolona ze swojego życia.

Posiada dobrą, dwupokojową kawalerkę pożyczoną po babci. Choć wnętrze jest przestarzałe, wszystkie sprzęty działają. Pralka pierze, lodówka chłodzi, telewizor gra czego chcieć więcej?

W pracy Jadwiga ma solidną pozycję i wysokie wynagrodzenie; jest ceniona przez współpracowników. Nie brakuje jej przyjaciół, a samotność wypełnia kot Burek, który nosi imię podobne do słynnego psa z książki o Nieznajomym.

Jadwiga przygotowuje pokój dla gościa i niecierpliwie czeka na Igora. Mimo zapewnień mamy, że mu się spodoba, Jadwiga jest ostrożna.

Co tu szukasz? pyta gospodarza. Złoto i diamenty? Myślisz, że postawiłam złoty sedes na twój przyjazd?

Chcę wiedzieć, gdzie będę mieszkać odpowiada Igor.

A jeśli coś ci się nie spodoba, nie zostaniesz? dopytuje Jadwiga, ciekawa.

Zostanę, ale

Co? pyta Jadwiga.

Nic! wzrusza Igor. To wszystko.

Usiedli przy herbacie i poznawali się lepiej. Igor przywiózł ciasto od Lidy i kupił mały, pyszny tort. Okazał się nie być nachalnym najemcą.

W praktyce był wzorowym lokatorem: sam sprzątał, mył naczynia, gotował przyzwoicie i nie zostawiał kałuż w łazience. Był wręcz przyzwyczajony do kuweta.

Dziękujemy ci, ciociu Lido i pierwszej żonie Igora mruga Jadwiga. On też jest rozwiedziony.

Nie wierzę! wykrzykuje przyjaciółka Larka, gdy Jadwiga opowiada o swoim gościu. To gotowy mąż, bierz go!

Larka wie, co mówi: po rozstaniu z Levkiem odczuła podobny ból.

Ale my jesteśmy rodziną! Poza tym nie podoba mi się! odpowiada Jadwiga.

Jaką rodziną? Jakąś siódmą wodą na kisielu! Nie możesz go nie lubić, on przecież nie jest

No tak, nie Igor ma sympatyczny wygląd, ale nie jest typem Jadwigi.

Różnią ich rytmy: ona nocna sowa, on poranny skowronek. Jadwiga woli spokojne tempo, kierując się wschodnim przysłowiem: śpiesz się powoli. Igor jest pełen energii i potrzebuje ciągłego ruchu, niczym silnik, a nie serce.

Pierwszego dnia zabrał Jadwigę do teatru, kupił bilety online. Dziewczynie nie chciało się od razu odrzucać gościa, więc poszła, choć teatr nie jest jej ulubionym miejscem.

Jadwiga lubi stare spektakle online, nowoczesne adaptacje jej nie porywają. Nie podoba jej się brak zasłon, nowoczesne kostiumy i niejasne wypowiedzi aktorów. To nie nasz czas! myśli, a reżyser nie rozumie jej krytyki.

Igor zachwycony, w drodze do domu próbuje udowodnić, że Jadwiga się myli, argumentując gorąco. Nie przekonuje jej, a jedynie wprowadza w stan irytacji, bo po raz pierwszy ktoś narzuca jej obce zdanie.

To nowe, progresywne spojrzenie! upiera się Igor.

Po co mi nowe? odpowiada spokojnie Jadwiga. Stare mi całkiem wystarcza!

To ruch do przodu! rozpisuje się Igor, wtrącając opowieści o Warszawie, mieście możliwości, i o swoich wielkich planach.

W domu czai się nie nakarmiony Burek

Kot od razu zniknął pod łóżkiem, bo coś mu nie przypadało do gustu. Prawdopodobnie nie przypadł mu do gustu Igor.

Trzydziestoletni gość wciągnął się w życie rodziny, nie tylko w obowiązki domowe. Na drugi dzień kupił nowy dywan, wyrzucił stary leżący na klatce schodowej. Jadwiga przyjęła nowość, bo nikt nie kwestionował zakupu.

Potem pojawił się nowy garnek; stary się przywarł do dna, nie dało się gotować owsianki. Jadwiga popijała rano kawę z kanapką; wyglądało, że garnek Igor kupił dla siebie, lubiąc obfite śniadania, a nie tę papkę. Nie zareagowała.

Igor zaproponował zapłacić za media: Będę korzystać z wody i prądu! mówi. Jadwiga odrzuca, czując, że to narusza jej przestrzeń. Co to za próba opłacenia mojego mieszkania? myśli.

W dodatku Igor aktywnie szuka pracy: rozsyła liczne CV, uczestniczy w rozmowach kwalifikacyjnych, ma nadzieję na sukces.

