Wróżka przepowiedziała mi…

Co tam, dziwko, ciekawe? właścicielka przytulnego domku rzuciła na mnie przeszywający wzrok, nie przestając rozkładać kart na stole.
Ja, przylepiona ze strachu do krzesła, skinęłam i ostrożnie spojrzałam w ciemne, jak noc, oczy staruszki.
Aż nie mogę uwierzyć, że wyglądasz jak nasza Nura! Królowo nieba! westchnęła i skrzyżowała się. Na jej ustach pojawił się ledwie zauważalny, nostalgiczy uśmiech. Tak, twoja babcia była prawdziwą damą! Wysoka, smukła, szyja i biust królewski, niczym łabędź. A jaka mądra! Szkoda, że skończyła dopiero czwartą klasę wojna wtrąciła się w drogę, bo inaczej daleko by zaszła, uwierz mi

Wspominając coś swego, babcia Eugeniusz zamilkła, po czym podniosła się i znów przemówiła:
A jaka językowa była dziewczyna! Kobiety jej się bały, bo ona trzymała się za swoich ukochanych jak za skarb! zachichotała podstępnie. Jasne, Nura, choć zamężna, kiedy swe oczy w kimś zawiesiła, to facet od razu znika! A ona, łobuziara, jeszcze w twarz mu się uśmiecha! Natomiast twój dziadek był miłością życia i wierny jej był. A patrzenie na chłopaków to tylko zabawa, uśmiechnęła się serdecznie Eugeniusz.

Babciu Jaga, a czy ty i moja babcia byłyście przyjaciółkami? nie wytrzymałam i zapytałam ciekawo.

Ojcześ, tak, myśmy były jak nitka z igłą kręciła się wkoło, śmiejąc się do siebie. A jak nam było w młodości! mrugnęła chytrze, a jej oczy zabłysły złotymi iskierkami. Zgadzasz się, że wiesz, kto mnie uczył wróżenia? zapytała, przymrużając oko.

Moje brwi uniosły się:
Niech to babcia Nura?! wyciągnęłam z podniecenia.

To ona! potwierdziła staruszka z dumą.

Co macie w tych kolorowych kartach na pierwszy rzut oka? przesunęła palcami po wachlarzu. A Nura tylko spojrzy i wszystko jej jasne! Powie dokładnie, co było i co będzie z człowiekiem. Tak jest, wnuczko! dodała uroczystym tonem. Powoli przejmuję od niej tę mądrą sztukę.

Ojej, babciu, czy to naprawdę prawda? nie powstrzymawszy się, rozbawiłam się, patrząc na te śmieszne, jak rogi, srebrne kosmyki pod chustą.

Nie śmiej się, dziewczynko! obniżyła głos wróżka, przybijając mnie sztywnym spojrzeniem.

Wzdłuż moich pleców przemykał dreszcz:
Babciu Jaga, przepraszam, żartowałam! z rozpaczą podniosłam niewinne oczka.

Ech, Felek niewierny! zamruczała już nie tak groźnie.

Dobrze, wybaczam! Jesteś jeszcze mała, nic ci nie wciąć! dodała pojednawczo. Ale zapamiętaj moje słowa: swego narzeczonego i konia nie ominiesz!

Babciu Jaga, mam już narzeczonego? spojrzałam na wróżkę z pytaniem.

Ojej! Chcesz zerknąć w przyszłość, piękna? uśmiechnęła się ząbkami, pełna zmarszczek. U nas, starych wróżek, wszystko możliwe! parsknęła z zadowoleniem, sięgając po nową talię. Może kiedyś mnie, starą, jeszcze pamiętasz i nie będziesz tak głupio żartować, mruknęła Eugeniusz, rozkładając na obrusie królów, piękne damy, wąsate mężczyzn w beretach walcowe figury.

Ojej, Irka, patrz, droga wypadła, a jeszcze długa. Czy naprawdę wyjedziesz gdzieś? zdziwiła się staruszka. I będziesz mieć panieńców. Nie wątpię w to ani trochę! mruczała pod nosem. Już teraz twoje oczy są jak dwa talerzyki, a buzia przyjemna, choć to wszystko puste! Nie poruszą twojego serca żadne kawalerusy. A ten wskazała czerwonego króla zakochasz się! Tylko będzie nieodpowiedni. Lepiej nie wiąż się z nim, bo pożałujesz! westchnęła i przewróciła głowę. Czyż nie zatrzyma się wrogość zakochanych? machnęła beznadziejnie ręką.

Po wyłożeniu jeszcze kilku kart, rozbawiła się:
Ten drugi, krzyżowy, będzie porządnym! Z nim wszystko będzie słodkie, uwierz babci, rozpromieniła się. Tylko nie szybko to nastąpi, oczywiście! pogłaskała moje kasztanowe loki, a my obie wybuchły śmiechem.

