Jak okiełznać męża – opowiadanie o Natalii, pięciu kocich łapach, życiowej zmianie po chorobie i prawdziwej sile kobiety w polskim domu

Utemperować męża. Opowieść

Dziękuję z całego serca za wsparcie, za polubienia, ciepłe komentarze pod moimi opowieściami, subskrypcje i ogromne dzięki za każdą złotówkę wsparcia ode mnie i moich pięciu kociaków. Udostępniajcie, proszę, te historie w mediach społecznościowych to dla autora ogromna radość!

Po powrocie ze szpitala Gabriela czuła się nieco lepiej i miała zamiar już od rana wrócić do zwyczajnych zajęć.

Ale zaraz po przebudzeniu poczuła coś w sobie zupełnie nieznany bunt.

Jej mąż, Marek, już od świtu ćwiczył stawy.

Był człowiekiem wysportowanym z natury i nawet na emeryturze nie zrezygnował z porannej gimnastyki na bóle kolan i pleców.

Gabrysia za to zazwyczaj pędziła najpierw do kotki Misi, żeby posprzątać jej kuwetę. Następnie karmiła ukochaną, puszystą Misię i wiernego psiaka Benka, ogarniała ślady nocnych harców czworonogów w korytarzu i kuchni. Szybko potem wyprowadzała Benka na krótki spacer.

Dopiero po południu lub wieczorem spacerowali razem z Markiem wtedy było spokojniej, wśród drzew w parku rodziła się cisza, którą oboje tak kochali. Ale rankami, kiedy mąż zajmował się swoim zdrowiem, Gabrysia musiała zrobić wszystko w biegu.

Po powrocie prędko szykowała ich codzienne, proste śniadanie: twaróg z miodem i suszonymi śliwkami, raz na zmianę placki serowe, omlety albo jajka na miękko.

Dla Gabrysi ta poranna krzątanina miała coś z gimnastyki, ale lekarze w szpitalu, gdy usłyszeli o jej trybie życia, stanowczo kazali jej ćwiczyć naprawdę, a nie udawać aktywność domowymi obowiązkami.

Marek, skończywszy swą stawną rozgrzewkę, ścielił łóżko, nieraz mamrocząc pod nosem, że to nie jest robota dla faceta i że wszystkie domowe obowiązki spadły na jego barki. Dwa razy w tygodniu włączał pralkę, odkurzał podłogi, czasem ze zgryźliwością wypominając Gabrysi, że jak zwykle z niczym się nie wyrobiła.

Wreszcie po śniadaniu zmywał naczynia, przekonany, że w ten sposób daje żonie ogromną pomoc.

Później Gabrysia przygotowywała obiad, a potem siadała do komputera.

Na emeryturze dorabiała trochę, bo nie chciała ciągle liczyć każdego grosza.

Marek natomiast jej dodatkową pracę traktował jak żart, a chęć kupienia sobie czegoś nowego jako fanaberię. Przecież szafy pełne rzeczy!

Gabrysia najczęściej mu ustępowała. Była obojętna na ubrania, a i Marek często powtarzał, że wygląda świetnie przy swoich rówieśniczkach. Ona nie marudziła nawet, gdy mąż kupował trzecią wkrętarkę z jej śmiesznych zarobków, czy drobiazgi według swojego widzimisię.

Ale nagła choroba wszystko zmieniła. Sami lekarze oniemieli!

Gabrysia trafiła do szpitala karetką po tym, jak zemdlała w drodze do sklepu.

Lekarze nie wierzyli, że w ogóle mogła samodzielnie chodzić widząc jej wyniki badań były zatrważające.

Marek się przeraził, kiedy zobaczył żonę pod kroplówką, śmiertelnie bladą, i sam ledwo sobie radził w domu, uświadamiając sobie, ile jest do zrobienia każdego dnia.

