Anioł Stróż w polskiej tradycji – Ochrona i tajemnice niewidzialnych pomocników

Dziennik, 12 kwietnia

Nie pamiętam, kim byli moi rodzice. Ojciec zostawił matkę w ciąży i po tym zniknął, a ja nie miałam pojęcia, kim jest. Mama odeszła, gdy miałam rok. Nagła diagnoza nowotworu zgasła w nas jak świeca.

Wychowywała mnie babcia Grażyna, matka mojej matki. Jej mąż zmarł, gdy była jeszcze młoda, więc poświęciła całe życie córce i mnie. Od pierwszych chwil między mną a babcią zawiązało się głębokie duchowe porozumienie potrafiła od razu wyczuć, czego pragnę, i zawsze rozumiałyśmy się bez słów.

Babcia Grażyna była kochana przez sąsiadów, nauczycieli w szkole i wszystkich w okolicy. Nigdy nie plotkowała, zawsze służyła radą. Czułam się szczęśliwa, że mam taką babcię.

Moje własne życie uczuciowe nie układało się pomyślnie. Szkoła, studia, praca ciągle gdzieś biegam, coś muszę zrobić. Chłopaki się pojawiali, ale nigdy nie trafiali. Babcia nie szczędziła uwag: No cóż, Bogna, chodzisz już po wszystkich, nie znajdziesz przystojnego chłopa? Jesteś piękna i mądra. Śmiałam się, ale w głębi wiedziałam, że zbliża się czas, by założyć rodzinę mam już trzydzieści lat.

Niedługo po tym babcia nagle przestała się budzić. Serce zamarło w środku nocy. Nie mogłam uwierzyć w to, co się stało. Codziennie szłaś do pracy, na zakupy, ale wszystko kręciło się na autopilocie. W domu czekała już tylko kotka Misia, a samotność przytłaczała mnie każdego dnia.

Pewnego popołudnia jechałam koleją podmiejską i czytałam książkę. Naprzeciwko usiadł mężczyzna około czterdziestu lat, schludnie ubrany, o przyjemnym wyglądzie. Patrzył na mnie z ciekawością, a ja poczułam, że to miłe uczucie.

Zaczął rozmowę o literaturze temacie, o którym mogłabym mówić godzinami. Jak w Warszawie nie wierzy w łzy pomyślałam. Zegar wybijał, ale nie chciałam iść do domu. Michał, tak miał na imię, zaproponował kontynuację rozmowy w pobliskiej kawiarni. Z radością się zgodziłam.

Od tego dnia rozpoczęła się nasza burzliwa znajomość. Codziennie dzwoniliśmy i pisaliśmy wiadomości, choć spotykaliśmy się rzadziej. Michał był często zajęty w pracy. Niewiele wiedziałam o jego przeszłości, unikał rozmów o rodzinie i zawodzie, ale nie przeszkadzało mi to po raz pierwszy czułam się szczęśliwa przy mężczyźnie.

Pewnego weekendu zaprosił mnie do restauracji, dając do zrozumienia, że będzie to wyjątkowy dzień. Zrozumiałam, że planuje oświadczyć się. Serce śpiewało z radości w końcu będę miała męża, dzieci, rodzinę jak wszyscy. Szkoda, że babcia nie przeżyła tego momentu.

Wieczorem, leżąc na kanapie, zastanawiałam się, co założyć. Lubiłam kupować ubrania w sieci, więc przeglądałam aplikację w telefonie i zasnęłam.

Nagły sen: babcia weszła do pokoju w swojej ulubionej sukni, usiadła na kanapie i pogłaskała mnie po głowie. Babciu, jak tu jesteś? zapytałam. Nie odchodzę, kochanie, zawsze jestem przy tobie, widzę i słyszę wszystko. Nie umawiaj się z tym człowiekiem, jest zły, posłuchaj mnie rzekła i zniknęła w powietrzu.

Obudziłam się zdezorientowana. Czy to był tylko sen? Próbowałam wybrać sukienkę, ale niepokój nie dawał mi spokoju. Dlaczego babcia ostrzegała przed Michałem, którego zupełnie nie znała? Nie wiedziałam, co myśleć, i znów zasnęłam.

Dzień ceremonii nadchodził. Nie wybrałam ubrania, wszystko wymykało się z rąk, a w głowie nieustannie brzmiały słowa babci. Nigdy wcześniej nie wierzyłam w prorocze sny, ale nasza duchowa więź była silna. Może naprawdę widzi z innego świata?

Sobota nadeszła. W nie nowej sukni wkroczyłam do restauracji. Nie miałam nastroju, co Michał od razu zauważył. Coś się stało, kochanie? zapytał. Odpisałam, że wszystko w porządku. On udawał, że wierzy, rzucał żarty, starał się mnie rozbawić. Pod koniec kolacji, jak z filmu, ukląkł i wyciągnął małą szkatułkę z pierścionkiem.

Zawroty, szumy w uszach, a przed moimi oczami pojawiła się babcia, patrząca przez okno. To był znak. Przepraszam, Michał, nie mogę myślałam. Co zrobiłam źle? w głowie szeptała: Zawsze ufałam babci. Wybiegłam z restauracji.

Michał dogonił mnie, oczy błyszczały gniewem. Zaczął mnie szarpać i krzyczeć: Nie chcesz? To ja, ty, twoja kotka Misia, co cię przytłacza? Kogo potrzebujesz, kurcze! i odszedł.

Byłam w szoku. Ten mój ukochany, inteligentny, wykształcony, kochający człowiek Teraz już nic nie było.

Następnego dnia poszłam do dawnego kolegi ze szkoły, Andrzeja, który pracował w Komendzie Policji. Prosiłam go, by sprawdził Michała w bazie, podając zdjęcie i informacje.

Andrzej zadzwonił po godzinie: Bogno, nie mam dobrych wieści Michał to oszust, oskarżony o wyłudzanie pieniędzy od samotnych kobiet, manipulowanie ich kredytami pod pretekstami rozwoju biznesu, a potem wyrzucanie ich z mieszkania i rozwód. Już kilka razy skazany. Dobrze, że zdążyłaś uciec.

Zaskoczyło mnie, skąd babcia wiedziała o jego złych czynach. Cud, jedynie cud. Dziękuję Ci, babciu, że nie zostawiłaś mnie samej i uchroniłaś przed nieszczęściem.

Po powrocie do domu kupiłam jedzenie i karmę dla Misia, a serce napełniło się spokojem, bo wiedziałam, że nie jestem sama babcia zawsze jest gdzieś obok, czuwa nad mną.

Mówią, że dusze bliskich obserwują nas po odejściu i stają się aniołami stróżami, chroniąc przed złem i nieszczęściem. Chciałabym w to uwierzyć, bo tak właśnie się stało.