Pod koniec dwutygodniowego pobytu zaczyna mu szaleć nos, kichnąć, a skóra twarzy przypomina podrażnienie. Termin jego gościnności się kończy, ale nikt nie wyprowadza się. Igor odważnie zaczyna krzyczeć na Jadwigę: Dlaczego w butach weszłaś do kuchni? Trudno się rozwiązać, co?

Albo: Po co kupiłaś ten proszek do prania? Nie da się go wypłukać z ubrań!

Jadwiga czuje się jak okrągła głupia, a w jej oku Igor jest szefem, a ona z Burkiem tylko tymczasowymi lokatorami.

Kot dalej ignoruje Igora, wychodząc spod łóżka tylko, gdy nie ma go w domu.

W osiemnastym dniu Igor dostaje telefon: przyjęto go do pracy. Jeszcze mnie nie wzięliby, Irka! cieszy się. Jadwiga liczy dni, bo Igor zaczyna jej przeszkadzać. Jest przystojny, zadbany, ale wciąż obcy.

Nowa praca jest całkiem przyzwoita według warszawskich stawek; Igor dzieli się radością z Jadwigą, lecz milczy o wyprowadzce.

Jadwiga, przełamując uprzejmość, podchodzi do podbitego krewniaka: Nie męczą cię już gospodarze, drogi człowieku? Umawiają rozmowę na jutro. Igor ma jutro badanie lekarskie, bez którego nie może podjąć pracy.

Następnego dnia Jadwiga wraca z pracy i widzi pięknie nakryty stół.

Czy to pożegnalna kolacja? Dzięki Bogu! pomyśla. Nie muszę prowadzić nieprzyjemnej rozmowy! humor się podnosi.

Igor zawsze jest w dobrym nastroju, więc przy stole panuje wesoła atmosfera. Mężczyzna wlewa wino i zaczyna mówić.

Nagle Jadwiga słyszy: Igor zamierza poprosić ją o rękę! Nie chodzi o interes, a o małżeństwo, mimo że są krewnymi.

Myślę, że możemy być dobrą parą! mówi z entuzjazmem. Nie jestem ci nieprzyjemny, a ty mi się podobasz! W naszym wieku podchodzimy do małżeństwa świadomie! Mamy mieszkanie i dobrą pracę, a miłość w rodzinie to tylko szacunek! Szanujemy się nawzajem!

Jadwiga słucha, otwiera usta, a z pod łóżka wynurza się Burek. Czy to kot już się przyzwyczaił, czy w końcu zaakceptował Igora?

To twój kot? dziwi się gość.

Tak! odpowiada Jadwiga. A ty go widzisz po raz pierwszy?

Pierwszy raz! wzdycha Igor. Mam alergię na sierść kotów! Dzisiaj lekarz postawił diagnozę alergii! Skąd się wzięła?

Nie zauważyłeś kuwety w toalecie? Zawsze wszystko zauważasz!

Wcale nie zwróciłem uwagi! Musimy coś z tym zrobić, Irka!

Czy lekarz ci coś przepisał? Zacznij brać leki!

Przepisano, ale trzeba leczyć przyczynę, nie tylko objawy! tłumaczy lekarz. Muszę się pozbyć przyczyny!

Co to znaczy pozbyć się przyczyny? nie rozumie Jadwiga.

Dosłownie! Nie mogę żyć w mieszkaniu z kotem!

Kto cię zmusza? Nie żyj!

Co to znaczy nie żyj? Małżeństwo?

Jaka małżonkostwo, Igorze? Czy twoja alergia nie wkradła się do twojego umysłu?

Nasza! twierdzi z przekonaniem. Kot będzie przeszkadzał!

Proponujesz go uśpić! gniewnie odpowiada Jadwiga.

To opcja! Mogę za to zapłacić! proponuje.

Najpierw cię uśpię! mówi po chwili ciszy. Tak, ciebie! I nie patrz na mnie tak, precz! Mówię to ja, nie Burek!

Igor wypija wino i odchodzi, rzucając na pożegnanie: Nie sądziłem, że będziesz tak prymitywna!

I wzajemnie! odpowiada Jadwiga z ulgą.

Po jego wyjściu z kuchni znika garnek, a nowy dywan zostaje. Wygląda na to, że nie da się go przenieść.

Dzwoni mama: Jak mogłaś go wyrzucić? Prapaniedzierzak już narzeka!

Chciał, żebym poślubiła go! Jeśli jesteś tak dobra, wyjdź sama! On mi się nie podoba! mówi Jadwiga i rozłącza się.

Nikt nie oddzwania. Pytanie zostaje rozstrzygnięte.

A to sprawiedliwe: może kiedyś inny krewny będzie miał alergię na nią, Jadwiga! Historie mówią o mężach z alergią na łupież żony, co nie skończyło się dobrze.

Mamo, następnym razem, gdy chcesz pomóc, przyjmuj krewnych u siebie: kto wymyślił, ten poprowadzi. A Jadwiga i Burek radzą sobie świetnie.