Oczywiście czekał z niecierpliwością, aż Gabrysia wróci z powrotem. Bo kochał ją tak prawdziwie i bardzo się o nią bał

Pierwsze dni dochodziła do siebie zgodnie z zaleceniem lekarza. Marek doglądał jej, ciągle pytał:

No i co, Gabrysia, już lepiej? Jeszcze nie do końca? Ale wyglądasz dużo lepiej, już nie taka biała jak wtedy.

I próbował żartować:

Ale się nie wyleguj, bo jeszcze zapomnisz, jak się chodzi za dużo to też szkodzi. Najwyższy czas wracać do swoich obowiązków

Częściowo się z nim zgadzała, ale nie do końca. Dziś rano, gdy się obudziła, nawet nie miała ochoty rzucać się od razu w domowy wir.

Patrzyła na Marka, jak znów z zacięciem ćwiczy swoje kolana, ewidentnie czekając, aż Gabrysia też wróci do swoich spraw.

Lecz pierwszy raz od lat, nie widziała już w nim troskliwego męża. Zobaczyła człowieka, który często nieświadomie znowu próbuje włożyć jej na ramiona nie do uniesienia ciężar.

W środku rozpalona była protestem!

Gabrysia przypomniała sobie poważny, zatroskany ton lekarza, powtarzający się jak dzwon w jej myślach.

Nie myśli pani o sobie, a mąż przyzwyczajony, że wszystko idzie łatwo i nigdy nie narzeka. Przecież tyle pani robi, z uśmiechem, bez słowa żalu. Zawieźli panią na sygnale wyniki trzy razy gorsze niż norma, chce pani żyć?

W szpitalu od razu podali jej kroplówkę, potem aż pięć razy robili transfuzję, zanim wyniki stały się znośne.

Transfuzję miała po raz pierwszy, patrząc na tą cienką rurkę wpuszczającą krew do żyły, myślała:

Pięć zupełnie obcych ludzi oddało mi swoją krew. Oni uratowali mi życie. Teraz coś z nich jest we mnie, może to mnie zmieni?

Najwyraźniej te myśli pojawiły się nie bez powodu

Kiedy wróciła z kliniki, ku własnemu zdumieniu, odkryła, że nie ma ochoty już aż tak zabiegać o zadowolenie męża.

Owszem, Gabriela kocha Marka i on ją też, mimo wiecznych narzekań dużo robi więcej niż wielu mężczyzn. Ale zawsze przeceniał swoje trudy, a jej umniejszał.

Do tej pory Gabrysia znosiła to cierpliwie miała dobre serce. Teraz jednak coś się w niej zmieniło.

Nagle nabrała ochoty bardziej zadbać o siebie, wrócić do dawnych pasji. Chciała choćby znowu grać na pianinie stało zapomniane w kącie, a oni zastanawiali się oddać komuś albo sprzedać. Teraz w jej głowie narodziły się inne, jeszcze nie do końca uświadomione plany.

Wstała i zaczęła rozciągać się przy Marku. Ten nie wytrzymał i ze zdziwieniem rzucił:

Nie przeleczyli cię tam za bardzo? Na stare lata się za siebie bierzesz? Przecież i tak wyglądasz świetnie, lepiej już nakarm kota, psa i szykuj śniadanie, bo głodny jestem.

Lekarz mi kazał wypaliła Gabrysia, a w jej głosie Marek po raz pierwszy usłyszał coś twardego. Powiedział, że inaczej długo nie pożyję. Chcesz mojej śmierci?

Zobaczyła, jak mąż wręcz zgłupiał od tej nagłej szczerości. Ale chyba uznał, że jej fantazje szybko przejdą, że szpital źle na nią wpłynął, bo przyjął to bez słowa marudzenia, kiedy po ćwiczeniach Gabrysia oznajmiła:

Dobrze, ja teraz karmię Misię i Benka, a ty idziesz na spacer z Benkiem. Ja zajmę się śniadaniem, będzie szybciej.

Sama zdziwiła się, jak łatwo Marek się zgodził. W środku czuła jednak jakiś niepokój.

