Zaostrzone relacje z krewnym

Jak to wyobrażasz sobie, mamo? wybucha Kalina. Mam zamieszkać dwa tygodnie z zupełnie obcym facetem?

Dlaczego miałby być obcy? To przecież Igor, syn mojej kuzynki Lidia, nasz krewny! odpowiada Marta.

Pamiętasz, jak bawiliśmy się razem w dzieciństwie, kiedy gościśmy u nich? dodaje matka.

Mamo, mam prawie trzydzieści! Gdzie jest to moje dzieciństwo? stara się domagać Kalina. Czy znowu chcesz mnie wydać za mąż?

Nie mów bzdur, to nasz krewny! Czekaj na gościa, nic ci się nie stanie kończy rozmowę Marta i rozłącza się.

Marta zawsze szanuje więzi rodzinne: rodzina to świętość. Teraz narzuca córce trzydziestoletniego Igora, który postanowił przeprowadzić się do stolicy Warszawy, miasta możliwości.

Przyjmij go po rodzinie, nie wynajmuj mu pokój, bo rodzina w Warszawie! mówi.

Kalina, nauczycielka języka rosyjskiego i literatury w liceum, pamięta, że przysłowie po rodzinie lubił powtarzać słynny Iwan Głowiński, znany z niecnych wyczynów podobnych do babci Szapokliak.

Zatem postanowiła sama przyjąć kuzyna, bo jest dobrą osobą. Inaczej nie miałoby się co robić w obcym miejscu.

Marta mieszka z ojcem w małym mieszkaniu z garbem i śmiesznie małej kuchni, w której nie zmieściłby się nawet rozkładany stolik. Nie mogłaby więc przyjąć Igora. Czyżby Kalina nie chciała?

Kalina ma już dość: od dawna żyje sama, krótkotrwałe małżeństwo nie wchodzi w grę. Ten związek studencki rozpadł się po sześciu miesiącach, nic nie zostawił oprócz pustki. Nie zdążyła nawet dziecko.

Wiek zbliża się do trzydziestu, a męża nadal nie ma. To nie Martę martwi, a Kalinę jej to nie przeszkadza.

Ma dobrą, starą warszawską dwupokojówkę odziedziczoną po babci. Mieszkanie pełne jest przestarzałych, ale wciąż sprawnych rzeczy: pralka prała, lodówka chłodziła, telewizor wyświetlał. Czego chcieć więcej?

W pracy Kalina ma przyzwoite wynagrodzenie, jest ceniona. Przyjaciół nie brakuje, a samotność łagodzi kot Burek, którego imienia nie zmienia się od lat.

Kalina przygotowuje pokój dla gościa i niepewnie czeka na przybycie Igora. Mimo zapewnień matki: Polubi ci się!.

Krewny rzeczywiście okazuje się niczym szczególnym. Rozgląda mieszkanie, zagląda do wspólnych pomieszczeń.

Czego szukasz? Błyskotliwych skarbów? Myślisz, że przywiozłem złoty sedes? pyta Kalina.

Chcę wiedzieć, gdzie będę mieszkał! odpowiada Igor.

A jeśli ci się coś nie spodoba, nie zostaniesz? dopytuje Kalina, ciekawa.

Zostanę, ale

Co?

Nic!

Idą napić się herbaty i się poznać. Igor przyniósł do herbaty ciasto od Lidia i mały, pyszny tort. Okazuje się nie być nachalnym najemcą.

W domu zachowuje się wzorowo: sam sprząta po sobie naczynia, potrafi przyzwoicie gotować, nie zostawia kałuż w łazience. W skrócie, jest przyzwyczajony do kuwety.

Dziękują cioci Lidia i pierwszej żonie Igora nie wiadomo, kto bardziej. Igor jest rozwiedziony.

Co? zdziwiła się przyjaciółka Larka, gdy Kalina opowiedziała o współlokatorze. To gotowy mąż, bierz!

Larka wiedziała, co mówi: sama rozstała się z Levkiem z podobnych powodów.

Ale my jesteśmy rodziną! Poza tym mi się nie podoba! sprzeciwiła się Kalina.

Jacyś krewni: siódma woda w galarecie! Jak możesz go nie lubić? Czy on jest?

Nie, wcale nie! Igor jest całkiem przystojny, choć nie w moim typie.

Nie trafił jej w gust: nie mieli wspólnych punktów, ich biorytmy nie pokrywały się ona sowa, on skowronek.

Kalina woli spokojne tempo, kierując się wschodnią mądrością: pospiesz się wolno. Igor jest natomiast dynamiczny, potrzebuje ciągłego ruchu, ma w sobie płonący silnik zamiast serca.

Pierwszego dnia zabrał Kalinę do teatru, kupując bilety z wyprzedzeniem online. Kalina nie chciała od razu odrzucać gościa, więc poszła, choć teatr nie jest jej ulubionym miejscem.

Lubi stare spektakle w internecie, nowoczesne interpretacje klasyki nie przyciągają jej uwagi. Nie podoba jej brak kurtyny, nowoczesne kostiumy i niejasne dialogi. Reżyser twierdzi, że to nowa, progresywna wizja.