***

Często wstępowałam się do babci Jagi. Moją własną babcię nigdy nie spotkałam dawno odszedła, a Eugeniusz mieszkała samotnie i bardzo kochała mnie, wnuczkę swej najlepszej przyjaciółki. Czułam to, chociaż czasem drżało mi serce, gdy była w złym humorze.

Co tu dużo mówić, babcia Jaga była znakomita. Ludzie z całej okolicy przychodzili do niej. Pieniędzy nie pobierała, ale gościom nie szczędziła smakołyków. I jaka była gościnna!

Teraz siedziałyśmy przy herbacie i pożerałyśmy po dwa łzy kiszonych ogórków i pierogi z serem i koperkiem.

Babciu Jaga, czy uda mi się przewidywać los? zapytałam ostrożnie, wkładając kolejny kęs pieroga w usta.

Wyglądało, że pytanie zaskoczyło staruszkę. Przerwała jedzenie i spojrzała na mnie czarnymi, jak smoła, oczami. Z trudem wytrzymałam ten przerażający wzrok. Widocznie coś zadziałało babcia Eugeniusz trochę się rozluźniła.

No tak Może ci się uda mruknęła zamyślona. Dobrze, przyjdź jutro, jeśli się nie zniekasz! dodała surowo. Nauczymy cię.

***

Czas leciał jak lekki ptak, niosąc nas w nieznane. Wydawało się, że dopiero wczoraj biegałam po kałużach z rówieśnikami, skakałam przez skakankę, puszczałam latającego smoka, a dziś ja i moje przyjaciółki skończyłyśmy siódmy klasę, odbyłyśmy praktykę i lato przywitało nas gorącymi objęciami. O, to lato! Pływamy, opalamy się!

Z kartkówką w ręku pędziłam do domu, by pochwalić się, że prawie wszystkie oceny to piątki! Przeskakując próg, zobaczyłam zapłakane oblicze mamy, trzymającą wydrukowany list. Aha, list od cioci Neli pomyślałam. Znowu nam namawia, żebyśmy pojechały do niej.

Tata był zdecydowanie przeciw.

Aniu, czy nam tu naprawdę brak? Mamy dom, kury, kaczki, krowę Rzekę pod domem! gderał.

Nasze dziewczyny nie widziały kwitnących jabłoni, nie chrupały wiśni, nie zakopały nosa w arbuzie! mruknęła mama. Koluś, tak bardzo chcę na naszą ziemię! błagały złocisto-brązowe oczy taty.

Ach, cóż to za potężna siła kobiece łzy! Może tata po prostu kochał ją, swoją Anię? rozważałam, jak wytłumaczyć, że nagle uciekliśmy i ruszyliśmy w daleką, kwitnącą Ukrainę.

***

Pierwszego września cała szkoła przyglądała się nam z zainteresowaniem. Na apelu stałyśmy w pięknych sukniach, koronkowych fartuszkach, z ogromnymi kokardami, wyróżniając się na tle skromnie ubranego rówieśnictwa. Dla mnie to nie było najważniejsze martwiłam się, jak przyjmą mnie koledzy. Ledwie weszłam do klasy, podeszła do mnie dziewczyna.

Ja jestem Weronika przedstawiła się i uśmiechnęła się szczerze. Irenko, nie bój się, chłopaki u nas mili!

Chcesz, żebyśmy siedziały przy jednym stoliku? zapytała dużymi szarymi oczami. Skinęłam z wdzięcznością. Tak zaprzyjaźniłyśmy się z Weroniką na całe życie.

Podczas dużej przerwy Vasyl wziął gitarę i zaczął śpiewać. Blondyn, przystojny, lekko pulchny chłopak śpiewał tak tęskno, że serce moje zamachało jak morze. Wydawało się, że nie widzi nikogo oprócz dziewczyny, dla której jego gitara płakała.

Czy nasz Vasyl nie zakochał się? szepnęła Weronika, patrząc na przemienione oblicze śpiewaka.

Śpiewa dla ciebie odparła smutno.

Żartujesz? zapytałam, zaskoczona.

Weronika westchnęła, przewracając głowę, a jej usta ledwo szmerem wymamrotały: Biedny Vasyl!

Czemu tak jest, że w życiu jednego marzymy, a patrzymy na innego? Ten drugi uczy się w połowie, nie odmawia picia, a w głowie krążą mu amorki.

Aż pewnego dnia w ósmym klasie pojawił się nasz własny Don Juan przystojny chłopak, a moja dusza, niczym ptak, wzbijała się ku niemu. Złapałam się na tym, że chciałam go unikać za wszelką cenę!