Jakby pojawiła się w niej nowa siła a raczej pięć nowych sił, prowadzące ją naprzód. One podpowiadały: wyrzuć stare fatałaszki i kup sobie nowe sama na nie zarobiłaś! Rób gimnastykę, nie bądź zaniedbana! Graj na pianinie!

Dokładnie zidentyfikowała pięć wyraźnych, świeżych decyzji. I ze strachem pojęła:

Rzeczywiście, dostałam transfuzję od pięciu osób. Ta energia i odwaga do zmiany to chyba od nich! Przecież mówi się, że po przeszczepach ludzie zmieniają się, pojawiają się nowe umiejętności czy upodobania. Ile takich historii ktoś budzi w sobie nagle talent, którego nigdy wcześniej nie miał!

Teraz, kiedy patrzyła na Marka, jej wzrok nie był już pełen pokory. Była w nim pewność siebie, zrodzona nie tylko dzięki słowom lekarza, lecz przez tę niepojętą, ale wyczuwalną nową energię.

Widziała, jak mąż próbuje pojąć, co się z nią dzieje, jak jego poukładany świat gdzie Gabrysia była zawsze cicha, grzeczna i usłużna zaczyna się rozpadać.

Wiesz co, Marek powiedziała, tym razem bez strachu przed jego miną. Ja już wiem, czemu zawsze wydawało ci się, że nic nie robię. Po prostu nie widziałeś nie widziałeś, jak się staram, jak się męczę tylko po to, żeby tobie było wygodnie.

Ale teraz będziesz już wszystko widział. Nie zdziw się więc, że wyrzucę stare sukienki i płaszcze i kupię nowe. A na pianinie będę grać, chociaż śmiałeś się, że absolwentka szkoły muzycznej umie tylko Walc psa i Cyganeczkę? To patrz

Podniosła klapę pianina, położyła ręce na klawiszach i nawet dla siebie niespodziewanie zagrała coś pięknego, zapomnianego, a tak bardzo znajomego, bliskiego sercu.

Marek patrzył z zachwytem i szeptał:

Gabrysia, jak ty to robisz, przecież nie umiałaś! Jesteś teraz taka inna.

Na jego twarzy malowało się zdumienie, a może nawet lęk.

Przywykł do tamtej Gabrysi. A ta była inna. Silniejsza. Zdecydowana. Ta odmiana była dla niego czymś niewytłumaczalnym.

Gabrysia uśmiechnęła się szeroko.

To nie był już dawny, przepraszający uśmiech, a prawdziwa radość. W środku czuła, jak roznieca się ogień pięć nowych iskierek życia. I ten ogień dawał jej nie tylko siłę przeżyć, ale i naprawdę żyć.

Pełnią, z miejscem i dla siebie, i dla własnych marzeń. Może też stworzyć nową, zdrowszą miłość do męża opartą nie na poświęceniu, lecz na wzajemnym szacunku.

Gabrysia nie wiedziała, jacy byli ci ludzie, pięciu dawców, ale chyba byli silni i utalentowani.

Uratowali jej życie, a teraz sprawili, że może ono stać się prawdziwie szczęśliwe.

Marek patrzył na swoją Gabrisię z podziwem.

Mówią, że nie trzeba pytać dlaczego przydarza się choroba, czy inne trudne doświadczenia.

Ważniejsze jest zrozumieć po co się przydarzają. Może takie próby zdarzają się właśnie po to, by przypomnieć, jakie życie jest piękne.

Jak cudowna jest i wiosna, i zima, i chlapa, i mróz. Każdy dzień jest cudem, każde niebo, każdy pierwszy i ostatni promyk słońca.

Uśmiechy bliskich, ich wsparcie i potknięcia, bo wszyscy jesteśmy po prostu ludźmi

A jak ukochany mąż zaczyna marudzić i narzekać Czasem trzeba go utemperować może wtedy przypomni sobie, na czym polega bycie mężczyzną

Dopóki możemy żyjmy pełnią, doceniajmy każdą chwilę. Inaczej się nie da.