Uncategorized

Wyjść za kalekę. Opowiadanie Dziękuję za wsparcie, za lajki, zainteresowanie i opinie o moich opowiadaniach, za subskrypcje oraz OGROMNE dzięki za wszelkie donacje ode mnie i moich pięciu kotków. Udostępniajcie, proszę, jeśli spodobało się Wam opowiadanie – to także sprawia radość autorowi! Córka późno wróciła z kliniki, gdzie pracowała jako pielęgniarka na urazówce. Długo się myła, potem w szlafroku weszła do kuchni. — Na patelni są kotlety i makaron — zaproponowała mama, zaglądając jej w twarz i próbując zrozumieć, co się z nią dzieje. — Zmęczona jesteś, Lusia? A humor jakiś kiepski? — Nie będę jadła, już i tak jestem brzydka, a jak się najem, to już nikt na mnie nie spojrzy — odpowiedziała ponuro Lusia, nalewając sobie herbaty. — Skąd ci to przyszło do głowy? — zmartwiła się mama. — Wszystko masz na miejscu; i oczy mądre, i nos, i usta normalne, nie wymyślaj, Lusia! — Bo wszystkie koleżanki dawno już wyszły za mąż, a ja nie! Podobam się tylko jakimś nieudacznikom. A ci, którzy mi się podobają, nawet na mnie nie patrzą. Co ze mną nie tak, mamo? — córka patrzyła ponuro, czekając na odpowiedź. — Po prostu nie spotkałaś jeszcze swojego losu, po prostu nie przyszła pora — próbowała ją pocieszyć mama, ale Lusia zdenerwowała się jeszcze bardziej. — Właśnie, „oczy” mam, bo małe. Usta cienkie, a nos spójrz, jaki! Gdyby były pieniądze, zrobiłabym sobie operację plastyczną, ale przecież jesteśmy biedne! Dlatego postanowiłam, że wyjdę za jakiegoś inwalidę; w klinice są tacy chłopcy, którym po wypadkach albo urazach dziewczyny ich porzuciły. Co mi innego zostało, mam już trzydzieści trzy lata, nie ma co czekać! — No co ty, Lusia, co ty mówisz, ojciec przecież też z nogami nie najlepiej. Myślałam, że chociaż zięć na działce będzie pomagał, to przecież duże wsparcie, bo jak żyć inaczej? — powiedziała mama, a zaraz potem zaczęła się tłumaczyć. — Nie myśl, Lusia, nie wszyscy żyją bogato, ale po co ci kaleka? Widzisz, Szurek sąsiada to dobry chłopak, już dawno się tobie przygląda. Taki zdrowy, dzieci będą zdrowe, i w ogóle… — Mamo, przestań chociaż ty, ten twój Szurek nigdzie pracy długo nie utrzyma, lubi wypić, a o czym z nim pogadać? — oburzyła się Lusia. — A po co ci z nim gadać, ja mu powiem – idź przekopać ziemię kultywatorem, potem obiad zjemy. Albo do sklepu poślę. Wiesz, on chłopak dobry, pracowity, może jeszcze coś między wami zaiskrzy? — zaproponowała mama z nadzieją, ale Lusia tylko odsunęła niedopitą herbatę i wstała. — Idę spać, mamo, nie spodziewałam się po tobie… Myślałam, że chociaż dla ciebie jestem człowiekiem, a ty jak wszyscy myślisz, że jestem brzydka… — Lusia, córciu, co ty…? — mama pobiegła za nią, ale Lusia tylko machnęła ręką. — To już wszystko, mamo! I zamknęła drzwi do swojego pokoju tuż przed jej nosem. Potem długo leżała bez snu, wspominając chłopaka, którego ostatnio przywieźli, któremu amputowali nogę do kostki. Przygniotło go betonową płytą w zrujnowanym domu przeznaczonym do rozbiórki. Wlazł tam bez powodu, długo go wyciągali, nogi nie dało się uratować. Nikt do niego nie przychodził, chłopak młody, nie ma jeszcze trzydziestki. Na początku patrzył na Lusię tak ufnie, trzymał za rękę i żałośnie wpatrywał się w oczy po operacji. Potem kiedy doszedł do siebie, zrozumiał wszystko o swojej sytuacji, pochmurniał i milczał, patrząc w sufit. Czemuś żal jej go było bardziej niż innych, może że do niego nikt nie przychodził. — Myślisz, że będę jeszcze chodził? — zapytał ostatnio bezwiednie, nie patrząc w jej stronę, a Lusia odpowiedziała twardo i pewnie. — Oczywiście, że będziesz, wszystko się zagoi, jeszcze jesteś młody! — Wszyscy tak mówią… Niechby sama spróbowała bez nogi, co to za życie — zdenerwował się niespodziewanie, odwracając się do ściany, jakby to przez nią. — Po co