Gaja i jej nowe szczęście: miłość po trudnym wyborze

Kalina jest kochanką. Nie udało jej się wyjść za mąż. Przez dwadzieścia lat żyje w samotności, a potem postanawia w końcu znaleźć mężczyznę. Nie wie od razu, że Paweł jest żonaty, ale on sam nie ukrywa tego, gdy tylko zauważa, że dziewczyna przywiązała się do niego i zakochała. Kalina nie wymierza Pawełowi żadnych pretensji. Wręcz przeciwnie, wini samą siebie za tę relację i za własną słabość. Czuje się gorsza, bo nie znalazła męża na czas, a czas ucieka. Choć nie jest najpiękniejsza, jest uroczą, lekko pulchną kobietą, co nadaje jej dojrzałego wyglądu.

Związek z Pawłem nie ma przyszłości. Kalina nie chce dalej pełnić roli kochanki, ale jednocześnie nie potrafi zerwać z Pawłem boi się zostać sama. Pewnego dnia wpadł do niej na chwilę kuzyn Szymon, przyjeżdżający do Warszawy w delegacji. Zatrzymuje się na kilka godzin, bo dawno się nie widzieli. Jedzą razem w kuchni i rozmawiają o przeszłości i teraźniejszości. Kalina opowiada mu o swoim życiu, łka trochę. W tym momencie wchodzi sąsiadka, prosi Kalinę, by oceniła zakupy. Kalina wychodzi na dwadzieścia minut. Gdy drzwi ponownie dzwonią, Szymon otwiera i zastaje Pawła na progu. Paweł patrzy na dużego mężczyznę w dresie i koszulce, który przeżuwa kanapkę z kiełbasą.

Czy Kalina jest w domu? dopytuje Paweł, nie wiedząc, co powiedzieć.
Kalina jest w łazience od razu odpowiada Szymon.
Przepraszam, kim pan jest? nie może zebrać myśli Paweł.
Jestem jej mężem cywilnym. A pan? Szymon chwyta Pawła za klatkę piersiową. Czy to ten żonaty facet, o którym mi Kalina opowiadała? Jeśli jeszcze raz cię tu zobaczę, zrzucę cię z tarasu, rozumiesz?

Paweł uwalnia się i biegnie w dół. Wkrótce wraca Kalina. Szymon mówi jej, co się stało.

Co zrobiłaś? Kto cię przyprowadził? płacze Kalina. On już nie wróci.

Siedzi na kanapie, zasłaniając twarz dłonią.

Tak, nie wróci, i to dobrze. Przestań narzekać. Mam dla ciebie dobrego mężczyznę mówi Szymon. W naszym miasteczku jest wdowiec, po mężu nie ma kobiet, a on odrzuca wszystkich. On szuka jedynie towarzystwa. Po delegacji przyjadę znowu, bądź gotowa. Jedziemy razem, poznasz go.

Jak to? dopytuje Kalina. Nie, Szymonie, nie mogę. Nie znam nikogo, nie wiem, po co mam przyjeżdżać To wstyd.

Wstyd z obcym mężem spać, nie z wolnym facetem się spotykać. Nikt cię nie zmusi. Jedźmy, bo w końcu moje serce się cieszy.

Po kilku dniach Kalina i Szymon jedzie do małej wsi Podlesie. Żona Szymona, Łucja, rozkłada stół przy ławeczce przy saunie. Przybywają sąsiedzi, przyjaciele i wdowiec Aleksander. Kalina zna już niektórych mieszkańców, ale Aleksandra spotyka po raz pierwszy. Po przyjaznych rozmowach Kalina wraca do miasta, myśląc, że Aleksander jest bardzo cichy i skromny. Może martwi się o żonę. Biedny człowiek, mało serca w świecie rozważa.

Tydzień później, w sobotę, dzwoni do drzwi nieznajomy. Kalina nie spodziewa się go. Otwiera i widzi Aleksandra z torbą w ręku.

Proszę, Kalino, przejeżdżam. Byłem na rynku i w sklepach. Teraz, skoro się znamy, chciałem zaglądać mówi nieśmiało.

Kalina wpuszcza go. Zaskoczona, zaprasza go na herbatę, czując, że wizyta nie jest przypadkowa.

Wszystko już kupiliście? pyta.
Tak, zakupy w aucie. A to dla ciebie. Aleksander wyciąga mały bukiecik tulipanów i podaje Kalinie.

Bukiet rozświetla jej oczy. Siadają przy kuchennym stole, rozmawiają o pogodzie i cenach na targu. Gdy herbata już stoi, Aleksander wstaje, zakłada płaszcz i buty. Przed wyjściem odwraca się nagle do Kaliny:

Gdybym odszedł teraz i nie powiedział, nie wybaczę sobie. Cały tydzień myślę o tobie. Szczerze. Nie mogłem się doczekać weekendu, więc przyjechałem. Wziąłem adres od Szymona

Kalina rumieni się i odwraca wzrok.

Właśnie znamy się tak słabo odpowiada.
To nic, nic. Najważniejsze, że ci się podoba? Mogę mówić ty? Wiem, nie jestem ideałem. Mam córkę, osiem lat, teraz u babci.

Aleksander drży lekko.

Dziecko to szczęście mówi Kalina marząco. Zawsze chciałam mieć córkę.

Pochwalony jej słowami, Aleksander chwyta Kalinę za ręce, przyciąga ją i całuje. Po pocałunku spogląda w jej oczy, w których lśnią łzy.

Czy jestem ci nieprzyjemny? pyta. Wydaje się
Nie, wręcz przeciwnie. Nie spodziewałam się tego Czułam się słodko i spokojnie. Nie kradnę nic od nikogo.

Od tego czasu spotykają się w każdy weekend. Po dwóch miesiącach Kalina i Aleksander biorą ślub i zamieszkują w Podlesiu. Kalina dostaje pracę w przedszkolu. Po roku rodzą córkę. Ich dwie dziewczynki rosną szczęśliwe, kochane i otoczone równą miłością. Aleksander i Kalina dojrzewają razem, ich związek staje się mocniejszy niczym dobre wino.

Po wspólnych kolacjach Szymon często mruga do Kaliny:

No i co, Kalinko, jaki mąż cię trafił? Coraz lepsza. Nie doradzę nic złego słuchaj brata!