Nieproszonych gości mamy pełen dom, a każda wizyta to nowa historia! Czy kiedyś znów będziemy sami w naszym domu pod Warszawą, czy rodzina cioci Krysi na dobre tu zamieszkała?

Nieproszeni goście opanowali cały dom

A ci mili ludzie nie mogą zamieszkać sobie gdzieś indziej? zapytała żona. Przecież hoteli pełno!

Przyjechali nie z własnej woli, tylko bo mają kłopoty. Załatwią sprawy i pojadą! usprawiedliwiał się mąż.

Tylko że na ich miejsce od razu przyjeżdżają nowi! A słyszałam wczoraj, że jakiś pan Stanisław Piotrowski, nie mam pojęcia, kto to, mieszka tu już drugi rok!

Ile można to znosić! wybuchnęła Zuzanna. Naprawdę, niepojęte!

Ale co tam cię znów denerwuje? mruknął Tomek, przeciągając się w łóżku.

Tam! energicznie wskazała okno. Zaraz zaczynają się zawody w siatkówkę!

Fajnie! Tomek roześmiał się.

Serio mówisz? Zuzanna zaciągnęła zasłony. Tylko nie mów, że sam pójdziesz!

Nie, wolę jeszcze poleżeć, odparł z przekąsem. Tobie też polecam!

Usiadła na brzegu łóżka.

Powiedz mi, czy normalny człowiek w grudniu robi siatkówkę na dworze?

Czemu nie, wzruszył ramionami Tomek. Nie ma śniegu, mróz ledwie czuć. Jest sucho, można grać.

Przecież im piłka wybije większość szyb, narzekała Zuzanna. To nie profesjonaliści, za chwilę szyby polecą!

Wybiją, nowe wstawimy, mruknął Tomek.

Zuzanna z rezygnacją pokręciła głową. Chciała coś jeszcze dodać, ale z dołu rozległ się głos:

Kochane dzieci! Śniadanie gotowe! Smażone serniczki! Później będziecie się tulili! Pędem, póki gorące!

Ciocia Basia jak zwykle w swoim stylu! Tomek się uśmiechnął.

To przecież zadanie żony, robić mężowi śniadanie! prychnęła Zuzanna.

Możesz zrobić kawę! zażartował Tomek.

Kochane dzieci, kawa też stygnie! doleciało z dołu.

No słuchaj! Zuzanna wskazała na drzwi. Za chwilę ciocia Basia nawet w łóżku mnie zastąpi?

Przesadzasz! z rozbawieniem odpowiedział Tomek. W łóżku żadne Basie twym miejscem nie zawładną! Chodź jeść, bo naprawdę wystygnie.

Westchnęła ciężko, narzuciła szlafrok.

W drodze do kuchni, jak i w samej kuchni, nikogo nie spotkali.

Niewiarygodne, mruknęła Zuzanna, myślałam, że nigdy nie będę sama z mężem w tym domu!

A takie niespodzianki się zdarzają, Tomek puścił oczko. Ale przynajmniej nudno nie jest! Po śniadaniu popatrzymy na mecz, a wieczorem pan Bogdan organizuje grilla!

Smród, dym, zaraz coś spalą, mruknęła Zuzanna, sięgając po serniczki.

Chodzi ci o domek gościnny? zaśmiał się Tomek. Przecież już nowy postawili! Lepszy od starego, trzy razy większy!

No jasne, żeby więcej gości się zmieściło! Zuzanna była wyraźnie zła. Nie pamiętam nawet połowy imion!

Obwiesić ich plakietkami! I jeszcze stopniem pokrewieństwa, żeby wiedzieć, z kim się rozmawia!

I tak się pogubimy, bo tam się zaczyna rodowód przez… Tomek zamyślił się. Pewnie tak: żona brata twojego męża i dalej jak Bóg da!

Zuzanna policzyła w myślach.

Zanim przeczytasz, zwariujesz!

Na tym rozmowa się urwała, bo serniczki były wyborne. Po posiłku, w lepszym już humorze, Zuzanna spytała:

Tomek, ile to jeszcze potrwa?

Co dokładnie? Tomek wiedział, ale postanowił się upewnić.

Ci niekończący się goście, powiedziała Zuzanna. Jasne, trzeba być gościnnym, ale bez przesady!

Wczoraj, z ciekawości, policzyłam. Tomek, zgubiłam się przy trzeciej dziesiątce!

Trzydzieści osób na głowie, które wcale nie planują wyjazdu!

Nie tak sobie wyobrażałam życie rodzinne!

Ale to jest nasze życie rodzinne! A ci ludzie, można powiedzieć, są jak rodzina, odparł Tomek.

Taaa, przez szwagra brata teściowej! mruknęła Zuzanna. Nawet twój brat, przez którego mamy szczęście, nie jest im krewnym, tylko przez jego żonę!

