Mamo, on chce, żebym to dla niego zrobiła… Mówi, że wszystkie dobre żony to potrafią… Czy ja nie jestem dobra? Naucz mnie, proszę… Skoro wszyscy umieją, ja też powinnam umieć… Wciąż nie mogę się nadziwić, że moja siostrzenica znalazła męża — i to tylko dzięki swojej mamie. Gdy Alina była dzieckiem, moja siostra nie chciała jej posyłać do przedszkola, jako nastolatka nie wychodziła z domu, była samotniczką. Nawet gdy studiowała w naszym mieście, mama dbała, żeby zawsze wracała przed 18:00. Gdy miała 20 lat, mama dzwoniła o 19:30 i krzyczała, że jeszcze nie jest w domu. To było absurdalne, ale prawdziwe. Alina poznała przyszłego męża podczas drugiego roku studiów, spotkali się w bibliotece, był dwa lata starszy, dawał jej notatki, pomagał, aż się zakochał i zaczął się z nią spotykać. To wtedy Alina zaczęła z premedytacją łamać surowe zasady swojej mamy. W końcu wyszła za mąż — i jej mama wreszcie pozwoliła jej zacząć nowe życie. Chcę opowiedzieć historię, która właśnie się wydarzyła. Siedziałam u mojej siostry w domu, gdy zadzwoniła Alina, płacząc i śmiejąc się jednocześnie, ledwo mogłyśmy ją zrozumieć: – Mamo, on chce, żebym to dla niego zrobiła… Mówi, że wszystkie dobre żony to potrafią… Czy ja nie jestem dobra? Naucz mnie, proszę… skoro inne potrafią, ja też powinnam… W tym momencie twarz mojej siostry zmieniła się w jednej sekundzie, kazała córce się uspokoić i spytała, co takiego robią wszystkie dobre żony. – Zupę, mamo – padła odpowiedź, a my wybuchłyśmy śmiechem. – Tylko się nie śmiejcie! Nie nauczyłyście mnie gotować, szukam przepisów w internecie, ale w ogóle mi nie wychodzi! Zaraz wytłumaczyłyśmy, krok po kroku, jak ugotować zupę, głośno się przy tym śmiejąc z całej sytuacji. Wieczorem Alina zadzwoniła, by nam podziękować – mąż pochwalił jej zupę, była pyszna, a Alina powiedziała, że wreszcie czuje się prawdziwą kobietą!

Mamo, on chce, żebym zrobiła to dla niego Mówi, że wszystkie dobre żony to potrafią A ja nie jestem dobra? Naucz mnie Skoro inne potrafią, ja też powinnam

Do dziś dziwię się, że moja siostrzenica znalazła sobie męża, i to głównie dzięki swojej matce.

Kiedy Marta była jeszcze dzieckiem, moja siostra nie puściła jej do przedszkola, jako nastolatce nie pozwalała wychodzić, Marta całe dnie siedziała w domu zrobiła się z niej samotniczka. Gdy studiowała w Warszawie, matka dbała o to, by zawsze wracała do domu przed 18. Dziewczyna miała już dwadzieścia lat, a matka potrafiła zadzwonić o wpół do ósmej wieczorem i pieklić się, że jeszcze jej nie ma to był po prostu absurd.

Marta poznała swojego przyszłego męża na drugim roku studiów, spotkali się w bibliotece, on był dwa lata starszy. Dawał jej swoje notatki, pomagał w nauce, aż pewnego dnia zakochał się w niej i zaczął się z nią spotykać. To właśnie wtedy moja siostrzenica zaczęła coraz częściej łamać zasady ustalone przez matkę.

W końcu wyszła za mąż i jej mama łaskawie pozwoliła jej zacząć własne życie.

Chciałbym opowiedzieć pewną historię, która niedawno miała miejsce. Siedziałem wtedy w mieszkaniu siostry, gdy zadzwoniła Marta. Jej głos był rozbawiony i roztrzęsiony jednocześnie czasami śmiech, czasami niemal płacz, aż trudno ją było zrozumieć:

Mamo, on chce, żebym to dla niego ugotowała Mówi, że każda dobra kobieta to umie Ja nie jestem dobra? Naucz mnie Skoro inne to potrafią, ja też powinnam

Na te słowa twarz siostry momentalnie się zmieniła. Uspokoiła córkę i poprosiła, by wyjaśniła, co mają potrafić wszystkie dobre żony.

Zupę, mamo! odpowiedziała Marta, a my wybuchnęliśmy śmiechem.

Nie śmiejcie się ze mnie! oburzyła się. Nigdy mnie tego nie nauczyliście. Patrzyłam na przepisy w internecie, ale te zupy w ogóle nie wychodzą!

Razem z siostrą krok po kroku tłumaczyliśmy jej przez telefon, jak przygotować zupę, co chwilę śmiejąc się z całej sytuacji.

Wieczorem Marta zadzwoniła jeszcze raz i dziękowała nam za pomoc. Jej mąż pochwalił ją za obiad mówił, że pyszna, a ona sama dzisiaj twierdzi, że już naprawdę jest prawdziwą żoną!