Cisza wśród tłumu: Historia Niezrozumianej Duszy

Czy wiesz, że ta dziwna starsza pani z pierwszego piętra to tak naprawdę potwór? Jarek, jakby nic się nie stało, przeżuwa czekoladowy batonik. Mateusz zawsze zdumiony jest, że przyjaciel potrafi żuć, co się dzieje wokół. Jarek pożera słodycze na lekcjach, w przerwie i po szkole. Pewnego razu szeleszczy cukierkiem właśnie w trakcie testu z matematyki, za co dostaje reprymendę od nauczycielki.

Mateusz natychmiast zapomina o boczku i wpatruje się w kolegę:
Co? Jakie to potwory?
Najprawdziwsze! Na głowie ma zamiast włosów wężową łuskę, a nocą pożera dzieci! Słyszałeś, że w mieście znikają chłopcy?
Mateusz ledwie słyszy w telewizji wiadomość o dwóch dziesięcioletnich chłopcach, których od tygodnia nie odnaleziono. Co on opowiada? Cały szóstoklasista wciąż wierzy w te bajki!

Te bajki nie opuszczają Mateusza przez cały dzień. Schodząc na swój siedmy piętro (Jarek mieszka na dziewiątym), nie może się skupić na zadaniu domowym myśli tylko o sąsiadce. Zachowuje się naprawdę dziwnie: wychodzi z mieszkania na pierwszym piętrze wyłącznie wieczorem lub w deszcz, zawsze w ciemnym płaszczu z kapturem zasłaniającym twarz. Nikt nie zna jej imienia, wieku ani zajęcia, a okna zawsze przyciemnione ciężkimi zasłonami. Gdy w klatce pojawi się ktoś, milczy, zgarbiona, spojrzy tylko oczami spod kaptura. Nie słyszy się od niej ani jednego słowa.

Nawet starsze mieszkanki nie wiedzą o niej nic, nazywają ją szalona i nieśmiała. Jednego wieczoru Mateusz podsłuchuje rozmowę:
Idę do sklepu z ciężkimi torbami, a zaraz wychodzi ta szalona z mieszkania. Gdy mnie zobaczyła, przyciśnieła się do ściany i tylko spojrzała spod kaptura. Nie powiedziała ani cześć, ani do widzenia!
No tak, jakaś nienormalna. Czy to dzika, co od ludzi ucieka jak od zarazy? Widziałam ją kilka razy, jak o godzinie jedenastej wyłania się z klatki niczym cień. Gdzie ona nocą wędruje? A w dzień siedzi w domu, nic nie robi.
No co z niej wziąć, nieśmiała ona i tak jest nieśmiała!

Dzień od samego rana nie układa się Mateuszowi. Na lekcji historii zostaje poproszony o wyjaśnienie, że Yarosław Mądry był wielkim władcą, ale nauczyciel od razu dostrzega, że nie wie, i wystawia mu dwójnkę. To go irytuje mógłby chociaż nauczyć się czegoś o władcy noszącym to samo imię co przyjaciel

W przerwie podchodzi do Jarka nieprzyjazny Koltunow, nazywając go Jarem Otyłym. Jego koledzy, Tolik i Żorek, podtrzymują przezwisko, a potem wyrywają Jarkowi z ręki opakowanie croissanta, którym miał się delektować, i zaczynają sobie je podrzucać.
Oddaj croissanta! krzyczy Mateusz, choć wie, w co się pakują. Nie może zostawić przyjaciela w potrzebie. Zawsze bronili się nawzajem, a to zdarzało się dosyć często.
Koltunow odwraca się do niego z szerokim uśmiechem:
O, Chudy broni Grubego!
W klasie nazywali ich tak Gruby i Chudy. Siedzieli przy jednym biurku, szli razem do szkoły i ze szkoły. Mateusz był szczupły i wyglądał młodziej niż lat, a przy Jarku, okazałym grubasku, wyglądał jak gałąź.

Mateusz próbuje w skoku wyciągnąć croissanta od Koltunowa, prawie mu się udaje, ale ląduje niezdarnie i uderza globus stojący na biurku nauczyciela. Globus z trzaskiem spada na podłogę i rozłupuje się na dwie części, a w jednej pojawia się długa pęknięcie. Przed chwilą wchodzi nauczycielka geografii

Globusa nie ranią poważnie, ale po lekcji pani geography mówi:
Mateusz, podejdź.
Chłopak niechętnie podchodzi do biurka, unikając kontaktu wzrokowego. Ona patrzy mu w twarz:
Co robisz? Jesteś rozsądny chłopak
Po chwilowej pauzie nauczycielka daje mu zadanie:
Nie będę wzywać rodziców, ale po lekcjach pomóż mi przy podręcznikach.
Dobrze, Pani Natalia Konstantynowa wzdycha Mateusz, spoglądając na swoje trampki.