Gdyby wgłębić się w genealogię, to pewnie mają jakieś nazwy, tylko ich nie znam! odpowiedział Tomek. Ale mili ludzie.

Nie mogą znaleźć sobie mieszkań? Przecież w Krakowie hoteli mnóstwo! nie dawała za wygraną Zuzanna.

Przyjechali, bo mają kłopoty. Rozwiążą je i pojadą.

Na ich miejsce ktoś nowy przyjedzie! Nawet słyszałam, że Piotr Winiewicz pracuje już tu w sklepie wiejskim jako księgowy! A ciocia Basia, co robi serniczki, sprząta trzy domy obok za parę złotych!

No i świetnie! Tomek się uśmiechnął. Ludziska się urządzają.

Tomek, jeśli tak ma być zawsze, wracam do miasta! Mieszkanie w Bytomiu ciągle mam! Wolę z tobą żyć tam, niż tu, w tym kołchozie!

***

Oczywiście, Zuzanna podjęła ryzyko biorąc ślub z Tomkiem. Był starszy o dziesięć lat, ona sama była już kobietą dojrzałą miała dwadzieścia pięć lat, gdy się poznali.

Pojawiło się od razu pytanie:

Czemu Tomek przedtem nie miał żony? Coś z nim nie tak?

Ale i jej można by zadać to samo pytanie:

Czemu nie wyszła za mąż przed dwudziestymi piątymi urodzinami? Co z nią nie tak?

Zuzanna znała odpowiedź. Ukończyła architekturę, ale dyplomem się nie najesz! Chciała nie tylko praktyki, ale i reputacji. Przede wszystkim, pragnęła być samodzielna, żeby móc wybierać partnera, nie brać co poleci.

Najpierw pracowała w urzędzie, później przeszła do firmy prywatnej, która brała duże zlecenia. Było ciekawiej i płacono znacznie lepiej. Minusem były kontakty z czasem nieobliczalnymi klientami, ale praca to praca.

A taki tryb nie sprzyjał wejściu w głębszy związek.

Szybko wyszło, że Tomek miał podobnie, tylko jeszcze mniej czasu. Jego brat Andrzej założył firmę tuż po studiach i od razu ożenił się. Żeby nie ginąć przy pracy na okrągło, wciągnął Tomka na wspólnika, a właściwie zrzucił na niego wszystko, co się dało. Tomek pracował, ucząc się po godzinach.

Trzeba przyznać, radził sobie znakomicie. O życiu prywatnym mało myślał. Gdy Andrzejowi urodził się syn, Tomka w domu nie było już prawie wcale.

Bracie, będziesz coś robił? spytał kiedyś Tomek Andrzeja.

Tomek, mam dość tego, zawiodłem się, nie chcę być biznesmenem!

To świetnie! Tomek odetchnął. To kim chcesz być?

Chcę pracować rękami! Zmiana, a po pracy dom, żona i syn! rozmarzył się Andrzej.

Z czego wyżyjecie? spytał Tomek.

Zosia i ja podjęliśmy decyzję o przeprowadzce na Mazury… Andrzej wyjął papiery. Tu firmę i wszystko przepisałem na ciebie! Dobrze ci idzie, dalej pracuj!

Zostaw mi jakiekolwiek konto, żebym ci część zysku odsyłał, odezwał się Tomek po chwili.

Od tej chwili życie Tomka nabrało tempa.

W wieku trzydziestu pięciu lat zrozumiał, że ma już stabilizację i może pomyśleć o rodzinie.

Sympatia z Zuzanną pojawiła się od razu, a gdy rozwiali wzajemne wątpliwości, zakochali się z prawdziwego zdarzenia. Po pół roku po co się wahać wzięli ślub.

Zamieszkali w krakowskim mieszkaniu Zuzanny.

Kocham cię, i tu jest mi wygodniej, tłumaczyła Zuzanna. Mam pięć minut na nogach do pracy! A wstaję rano z wielkim trudem!

To żaden problem, zapewnił Tomek. Nigdy nie kupowałem własnego mieszkania, łatwiej mi było wynajmować. Chciałem dać ci wybór. Powiedz, a kupię gdzie zechcesz!

Zawsze marzyłam o domu poza miastem, wyznała Zuzanna. Ale nie wiem, czy pozwolą mi pracować zdalnie!

U nas nie jest to popularne. Nawet podczas pandemii kazali nam jeździć do biura!

Postaw sprawę ostro albo praca zdalna, albo idziesz do konkurencji! zaśmiał się Tomek. Albo otworzymy własną firmę!

Najpierw pogadam, roześmiała się Zuzanna.

