Szczęśliwi zawsze się uśmiechają

Szczęśliwi zawsze się uśmiechają

Patrzyłam przez okno na letni deszcz, który jeszcze lekko stąpał po ulicach Warszawy, choć słońce już przemykało zza chmur. Czekałam, aż po pracy wróci moja córka Jagoda, dopiero co skończyła zmianę, a ja właśnie zaczęłam przygotowywać kolację.

Kiedy Jagoda dorosła, już zaczęła spotykać się z chłopakiem, ale on mi się nie podoba rozmyślałam. Ten Dariusz jest starszy, ma w sobie coś niejasnego, nie patrzy mi w oczy. Jak mam to powiedzieć Jasiu? Jeśli roztrącę ich związek, stanę się jej najgorszym wrogiem. Próbowałam jej zasugerować, że Dariusz nie jest dla niej, lecz ona nie zwróciła na to uwagi. Gdybym tylko wiedziała, co zrobić.

Jagoda wychowywała mnie sama, nigdy nie wyszłam za mąż. Tak potoczyło się moje życie. Na trzecim roku studiów w Warszawskiej Szkole Gospodarczej spotkałam się z Wojtkiem, też studentem. Nie ukończył studiów, został wydalony pod koniec trzeciego roku. Ja jednak czułam, że może zostać ojcem mojego dziecka, więc postanowiłam mu to powiedzieć.

Nie wymyśliłam nic więcej odpowiedział zdenerwowany skąd mam wiedzieć, że to moje dziecko? Nie chcę mieć dzieci. rzucił i zniknął.

Byłam w szoku, nie zdążyłam wytłumaczyć mu, że nie mam nikogo poza nim. Wojtek po prostu zniknął, nie patrzył już w moją stronę, kręcił się z innymi dziewczynami, a potem został wydalony.

Jasiu, coś się stało? zapytała mnie matka Anna, widząc, że płaczę w pokoju.

A tak, mamo, Wojtek zostawił mnie a ja jestem w ciąży wyznałam.

Co? Ile razy mówiłam ci, żebyś myślała głową! Jesteś na trzecim roku, najpierw skończ studia, nie karm dziecka. Nie pomogę ci, nie licz na mnie. Idź do szpitala i porozmawiaj z lekarzem powiedziała, patrząc zimnym wzrokiem, który zranił mnie bardziej niż jej słowa.

Następnego dnia udałam się do przychodni w Śródmieściu. Kolejka była krótka, a przede mną siedziała młoda kobieta z brzuchem i sześcioletnią córką. Gdy drzwi się otworzyły, matka dziewczynki wstała i powiedziała:

Czekaj tutaj chwilę, kochanie, zaraz wracam.

Dziewczynka usiadła obok mnie, przyglądała się kolorowym plakatom na ścianie, a potem spojrzała prosto w moje oczy i uśmiechnęła się.

Ciociu, dlaczego jesteś smutna? Czy coś ci dolega? zapytała.

Nie, nic nie choruję nie chciałam jej obarczać swoimi problemami.

Masz dzieci? dopytała.

Nie odpowiedziałam.

Szkoda, moja mama mówi, że dzieci to szczęście. Ja jestem jej szczęściem, chociaż czasem się psuję, a ona mnie gani, ale i tak mówi, że jestem jej radością. Mama zawsze mówi, że trzeba się uśmiechać i nie płakać. Wczoraj Michał pociągnął mnie za warkocz, płakałam, a mama kazała się uśmiechnąć. Uśmiechnęłam się i Michał dał mi cukierka. Teraz znów się przyjaźnimy.

Uśmiech dziewczynki roztopił mój lód. Zrozumiałam, że mogę zrobić coś dobrego, mimo że Wojtek mnie zostawił i matka nie chce mi pomóc.

Co tu robię? Nie pozwolę, by ktoś mi odebrał to, co mam pomyślałam. Nie ważne, że Wojtek odszedł, nie ważne, że Anna jest przeciw nie dam się złamać.