Mimo że rodzice nie zostali wezwani, nastrój jest przygnębiony. Po szkole Jarka odprowadzają do lekarza, więc nie może zostać z Mateuszem przy tej nieprzyjemnej karze. Po lekcjach chłopcy z hukiem biegną po kurtki, a Mateusz, patrząc tęsknie na zamieszanie w szatni, wchodzi do gabinetu nauczycielki. Zmusza go do noszenia podręczników z biblioteki i sprzątania klasy. To zajmuje ponad dwie godziny, a gdy wychodzi ze szkolnego budynku, na dworze już zapada mokra, szara zmierzchowa aura.

Mateusz z trudem wędruje do domu, krocząc po mokrej ulicy, myśląc o całej sytuacji. Deszcz kapie, jakby chciał wślizgnąć się pod kaptur. Dlaczego życie jest tak niesprawiedliwe? Zrobił tylko to, że bronił przyjaciela, a sam stał się ofiarą. Koltunowa nikt nie karci, a on jest winny wszystkiego. I ten cholerny deszcz

Przechodząc przez park, przyzwyczajony do wspólnych wędrówek z Jarkiem, znajduje się sam. Drzewa wbijają się w nijakie niebo nagich gałęziami, a przy bokach czarnieją gęste krzaki. Co, jeśli ktoś czai się w tych krzakach, czekając na kolejną ofiarę?

Wtedy przypomina sobie niezwykłą sąsiadkę z pierwszego piętra. Może właśnie ona wyszła na polowanie, zasadzając samotnych, zagubionych chłopców, a jej oczy lśnią jak wężowe źrenice w ciemności? Myśląc o tym, przyspiesza kroku.

Mroźny dreszcz przebiega po ciele, nie przez wiatr i deszcz. Odwraca się i dostrzega ciemną postać w kapturze idącą za nim.

Mateusz przyspiesza biegiem i słyszy za sobą:
Hej, chłopcze, poczekaj! Stań!
Głos jest męski, ale to nie ułatwia sytuacji. Wie, że nie wolno rozmawiać z nieznajomymi, zwłaszcza na pustej, ciemnej alei.

Plecak ciąży niczym kamień, uderzając w plecy i uniemożliwiając szybki bieg. Dlaczego uczniowie muszą nosić te ciężkie podręczniki codziennie?

Kroki przybliżają się. Nieznajomy biegnie tuż za nim, grzebiąc kamyczki pod stopami. Mateusz słyszy ciężki oddech za sobą. Nagle coś pociąga go w tył, prawie upada. Coś mocno chwyta jego plecak.

Odwraca się powoli i napotyka twarzą w twarz nieznajomego, który trzyma go za rączkę plecaka. Mężczyzna uśmiecha się złośliwie:
Po co uciekasz? Chciałem tylko pogadać.
Strach tłumi jakikolwiek okrzyk. W ustach sucho, język utknął w gardle. Dostrzega, że drugi ręką trzyma coś za plecami. Czy to nóż? Pistolet?

W parku nie ma nikogo, latarnie wciąż wyłączone, a deszcz bębni monotonnym rytmem w ławki i niepalące latarnie. Gdyby choć pies przewodnik przespieszał się tutaj

Nikt nie przychodzi. Mateusz staje twarzą w twarz ze straszną postacią w półmroku. Oczy mężczyzny błyszczą drapieżnym blaskiem. Wyciąga drugą rękę zza pleców, w której trzyma śmierdzącą szmatę.

Rzuca ją w twarz Mateuszowi; zapach przypomina płyn do mycia okien ostry, drażniący. Chłopak zachwiana traci przytomność, ale w ostatniej chwili z krzaków wyskakuje mniejsza postać w kapturze i atakuje napastnika. Ten traci uchwyt, a Mateusz cofa się. Jego nogi przyklejają się do ziemi, jakby wrosły w podłoże, a czas zdaje się rozciągać w nieskończoność. Stoi pośród białych śnieżnych płatków, patrząc na dwie czarne sylwetki w kapturach.

Mniejszy napastnik, chudszy od pierwszego, w końcu powala agresora. Po chwili krzyk pierwszego rozbrzmiewa na tle szalejącego wiatru, przerażający i wyrywany w kości. Następnie dochodzi dźwięk jeszcze straszniejszy chrzęst, jakby ktoś podgryzał suszone morele.