tam wlazłeś? — zirytowała się Lusia. — Sam sobie winien! — Coś mi się wydawało… — burknął niechętnie, od tego czasu, gdy Lusia wchodziła do sali, odwracał się do ściany. Lusia wpatrywała się w niego — jasne, chłodne oczy jak lodowate kryształki. Twarz bardzo sympatyczna. Żal było, że takie coś go spotkało… — Współczujesz? — pewnego razu przyłapał jej spojrzenie. — Widzę, że współczujesz, cóż… mnie takim jak teraz, tylko współczuć można, takich nikt nie kocha. — Takich jak ja też nikt nie kocha, chociaż mam ręce i nogi, bo też jestem jakaś nie taka, nawet nikt nie współczuje, lepiej by było bez nóg, chociaż by wtedy współczuli — warknęła Lusia i nagle zrobiło jej się siebie żal, aż do łez. Michał jednak po raz pierwszy się uśmiechnął, patrząc na nią, — Jesteś głupia, naprawdę — ty nieładna? Zwariowałaś?! Patrzę na ciebie i zazdroszczę temu, kogo wybierzesz, wierzysz mi? Lusia patrzyła na niego szeroko otwartymi oczami i co dziwne, naprawdę mu wierzyła. Aż w końcu powiedziała to, co krążyło jej po głowie: — A jakbym to ja ciebie wybrała, ożeniłbyś się ze mną? Milczysz, to znaczy, że kłamiesz, wszystko rozumiem! Lusia wstała i z obrażoną miną ruszyła do drzwi. Michał, ile miał sił, podparł się na łokciach, usiadł na łóżku, jakby chciał za nią pobiec. Potem przypomniał sobie, że nie może, i zawołał za nią: — Wyjdź za mnie, Lusia, przysięgam — wkrótce nikt się nie zorientuje, że coś mi z nogą. Szybko się zrehabilituję, nie odchodź! Lusia i Michał Zatrzymała się na korytarzu, prawie płacząc, ale jednocześnie czuła, że to właśnie ON. I nieważne, jaki ma nos, czy oczy, czy on nogę, po prostu się spotkali i koniec. Przyszła ta pora, o której mówiła mama… Michał wziął się za rehabilitację z ogromnym zapałem — teraz miał motywację, chciał ożenić się z cudowną dziewczyną i musiał stanąć na nogi dla przyszłości ich obojga. Nie chciał, żeby Lusia już się martwiła albo myślała, że jest niepotrzebna. Jest mu bardzo potrzebna; tylko z nią chce żyć i być zawsze blisko. — Co, zakochałaś się wreszcie, córeczko? — zapytała z ukosa mama po pewnym czasie. — Spójrz tylko, jak wypiękniałaś, a mówiłaś, że jesteś nieładna. Lusia nawet nie zaprzeczyła, czuła się tak lekko, jakby miała skrzydła, a jej największym pragnieniem było, żeby Michał wreszcie dobrze chodził i przyzwyczaił się do protezy. Coraz dłużej i dłużej spacerowali — na początku po podwórku kliniki, potem po zasypanych śniegiem, przedświątecznych, migoczących kolorowymi światełkami ulicach. — A dom już zburzyli, właśnie tu mnie przywaliło — pokazał jej któregoś razu Michał. — I po co tam wchodziłeś? Co ci się tam przyśniło? Do tej pory mi nie powiedziałeś — przypomniała Lusia. — Będziesz się śmiała — zobaczyłem tam bezdomnego szczeniaka, chudego, czarnego z białymi łapami. Pomyślałem, że zamarznie — chciałem go do domu zabrać, żeby nie być samemu — wyjaśnił Michał. — Patrz, tam jakiś piesek, taki chudy, żałośnie się patrzy, tylko boi się podejść. — To chyba właśnie on! — ucieszył się Michał, a piesek podbiegł do nich i odprowadzał aż pod sam dom. — Ależ tej Lusi się powiodło, takiego sobie wzięła męża — przystojny, młodszy, z mieszkaniem i bez teściowej! — śmiały się koleżanki na weselu. Mama Lusi nawet się wzruszyła, gdy Michał zaczął ją „mamą” nazywać. Sam wychowany w domu dziecka, żadnej rodziny nie miał. Chłopak bardzo dobry i serdeczny, a najważniejsze — kochają się z Lusią, niech im się szczęści. A działka? Z działki można zrezygnować, choć Michał chętnie pomaga we wszystkim i świetnie mu wszystko wychodzi! Lusia, Michał i ich piesek Kuźma mieszkają razem, ale już niedługo będzie ich czworo: Lusia i Michał spodziewają się córeczki… Nigdy nie wolno tracić nadziei, bo można się nie doczekać i przegapić własne szczęście. Życie byw nieraz nieprzewidywalnie piękne…