A dom za miastem już mam, przyznał Tomek. Ale…

Jedyną prośbą Andrzeja przy wyprowadzce było:

Tomek, Zosia ma rodzinę! Gdyby czasami przyjechali i poprosili, by się zatrzymać na czas załatwiania spraw, nie odmawiaj. Są mili, ale nie daj się wykorzystać!

Ale gdzie ich położę? Do hotelu mam wysyłać? zaskoczył się Tomek.

A, no właśnie! Kupiłem dom rok temu, ale nie wprowadziliśmy się tam! Przepisałem go na ciebie! I machnął ręką, wyjechał na Mazury.

Co prawda, mieszka tam jeszcze trochę rodziny Zosi. Ale dom ogromny i jest jeszcze domek gościnny! Przecież się nie pozabijacie!

Nie miała pojęcia Zuzanna, ile osób tam faktycznie przebywa. Gdy się wprowadziła, tłum powitał ją z otwartymi ramionami.

Każdy okazywał radość, proponował pomoc, wsparcie przy czym tylko się da.

W ciągu miesiąca Zuzanna poznała dziesiątki smutnych historii, które tych ludzi tu przywiodły. Jedni się rozwodzili i dzielili majątek, inni uciekali od przemocy, niektórych dzieci wygnały z mieszkania. Byli tacy, których oszukano na nieruchomości, studenci bez dachu nad głową, czy osoby, które straciły wszystko z powodu remontu.

Byli tam ludzie różnych zawodów, wieku i poglądów nawet profesor uniwersytetu, którego studentka porzuciła, a rodzinny dom już nie wpuścił. Czekał na sprzedaż mieszkania.

Ogólnie atmosfera była serdeczna.

Zuzanna próbowała pracować, ale trafił jej się wyjątkowo nieznośny klient. Kaprysił bez powodu.

Wtedy pan Jerzy, przechodząc obok, słuchnął się, a następnie odsunął Zuzannę od kamery i powiedział:

Z całym szacunkiem! Pańskie uwagi świadczą o braku rozeznania! Dziewczyna przygotowała wszystko perfekcyjnie, będzie pan zadowolony, gwarantuję!

A jeśli pan zacznie upierać się przy swoim i zrobi po swojemu, to jak budynek się posypie, pretensje do siebie!

Klient przyjął wersję Zuzanny, a ona, po zamknięciu laptopa, spytała Jerzego, skąd tyle wie.

Kochana, mam trzydzieści sześć lat stażu jako architekt! uśmiechnął się. Pytaj, chętnie podzielę się doświadczeniem!

Choć pomoc pana Jerzego była nieoceniona, stała obecność ludzi, ciągły gwar i krzątanina po prostu ją męczyły. Nie tak wyobrażała sobie życie w domu męża na wsi.

To był prawdziwy tłum!

***

Kochanie, jeśli chcesz, wrócimy do miasta powiedział kiedyś Tomek ale chyba nadal nie rozumiesz naszych gości.

A co powinnam zrozumieć? spytała Zuzanna.

Pamiętasz, że narzekałaś na spalony gościnny domek? Już postawili nowy! Jak myślisz, ile nas to kosztowało?

Pewnie sporo, odpowiedziała niepewnie Zuzanna.

Ani złotówki! Tomek uśmiechnął się i pokazał kółko z palców. Sami zapłacili i wybudowali!

Zuzanna otworzyła szeroko oczy.

Tak samo z rachunkami i utrzymaniem wszystkich tutaj sami za wszystko płacą! Sami sprzątają, kupują jedzenie, nawet naprawiają, co się zepsuje! De facto, żyjemy tu na ich koszt!

Niektórzy tu pracują, inni dorabiają. A pomoc i rady, jakie słyszę na każdym kroku, są bezcenne!

Przecież mamy w domu księgowych, prawników, inżynierów, hydraulików, elektryków, nawet profesora biologii!

I architekta, dodała Zuzanna, wspominając wsparcie Jerzego.

On zdradził jej profesjonalne sekrety, które bardzo ułatwiły jej pracę.

Ostatnio podwoiłem zyski firmy, tylko dlatego, że poradziłem się gości! oznajmił Tomek. Można by ich zatrudnić na etat!

Ciekawostka dodał Tomek z uśmiechem nikt z nich niczego nie wymaga. Po prostu żyją tu z nami, jak jedna wielka rodzina!

W tej chwili w okno kuchni wpadła piłka, rozbijając szybę. Wbiegł Julek:

Wojtek już jedzie do miasta po nową szybę! Proszę się nie martwić, za dwie godziny będzie lepiej, niż było! Sorry! Złapał piłkę i wybiegł.

Ot, taki mamy tu dom! zaśmiał się Tomek.

Może się przyzwyczaję… Zuzanna powiedziała niepewnie.

Za miesiąc już się nie przejmowała ilością ludzi. A mieszkańców tego domu widziała już nie jako gości, ale swoją wielką, dziwną rodzinę.