Igor zachwyca się przedstawieniem i w drodze powrotnej próbuje udowodnić, że Kalina się myli, gorąco argumentując. Zamiast przekonać, wprawia Kalinę w irytację: po raz pierwszy od dawna ktoś narzuca jej obcą opinię, a ona ma własną.

Nie rozumiesz? To nowoczesność! podnosi Igora.

Po co mi nowoczesność? odpowiada spokojnie Kalina. Stara wersja mi wystarcza.

To postęp, to ruch do przodu! wykrzykuje.

Rozmawia o miejscu możliwości Warszawie i o wielkich planach.

Burek, kot, chowa się pod łóżkiem, bo mu nie podoba się gość.

Trzydziestoletni Igor włącza się w życie rodziny, nie tylko w obowiązki domowe. Drugiego dnia kupuje nowy dywan i wyrzuca stary leżący na klatce schodowej; Kalina przyjmuje to bez protestu, bo nikt nie musi nic udowadniać.

Potem pojawia się nowy garnek: stare naczynie nie nadawało się do gotowania kaszy, bo przywierało do dna. Kalina pije rano kawę z kanapką, a Igor używa nowego garnka sobie, lubi pożywne śniadania.

Igor proponuje zapłacić za media: będę korzystać z wody i prądu. Kalina odrzuca, czując w tym naruszenie swojej przestrzeni.

Skąd mam płacić za mieszkanie? To nie jest moje! mówi.

Igor szuka pracy, rozsyła liczne CV i uczestniczy w wielu rozmowach kwalifikacyjnych.

Pod koniec dwutygodniowego pobytu zaczyna mu się kręcić nos, kicha i pojawia się wysypka na twarzy. Termin pobytu dobiega końca, ale nikt nie wyprowadza się. Igor zyskuje odwagę i zaczyna krzyczeć na Kalinę:

Dlaczego w butach wchodzisz do kuchni? Czy nie wiesz, że to niewygodne?

Po co ten proszek do prania? Nie wypłuka się go z ubrań!

Kalina czuje się jak okrągła głupia, myśląc, że to Igor jest właścicielem mieszkania, a ona i Burek tylko tymczasowymi lokatorami. Kot ignoruje Igora i wychodzi spod łóżka tylko, gdy go nie ma.

W osiemnasty dzień Igor dostaje telefon przyjęto go do pracy. W końcu wzięli mnie, Irka! cieszy się.

Kalina, zmęczona, liczy dni, bo Igor zaczyna ją męczyć. Jest schludny i przystojny, ale wciąż obcy ze swoimi nawykami.

Nowa praca w Warszawie jest całkiem przyzwoita, Igor dzieli się radością, lecz milczy o planowanym wyprowadzce.

Kalina postanawia przełamać uprzejmość i zapytać Igora: Czy nie mam dość gości, mój drogi? Umawiają rozmowę na jutro, ale Igor ma badanie lekarskie, bez którego nie może rozpocząć pracy.

Następnego dnia, wracając z pracy, Kalina widzi pięknie nakryty stół.

Czy to pożegnalna kolacja? Boże, nie muszę prowadzić niewygodnej rozmowy! myśli, a nastroje się podnoszą.

Igor ma dobry humor, więc przy stole panuje radosna atmosfera. Rozlewa wino i zaczyna mówić.

W pewnym momencie pojawia się Burek, wskakując spod łóżka.

To twój kot? pyta Igor.

Tak! odpowiada Kalina. A ty dopiero go widzisz?

Po raz pierwszy! Kurcze, mam alergię na sierść! Dzisiaj lekarz postawił mi diagnozę alergii!

Nie zauważyłeś kuwety w łazience? Zawsze wszystko zauważasz!

Nie zwróciłem uwagi! Musimy coś zrobić!

Czy lekarz ci coś przepisał? Zacznij leczyć!

Przepisano, ale trzeba nie objawy leczyć, a przyczynę! tłumaczy lekarz. Nie mogę żyć w mieszkaniu z kotem!

Kto cię zmusza? Nie mieszaj się!

Co to znaczy nie mieszaj się? Ślub?

Jaki ślub, Igorze? Czy twoja alergia nie wpadła ci w głowę?

Nasza! twierdzi Igor. A kot będzie temu przeszkadzał!

Proponujesz mi go uśpić! wściekle mówi Kalina.

To opcja! Mogę za to zapłacić! proponuje.

Ja go uśpię! odpowiada po krótkiej chwili Kalina. Ty! I nie patrz na mnie tak! Odejdź! To mówię to ja, nie Burek!

Igor pije wino i wstaje od stołu, rzucając na pożegnanie: Nie myślałem, że jesteś taka prymitywna!.

I wam do widzenia! odpowiada Kalina z ulgą.

Po jego wyjściu z kuchni znika garnek, dywan zostaje.

Dzwoni matka: Jak mogłaś go wyrzucić? Kuzyn już narzeka!

Chciał, żebym poślubiła go! Jeśli jesteś tak dobra, sama wyjdź za niego! On mi się nie podoba! mówi Kalina i rozłącza się.

Nikt już nie oddzwania. Być może następnym razem jakiś krewny będzie miał na nią alergię, jak mąż na łupież żony.

A wy, mamo, następnym razem, gdy chcecie pomóc, zapraszajcie rodzinę do siebie: kto wymyślił, ten i prowadzi. Kalina i Burek radzą sobie sami.