Kolejny chłopak, Anatol, zainteresował nowy obiekt. Patrzył na drobną dziewczynkę z warkoczami, a jego oczy hipnotyzowały.

W klasie odpisywały się żartobliwe spojrzenia, a nasz kolega z WF-u, Tomek, wybił się w biegu, w rzucie dyskiem, w grze w piłkę. Wszystkie dziewczyny wiwatowały, a jedynie jeden chłopak miał w oczach nieprzenikliwe światło, które sprawiło, że Tomek lekko się przygniótł.

Jesień wślizgnęła się podstępnie, a za nią biała zima. Szkoła odżyła, wesoła, bo zaraz był Nowy Rok! Przygotowywaliśmy się do balu maskowego: uczyliśmy wierszy, piosenek, szykowaliśmy fantazyjne kostiumy.

Ja i Tamara wybrałyśmy role sióstr Larii, Tomka spodobała się wesoła Ola, a ja wcieliłam się w delikatną, cichą Tatianę. Ciocia Nela uszyła nam piękne suknie sięgające podłogi, a nasze włosy zamieniły się w złoto-rude kaskady.

Gdy otworzyłyśmy drzwi klubu, przeniosłyśmy się do bajkowego świata. Gwardzistowie, rozbójnicy, księżniczki, wróżki, małpki i skrzaty wirują, skaczą, śmieją się. Wśród nich pojawił się Kasjer, czyli nasz własny Kacper, i Baba Jaga w roli rozbawionej, szalonej czarownicy.

Wtem w tłumie wyłoniła się Kopciuszko nasza Weronika:

Dziewczyny, wyglądacie bosko! przywitała nas promiennym uśmiechem i koroną.

Po prezentacji wreszcie ruszyły tańce. Pierwszym, który podszedł i podał mi rękę, był Tomek! Jego nietypowo poważne spojrzenie patrzyło z błaganiem.

Irenko, zatańczysz ze mną? wyszeptał, drżąc nieco głosem.

Nie mogłam się oprzeć! Każda komórka ciała otwarła się na niego, a ręce same spoczęły na jego mocnym ramieniu. Wirując w walcu, zapomnieliśmy o świecie, a melodia wznosiła nas coraz wyżej. To uczucie nieziemskiego szczęścia pozostało ze mną na zawsze.

Jakże niezapomniane i czyste były nasze spotkania! Czy da się zapomnieć pierwsze objęcia, pierwszy miodowo-słodki pocałunek? Topiłam się w jego bezdennych oczach, rozpuszczałam się jak płatek śniegu w jego silnych, delikatnych ramionach. Jego słowa zabrzmiały jak najpiękniejsza symfonia:

Kocham cię, Irenko! Kocham nad wyraz!

Wieczorem nieświadomie sięgnęłam po karty.

Co przyniesie jutro dzień? zapytałam z drżeniem, licząc na ich radość.

Na początku królowie i damy obiecywały, że wszystko będzie dobrze z Tomkiem. Marzyłam o wspaniałym weselnym pojeździe Lecz nagle z talii wypadła czerwona dama pik. Wydawało mi się, że jej jadowity wzrok przenika serce. Koty szarpały po duszy.

Jednak o poranku, gdy zobaczyłam ukochane oczy Tomka, niepokój zniknął jak śnieg wiosną.

Po pół roku do szkoły przybyła praktykantka czarne kręcone włosy, duże oczy, smukła talia i pełne piersi. Była mądra i prowadziła lekcje z pasją, a my, starsi uczniowie, nie mogliśmy się nasycić jej wiedzą.

W sobotę Tomek obiecał spotkać się na randce nie przybył. Czułam, że przyjdzie w niedzielę też nie zjawił się.

W końcu go zobaczyłam w szkole! Szedł i uśmiechał się, tak jasny, rodziny, szczęśliwy! Nie zauważył mnie pędził ku Neji, swojej kochance! Ja, jak mała dziewczynka, ruszyłam w jego stronę. Spojrzeliśmy na siebie, spojrzenia się przeplatały I od razu wiedziałam: będą razem na wieczność!

A ja? zabiło serce jak w klatce. Ziemia pod stopami zadrżała Ratujące mnie ręce Weroniki wyciągnęły.

To już koniec balu dzwoniło w głowie, ludzie, co dalej? Czy można wierzyć mężczyznom? płakałam nocą, płonącymi łzami.

Irenko,Z uśmiechem na twarzy podniosłam się, pożegnałam babcię Jagę i ruszyła w świat, wiedząc, że los zawsze ma w zanadrzu jeszcze jedną kartę do rozdania.