Wtedy wyszła matka dziewczynki, przytuliły się i wzięły za ręce. To ciepło dodało mi sił, więc wybiegłam ze szpitala, a nogi same prowadziły mnie do domu babci Kasi, matki mojego byłego męża. Po rozwodzie z ojcem Jagody nie miałam kontaktu z teściową, ale babcia zawsze kochała swoją wnuczkę.

Jasiu, niech cię matka nie powstrzymuje, przyjdź do mnie, możesz mieszkać ze mną. Pomogę ci, nie obciążaj się winą powiedziała, głaszcząc mnie po głowie.

Obudziłam się z tymi wspomnieniami i wyszeptałam:

Babcia miała rację. Jagoda jest moim szczęściem, sensem życia. Nie wyobrażam sobie, jak bym bez niej żyła.

Usłyszałam dźwięk klucza w drzwiach, jagódka weszła i spojrzała na mnie z rozbawieniem. Płakała, wycierała łzy.

Co się stało, kochanie? zapytałam, przytulając ją przy kuchennym stole.

Dariusz? zapytała.

Tak odpowiedziała nagle, a łzy popłynęły znowu.

Podaję jej szklankę wody, a ona pije i przytulam. I ja też łamię łzy. Nie wiem, ile minęło czasu, ale Jagoda w końcu się uspokoiła, oczy były przekrwione, ale już nie płacze.

Okazało się, że Dariusz jest żonaty, a żona mieszka w Poznaniu. Kiedy go spotkałam, był zamknięty w sobie, niechętnie odpowiadał na pytania. Miałam przeczucie, że coś ukrywa. Potem Jagoda odkryła, że ma żonę i dwoje dzieci, a on przebywa w Polsce na długiej delegacji, wynajmując mieszkanie. Jagoda nie dowiedziała się o tym od niego, ale po przyjściu żony, która przeglądała jego telefon, znalazła nasze wiadomości i mój numer.

Nie widziałam w tym tragedii, raczej poczucie ulgi. Czułam, że Dariusz jest nieprzyzwoity. Jagoda będzie miała jeszcze szansę na prawdziwą miłość.

I co? Zadzwoniła do ciebie? zapytałam.

Tak, chciała się spotkać, poszłyśmy do kawiarni. Nie powiedziała mężowi, że nas zna, po prostu poprosiła, żeby zostawił nas w spokoju, bo ma dwójkę dzieci. To było jak piorun w słoneczny dzień! wykrzyknęła, choć już nie płakała.

Nie obwiniaj się, to jego wina, a Bóg, że wszystko poszło tak. Gdybyś wiedziała, że jest żonaty, nie spotkałabyś się z nim dodałam.

Jagoda potwierdziła, że dodała go do czarnej listy i nie będą się spotykać. Zrozumiałam, że to nie pierwszy, ani ostatni oszust w moim życiu, ale ból był dla niej.

Mamo, jeszcze coś jestem w ciąży wyszeptała między łzami.

Ile masz tygodni? zapytałam spokojnie.

Około dwóch miesięcy szepnęła i spuściła wzrok.

Te słowa przebiły serce jak ostry nóż. Wszystko się powtarzało. Spojrzałam na dorosłą córkę, dla której nie chciałabym się poddać. Wiedziałam, że w tej chwili potrzebuje wsparcia.

Nic się nie martw, Jasiu, wszystko będzie dobrze. Poradzimy sobie, pomogę ci. To twój maluszek, mój wnuk, kochamy go i będziemy go chronić.

Mamo, jesteś najlepsza, wiedziałam, że tak powiesz odparła.

Kilka miesięcy później spotkałam Jagodę z małym chłopczykiem, owiniętym w beżowy kocyk z niebieskim kokardką. Wróciły do domu, a pokój był wypełniony balonami i kwiatami. Babcia Kasia przygotowała wszystko dla wnuczka i dla ukochanej córki. Stojąca już kołyska, wózek i drewniane grzechotki wszystko gotowe. Uśmiechy na naszych twarzach mówiły jedno: szczęście wypełniło nasz dom.

Szczęśliwi zawsze się uśmiechają.