Sąsiadka postanowiła, że może prosić o wszystko! Teraz musi tylko wprowadzić się do mnie.

Sąsiadka postanowiła, że może prosić o wszystko! Teraz jedyne, co jej falta, to wprowadzić się pod mój dach.

Szukam rady u kogoś z zewnątrz. Oto sytuacja: mój synek przyjaźni się z chłopcem z sąsiedztwa, trochę starszym od niego. Spotykam się od czasu do czasu z matką tego chłopca, naszą panią Kowalską, choć nie nazwę jej przyjaciółką.

Zaczęliśmy regularnie zbliżać się do niej przez dzieci. Spotykaliśmy się na spacerach, ona podawała mi rzeczy za małe dla jej syna, których nie mógł założyć. Zwracałem je i przywodziłem soki oraz słodkości dla jej malucha, jako wyraz wdzięczności. W końcu postanowiłem już nic od niej nie przyjmować lepiej kupić wszystko samemu i nie czuć się zobowiązanym.

Z czasem zwykłe, spokojne przechadzki zamieniły się w dziwną relację. Pani Kowalska zaczęła regularnie o coś prosić. Z codziennej prośby wyrosło: Daj mi kawę!. Kto tak kocha kawę, niech sam ją kupi, a nie będzie ją codziennie wyżymać. Odwiedza nas, choć nigdy nie zaprosiłem jej do domu. Gdy zobaczy zabawki mojego dziecka, wpada w zachwyt i co chwilę wynosi coś do domu. Chce wszystko. Zabrali nam już sporo rzeczy.

Nie zaprasza się sama, tłumacząc to chorą matką, choć ta mieszka w osobnym pokoju. Nie waha się prosić o lekarstwa, gdy jej syn jest chory, i pyta o rzeczy, które w każdej domowej apteczce leżą na półce. Czasem domaga się nawet czegoś dla siebie. Nie rozumiem, jak można tak żyć. Proste środki przeciwgorączkowe powinna mieć każda matka pod ręką. Rozdaje prawie puste opakowania i butelki, a to kupiła dla mojego dziecka, które już nie mogę leczyć.

To nie koniec. Regularnie pyta, czy mamy jedzenie dla jej syna. Ja nie pytam ani jej, ani innych sąsiadów! Gotuję dla mojego malucha i na tym koniec. Korzysta z naszego wózka na zakupy, nie pytając, czy może go użyć. Zawsze chce rzeczy, których nie ma. Zawsze czegoś jej brakuje.

Pewnego dnia jej bezczelność mnie przeraża. Gdy cała rodzina była chora, otrzymałem telefon: sąsiadka mówi, że przyjdzie na kawę, ale będzie przy swoim synu. Kocham dzieci, ale mam dość, że dzieci innych ludzi wchodzą do naszego domu niczym w sklep, przeszukują rzeczy mojego syna i wybierają, czym się bawić. Powiedziałem jej, że wszyscy jesteśmy chorzy i możemy ją zarazić. Powinienem jej powiedzieć, że nie zapraszamy.

Jej wizyty nigdy nie poprzedzone były zdaniem Czy mogę wejść?. Zawsze wchodzi bez zaproszenia i żąda: Daj mi to. Nie obchodzi ją, czy jestem zajęty albo czy chcę jej coś dać. To jakby zajmowała mój osobisty kąt i nie puszczała go.

Od dawna nie dzwonię do niej i nie zapraszam na spacery. Ona jednak sama dzwoni. Pisze do mnie. Jeden z przyjaciół twierdzi, że mam dwie opcje: tolerować jej bezczelność albo zerwać kontakt. Nie chcę się z nią kłócić dzieci są przyjaciółmi, mieszkamy blisko. Wkrótce będziemy razem zawozić je do szkoły. Nie wiem, jak walczyć z ludźmi.