ON ZNOWU ZAUFAŁ CZŁOWIEKOWI

Mruczek siedział przy kuchennym stole, naprzeciw nieznajomej kobiety, i słuchał, jak ona, patrząc na niego, szeptała:
Co mam z tobą zrobić? Mówiłam babci, że nie powinnam cię brać, i

Mruczek miał już trzy lata i doskonale wyczuwał każdy ton ludzkiego głosu. Zrozumiał, że nie jest pożądany i że nie potrzebuje jej już. Wiedział też, że pani domu odeszła. Tej nocy leżał przy starych stopach babci i widział, jak jej dusza powoli unosi się ku sufitowi, przez okno wędruje w ciszy.

W kolejnych dniach kopał po korytarzach mieszkania, w których pojawiły się nowe meble. Nie podobał mu się ich zapach. Unikał wzroku ludzi, którzy wkraczali do jego domu. Ten, co kiedyś był przytulny i ciepły, nagle stał się lodowaty.

Pewnego ranka kot po prostu zniknął z kamienicy. Kobieta, która teraz zamieszkała w tym mieszkaniu, wyszła po raz kolejny na kuchnię, by podać mu jedzenie, i zobaczyła, że wczorajszy posiłek leży nieporuszoną.
Może tak lepiej mruknęła z ulgą.

Mruczek odszedł sam, nie czekając, aż go wytrąbią lub wyrzucą jak niepotrzebny przedmiot. Cicho wślizgnął się w otwarte drzwi, gdy w mieszkaniu znów coś wywożono i wnoszono.

Idąc nieznanymi dotąd ścieżkami, przeskakiwał przez płoty i przechodził przez drogi. Unikał miejsc, w których zapanował chłód i gdzie nikt nie czuł się kochany. Chłopcy rzucali w niego kamienie, dwukrotnie spadał z dachu, lecz z uporem wędrował dalej, odrzucając przeszłość.

Zatrzymał się dopiero, gdy całkiem wyczerpany padł na ziemię. Brzuch ryczał, przypominając mu, że nie jadł już trzy dni.

Spojrzał wzdłuż starego ogrodzenia; za nim stał mały, drewniany domek, wydawał się pusty. Powietrze pachniało nie jedzeniem, lecz ciepłem i spokojem. Mruczek prześlizgnął się przez szczelinę w ogrodzeniu i cicho podszedł do domu. Z daleka dostrzegł otwarte okno na poddaszu i wślizgnął się do środka.

Na poddaszu leżała warstwa siana, wypełniona zapachem myszy. W rogu spoczywała stara kołdra. Kot położył się na niej i po raz pierwszy poczuł, że jest w domu, że jest zmęczony, a łapki drżą. Brzuch znowu bulgotał, ale zamknął oczy i zasnął.

Obudził go ludzki głos. Mruczek podszedł do otwartego okna i przez małą szczelinę spojrzał w dół. Na podwórzu zobaczył dziewczynkę, która rozmawiała z kimś i jednocześnie wkładała coś do żelaznej tacy. Zapach jedzenia był wyraźny i kuszący.

Kot skupił się na jedzeniu; żołądek zdradliwie jęczał. Cicho zejdł z poddasza i skradał się w stronę tacy. W jednym skoku chwycił największy kawałek, który sięgnął, i uciekł w bok, trafiając w odpowiedni moment.

Zza domu wyłoniła się dziewczynka, a za nią pobiegł rudy pies, po którym podążały dwa pulchne szczeniaki.
Chodźmy, kochana rzekła łagodnie dziewczynka przyniosłam ci trochę jedzenia, idźmy.

Wtem Mruczek usłyszał głos swojej pierwszej pani. W tym głosie wyczuł ciepło i miłość, których kiedyś doświadczał w domu.

Ojej, goście! wykrzyknęła dziewczynka, podnosząc patyk Ty też jesteś głodny, kocie.

Kotek siedział prawie przy tacy, nie mając siły uciec dalej. Spojrzał czujnie na dziewczynkę, a ona, nie zwracając na niego uwagi, karmiła szczeniaki i pieska. Połknął skradziony kawałek i wrócił do tacy.

Dziewczynka, widząc, że nie ucieka, położyła obok kolejny kawałek:
Jedz powiedziała spokojnie widzę, że jesteś bardzo głodny. Potem wzięła miskę i nalała mu mleka.
Napij się, bo inaczej umrzesz z głodu dodała.

Mruczek uspokoił się, zjadł wszystko, co mu podano, i wypił mleko. Potem wrócił na poddasze, położył się znów na kołdrze i zasnął, przekonany, że wreszcie jest w domu.

Tak spędził całe lato. Każdego dnia dziewczynka, imieniem Zuzanna, przychodziła i karmiła go i Żółtka, tak nazywała rudego psa oraz jego szczeniaki. Kot nabrał sił, wyzdrowiał i odtąd wszyscy jedli z jednej tacy to nie przeszkadzało mu wcale. Stała się jego rodziną.

Nauczył się łapać myszy na poddaszu i przy każdej wizycie Zuzanny przynosił jej ofiarowaną mysz jako podziękowanie za posiłek. Dziewczynka śmiała się i mówiła: Dziękuję. Pozwalała mu się głaskać, a on czuł znów to ciepło, które kiedyś znał w dalekiej przeszłości.

Nadeszła jesień, nocą zrobiło się zimniej. Mruczek nie znał zimna, nigdy nie widział śniegu i był zdumiony, gdy rano zobaczył białe owady na trawie. Był koniec października.

Tego razu Zuzanna nie przyszła sama; przyjechał na wozie z dziadkiem. Kot obserwował z poddasza nieznajomego człowieka. Dziewczynka weszła na podwórko i zaczęła wykładać jedzenie, a z domu, gdzie mieszkała psia rodzina, wybiegła najpierw Żółtka, a potem dwa szczeniaki.

O, patrzcie! Cała rodzina! zaśmiał się dziadek.
Tak! Zaraz przyjdzie też kot dodała Zuzanna, spoglądając w górę.

Mruczek nie usłyszał w głosie dziadka żadnego zagrożenia i zszedł w dół.
Chodź, nie bój się rzekła dziewczynka, głaszcząc go po grzbiecie.

Kotek uspokoił się i zaczął jeść.

No to jedziemy do domu rzekł dziadek do lasu, do mojego domku, tam będzie wam wszystkim dobrze. Chwycił szczeniaki i wieszał je na wóz. Żółtka pobiegła za nimi, a Mruczek stał czujnie.

Kocie, jedźmy, nie bój się, jedziemy do dziadka w las, tam będzie nam cieplej powiedziała Zuzanna.

Kotek spojrzał na nią; jej głos i sposób mówienia przypominały mu pierwszą panią, która kiedyś podniosła go ze ulicy i przywiozła do domu.

Dziewczynka wzięła go delikatnie na ręce i położyła w dużym koszu wyłożonym ciepłą ściereczką. Mruczek nie walczył. Zamknął oczy i po raz kolejny uwierzył człowiekowi. Zwierzęta, jak się zdaje, są jedynymi istotami, które potrafią wybaczyć nam wszystko i kochają nas mimo wszystko.