Moi bliscy czekają, aż opuszczę ten świat. Myślą o przejęciu mojego mieszkania, ale już się na to przygotowałem.

Drogi pamiętniku,

Rodzina czeka, aż odejdę z tego świata. Szykują się do przejęcia mojego mieszkania, ale już wcześniej zabezpieczyłam się na wszelki wypadek.

Mam już sześćdziesiąt lat i mieszkam sama w małym kamienicy na Pradze, w Warszawie. Nie mam dzieci, nie mam męża, choć kiedyś byłam zamężna. W wieku dwudziestu pięciu poślubiłam Andrzeja z miłości. Nasze małżeństwo legło w gruzach po jego zdradzie przywiózł kochankę pod nasz dach. Nie mogłam tego znieść, więc spakowałam rzeczy i wstąpiłam pod dach rodziców. Dwa miesiące po rozwodzie dowiedziałam się, że jestem w ciąży.

Nie chciałam nikomu mówić o tym exmałżowiku. Nie dzwoniłam do niego. Postanowiłałam samodzielnie wychować dziecko. Gdy urodziłam syna, lekarze przyznamy mi bolesną wiadomość: chłopiec przyszedł na świat słaby i z nieuleczalną chorobą, której los może zakończyć się dopiero w jedenastym lub dwunastym roku życia.

Nie wiedziałam, co robić, dokąd zmierzać. Karmiłam go piersią, otulałam troską i wciąż miałam w głowie jedną myśl że jego czas tu jest krótki. Gdy Michał skończył piętnaście lat, nagle zmarł, a tydzień później odszedł mój ojciec, Stanisław. Straciłam dwoje najbliższych.

Po śmierci ojca odziedziczyłam jego przestronne mieszkanie w samym śródmieściu. Przez lata żyłam samotnie, nie miałam wielu mężczyzn w życiu. Marzyłam o dziecku, ale bałam się, że los znów się powtórzy, więc nie podejmowałam ryzyka. W czterdziestym piątym roku zakupiłam laptop, by utrzymywać kontakt z krewnymi i czytać wiadomości.

Kiedy dowiedzieli się, że mieszkam sama, zaczęli przychodzić po kolei, niosąc upominki i drobiazgi. Często pytali, czy sporządziłam testament. Gdy odkryli, że go nie mam, zaczęli narzekać na moją sytuację finansową. Niektórzy z nich rozpuszczali się w plotkach, by w moich oczach wyglądać lepiej i bardziej godnie. Wiem już, komu mogę powierzyć mieszkanie przyjacielowi, którego córka Zofia zawsze pomaga mi bezinteresownie.

Rodzina chce tylko tego lokum. Kiedy zerwałam z nimi kontakt, nie przestała ich to niepokoić. Pewnego dnia zadzwonił mój kuzyn Piotr i z nonszalancją pyta, czy jeszcze żyję i komu zamierzam oddać mieszkanie. Byłam tak obrażona, że zablokowałam wszystkim możliwość pisania i dzwonienia.

Czuję, że koniec jest bliski, ale przynajmniej mam spokój, że moje decyzje nie zostaną podważone.

Z wyczerpaniem,
Jadwiga.