Zebrałem swoje rzeczy i odszedłem w pokoju – tak powiedziała żona

Zebrałem rzeczy i odszedłem w pokoju napisała żona wczoraj.

Nie obchodzi mnie, co robisz, Wicie. Wszystko i tak jasne. Zbieraj swoje złote i lecij się na cztery strony, czy to do byłej, czy do obecnej.

Co znaczy lecij się? A co z Kostkiem?

Wspomniałeś o Kostku? No proszę A myśleć powinno się o nim wcześniej. Kiedy zamiast pracy czy pomocy przy dziecku biegałeś po a nie teraz Kostka wspominać.

Hej, Łucjo, po co ta smutna mina? drzwi do domu rodziców otworzył jej brat.

Sergiusz przyjechał na urlop przedwczoraj i już, słysząc dziecięce krzyki z głębi mieszkania, wprowadził trochę zamieszania w dobrym tego słowa znaczeniu.

Cześć, ciociu Łucjo! jej córka Jagoda wybiegła na korytarz, by zobaczyć, kto przyszedł.

Krzyki nie ustępowały.

Cześć, Jago. Kto tam tak zawodzi?

To Pawełek z Michaś bawią się zabawkami. Jak mali westchnęła pięcioletnia dziewczynka, splatając ręce na piersi. Przyniosłaś coś smacznego?

Przyniosłam, ale babcia ci później odda. Najpierw zupa, potem cukierki, pamiętasz zasady.

Pamiętam, pamiętam, z wami nie zapomnisz Jagoda westchnęła i wróciła do pokoju.

Krzyki ucichły, więc młodsi bracia już zdecydowali, kto czym będzie się bawić, nie bijąc się przy tym.

Co się stało? Sergiusz, cały czas milcząco obserwujący dialog synowej i siostry, przypomniał o swoim pytaniu.

Nie wiem nawet westchnęła Łucja, odłożywszy torbę na stolik i zaczynając zdejmować buty. Wydaje mi się, że Witek mnie zdradza. A on mówi, że mam paranoję i potrzebuję leczenia. Tylko

Chodźmy do kuchni, opowiesz, co i jak.

Łucja skinęła głową, rozebrała się i weszła do małego pomieszczenia. Sergiusz od razu włączył czajnik, a jego młodsza siostra usiadła przy stole i zaczęła opowiadać.

W zasadzie nie było wiele do powiedzenia. Z mężem Wiktorem połączyli się pięć lat temu. W poprzednim małżeństwie mężczyzna nie miał dzieci, po czym rozstali się z Walentyną, mówiąc, że zostają przyjaciółmi. Ta przyjaźń z czasem coraz bardziej podcinała Łucję.

On cały czas przed snem pisze do niej, rozumiesz? Leżę obok, syn śpi w pokoju obok, a on siedzi i czatuje.

Kiedy spotykała go, od razu odchodziła, goniąc go przywitać. Ostatnio ciągle zostaje po pracy. Narzekam, że z dzieckiem samemu ciężko, potrzebowałabym dodatkowej dłoni, a on tylko mruczy o raportach. A teraz zaczyna mnie krytykować, że ciężko mi, skoro dziecko jest w przedszkolu, a ja siedzę w domu.

Poczekaj, a jak to w domu, jeśli i ty pracujesz, tylko zdalnie?

Musisz mu to wyjaśnić. Zdalna praca postrzegana jest tak, że nic nie robisz, siedzisz spokojnie w domu i dostajesz za to pieniądze. To, że dla tych pieniędzy harujesz osiem godzin, nie interesuje nikogo westchnęła Łucja.

A próbowałaś go obserwować? Nie wiem, w telefonie włamać się i zobaczyć, z kim rozmawia z byłą, czy z kimś innym.

Co ty! przestraszyła się Łucja. To już nie jest ludzkie, a poza tym

Co jeśli naprawdę wymyśliłam wszystko? Czy wiesz, jak to będzie wyglądało?

No cóż, wiesz, jak wygląda rozmowa z byłą, kiedy nic nie ma między wami? rozległ się zza pleców głos Julianny.

Żona Sergiusza słyszała większość skarg Łucji, bo zaraz po tym położyła na stole telefon z otwartą konwersacją.

Co to?

Czata z ojcem Jagody, Włodzimierzem. Przeczytaj.

Tu nie ma nic do czytania. Trzy wymiany w miesiącu, wszystko o tym, kiedy i po której odebrać Jagodę, co jej kupić i kiedy przywieźć.

To nieprawda, jest jeszcze kartka z życzeniami na Dzień Matki i moje życzenia urodzinowe w tym samym formacie udawała oburzenie Julianna. Zauważ, że i my z Włodzimierzem rozstaliśmy się nie w wrogich słowach.