Światła latarni włączają się, rozświetlając aleję żółtozłotym blaskiem. Mniejszy napastnik pochyla się nad pierwszym, przyciskając mu szyję. Z kaptura wyłaniają się długie czarne włosy to kobieta.

Czy to możliwe? Mateusz nie zdążył dokończyć myśli. Dźwięk ustaje, a kobieta w kapturze podnosi się powoli i zwraca twarz ku Mateuszowi.

To naprawdę ona sąsiadka z pierwszego piętra. Chłopiec widział ją kilka razy: bladą, chudą, w niezmiennym ciemnym kapturze. Teraz jej twarz jest splamiona krwią, a z ust wystają dwa długie kły.

Bez słowa wyciera krew rękawem, jakby to była śmietana, nie ludzka krew. Zaraz podchodzi do Mateusza, ale chłopak cofa się instynktownie. Kobieta błyszczy żółtymi, kocimi źrenicami i w jednej chwili znika w krzakach. Na mokrym żwirze leży bezwładne ciało napastnika szyja spłynięta krwią, a wokół rozlewa się ciemna kałama. Szmatka ostrychem wciąż biała leży samotnie, niepotrzebna, jak jej właściciel.

Po kilku sekundach Mateusz odzyskuje siły i ucieka z parku, biegnąc szybciej niż kiedykolwiek. Po pięciu minutach wali się w drzwi swojego mieszkania, wyczerpany, próbując złapać oddech. Na szczęście rodzice są nieobecni trudno byłoby mu wyjaśniać, skąd tak ucieka.

Postanawia nie mówić nikomu, nawet Jarkowi. To, co przeżył w parku, nie mieści się w jego głowie. Czy Jarek miał rację, mówiąc o potworze? Może pomylił się co do łuski, ale nie co do tego, że sąsiadka zjada ludzi. W rzeczywistości wolałaby pożerać dorosłych, nie dzieci.

Czy wampiry istnieją? Ten potwór uratował Mateusza przed człowiekiem, a nie odwrotnie, jak w filmach. Mateusz wie, że nikt mu nie uwierzy. Rodzice zrzucą to na dziecięcą wyobraźnię, a Jarek pomyśli, że wampir uratował przyjaciela przed jedzeniem.

Od tego wieczoru spędza wolny czas przed telewizorem, bojąc się przegapić wiadomości o ciele znalezionym w parku. Dlaczego jednak media milczą? Dopiero po trzech dniach w wieczornych wiadomościach wspominają, że dwóch zaginionych chłopców znaleziono w domu nieznajomego mężczyzny, który żył w podmiejskiej willi i trzymał ich w piwnicy. Nie mówią, jak zginął i gdzie znaleziono ciało chyba nie chcą szokować mieszkańców. Myśl o głodującym wampirze w mieście mogłaby spowodować panikę.

Mateusz przyjmuje, że telewizja już nic nie powie, i przestaje śledzić wiadomości. Z czasem zapomina o zdarzeniu; im dalej, tym bardziej nierealne wydaje się wspomnienie. Myśli o sąsiadcewampirze znikają, topiąc się w szkolnych obowiązkach i nadchodzących feriach świątecznych.

Śnieg w końcu spada pod koniec grudnia. Mateusz i Jarek wracają z zajęć szachowych, zbliżając się do domu, gdy z klatki wyłania się ona. Jarek, pochłonięty opowieścią o udanej partii, nie zauważa sąsiadki. Przyjaciel od miesiąca trzyma się lepiej: lekarz kazał mu ograniczyć słodycze, schudł i Koltunow przestał go drażnić.

Mateusz słucha przyjaciela jedynie w połowie, nie odrywając oczu od wampirzej sąsiadki. Gdy podchodzą, ona rzuca na Mateusza szybkie spojrzenie spod kaptura i idzie dalej. Przypomina mu się krwawe oblicze i długie kły dreszcz przebiega po karku. Teraz wygląda tylko jak blada, starsza kobieta, bez krwi i żółtych oczu. Uśmiecha się, jakby nic się nie stało.

To ta nieśmiała z pierwszego piętra! woła Jarek, w końcu odrywając się od opowieści.
Tak, to ona
Dziś wydaje się przyjazna, nie schyla głowy! Najwyraźniej najedzona mruga złośliwie przyjaciel.

Mateusz nie odpowiada, ale przed wchodzeniem do klatki odwraca się jeszcze raz, by spojrzeć na ciemną sylwetkę w kapturze. Powoli znika po białych, skrzypiących śnieżnych kostkach, jakby rozpuszczała się w zasypanej śniegiem alei…

Kasia wstKasia wstaje, zamyka drzwi i zostawia Mateusza w szmerze deszczu, który wciąż szepcze o niewypowiedzianym lęku.