Mamy wspólną córkę, w której bierze aktywny udział, a nie tylko płaci alimenty. Gdybym przed snem zamiast rozmawiać z Sergiuszem pisała do Włodzimierza, już dziś miałabym papiery rozwodowe, nie obwiniając tego paranoją.

A jeśli okaże się, że nic nie ma? Jak będę wyglądać? Czy rozumiesz?

I tak, nagle myślę, że może to zniszczyć nasz związek, a ja samobójczo podpalę własną paranoję

O Boże, znowu zaczyna westchnął Sergiusz, przyciskając dłoń do twarzy.

Mam pomysł po chwili namysłu powiedziała Julianna.

Jaki?

Mąż twój chwali się pracą, a ty idź do jego szefa i dowiedz się, jak długo to potrwa. Nie jako pretensja, a jako litość, że prawie nie widzisz go z powodu nadgodzin, musisz iść do lekarza, bo Kostka muszę zabrać, nie mam kogo zostawić, nie mogę umówić się na dentystę, bo on po pracy znika

Zobacz jego reakcję. Jeśli naprawdę ma nadmiar obowiązków, może puści cię trochę wcześniej, zlitując się. A jeśli nie ma pracy, widać inny scenariusz.

Rada wydała się Łucji sensowna, więc postanowiła z niej skorzystać. Przecież znała szefa Wita twarzą w twarz i często widywała go w mieście.

Podejść i rozpocząć rozmowę nie było trudne. Mężczyzna sam zapytał, jak się macie, na co Łucja odpowiedziała natychmiast wymyśloną frazą, kierującą dialog w potrzebnym kierunku.

Co tam, Wszecho Mikołajewicz? Trzymaj męża do późna w pracy, nie ma życia prywatnego, nie ma czasu na społeczeństwo siedzę przy Kostku cały wieczór.

A jak on coś przyniesie z przedszkola i weźmie zwolnienie chorobowe to już nie ma ratunku.

Kto go trzyma do późna? wyraził prawdziwy zdumienie twarz Wszecha Mikołajewicza. Witek z kolei wypuszcza się już o czwartej, mówiąc, że żonie potrzebna pomoc, trzeba odebrać syna z przedszkola, a do zwolnienia chodzę od czasu do czasu, mówiąc, że pomagam żonie. Nie mam nic przeciw, robi na czas, ale co to ma znaczyć? Czy on mnie okłamuje w twarz? Zadzwoń do niego, Łucjo, jeśli nie jest to trudne.

Łucja zadzwoniła do męża i zwykłym głosem zapytała, o której dzisiaj wróci do domu.

Może wcześniej się zwolnisz? Zabierz Kostka do parku, a ja posprzątam w domu.

Łucjo, nie mam czasu na parki. Mam ważny projekt, Seva nas naciska, że musi być pusto, że tak pracuję, że aż wilkiem wyję. Próbowałem z ludzkiego punktu widzenia, żona, dziecko, a on ma dwa sprawy mniej niż ja.

Groził zwolnieniem, jeśli nie przestanę wymagać specjalnego traktowania.

Ach, zwolnieniem ci groziłem? nie wytrzymał Seva. Co ci moje problemy? Jutro ci coś zorganizuję

A co ci zorganizuję obiecała Łucja mężowi.

Rozmowa się zakończyła. Wiktor nie wrócił tej nocy, pojawił się dopiero rano.

Rozumiesz zaczął mam sprawę

Nie obchodzi mnie twoje sprawy, Wicie. Wszystko i tak jasne. Zbieraj złote i lecij się w każdy zakątek, czy to do byłej, czy do obecnej.

Co znaczy lecij się? A co z Kostkiem?

Wspomniałeś o Kostku? No proszę Myśleć powinno się o nim wcześniej, kiedy zamiast pracować albo pomagać przy dziecku biegałeś po a nie teraz Kostka wspominać.

Ale ja

Zebrałem rzeczy i odszedłem w pokoju dodała Łucja.

Po obiedzie zadzwoniła do niej teściowa, nie po to, by pogodzić męża z drugą żoną, lecz by przekazać radosną nowinę o ciąży pierwszej. O tej samej Walentyny, z którą Wiktor kiedyś rozstał się przyjaciółmi i z którą utrzymywał tak bliską więź, że doszła w końcu ciąża, której brak kiedyś rozbił ich małżeństwo.

I wiesz co? Cieszę się, że tak się stało. Zawsze lubiłam Walentynę, a ty i twój nieobrobiony syn Łucja przerwała połączenie.

W istocie stało się jej obojętne zarówno mąż, jego była przyszła żona, jak i wszystko, co się w ich życiu działo. Liczyła się tylko ona i jej syn, a reszta była jak przeczytane kartki, które trzeba przewrócić i zapomnieć, jakby nigdy nie istniały.

Tylko kartki nie chciały się przewrócić, przypominając się trzy lata później, kiedy Kostek już poszedł do szkoły.