Jak okiełznać męża – opowieść o Natalii, pięciu nowych siłach życia po chorobie i zmianach w codzienności polskiej emerytki, jej miłości do rodziny, zwierzaków i muzyki, oraz o odkrywaniu siebie na nowo dzięki wsparciu lekarzy, męża Aleksego i nieoczekiwanej sile, która pozwala zawalczyć o własne szczęście

Utemperować męża. Sen

Dziękuję za każde wsparcie, za polubienia, troskę, opinie o moich opowieściach, za każde udostępnienie na Facebooku i ogromne dzięki za wsparcie dla mnie oraz moich pięciu futerkowych kotków.

Po powrocie ze szpitala Bogumiła poczuła się znacznie lepiej i chciała jak najszybciej wrócić do codziennych, dobrze znanych zajęć.

Ale kiedy się obudziła, uświadomiła sobie zaskakujący, wewnętrzny bunt.

Jej mąż, Mirosław, już energicznie wyginał stawy, głośno oddychając jak dzwonnik z Torunia.

Był od zawsze sportowcem, nawet na emeryturze nie zrezygnował z porannego rytuału gimnastyki, by złagodzić ból stawów.

Zazwyczaj Bogumiła rzucała się wtedy do kocicy Basi, żeby opróżnić jej kuwetę.

Potem karmiła ukochaną puszystą Basię i lojalnego psa Gucia, sprzątała ślady nocnych eskapad czworonogów a wszystko to w przedpokoju i kuchni mieszkania gdzieś pod Łodzią. I spieszyła się jak zagoniona mysz, by wyprowadzić Gucia na szybki poranny spacer.

Po południu i wieczorem wychodzili razem z Mirosławem na długie spacery po parku, wśród cichych stawów i kasztanowców, ale rano Bogumiła musiała się uwijać, zanim Mirosław wysiłkowo dbał o kręgosłup i czekał, by usłyszeć dźwięki smażenia jajek.

I wracała pośpiesznie, by przygotować ich typowe, swojsko-szare śniadanie: twarożek z miodem i rodzynkami, ogrzewające serce naleśniki albo jajka sadzone na maśle, czasem owsiankę z kawałkami jabłek z ogrodu.

Ona traktowała tę poranną bieganinę jak własną gimnastykę, lecz lekarze w szpitalu stanowczo twierdzili, że żadne domowe obowiązki nie zastąpią prawdziwych ćwiczeń.

Mirosław natomiast po rozruszaniu się, ścielił łóżko, niezadowolony, mrucząc pod nosem: to przecież nie robota dla faceta, a tu wszystko na mnie spada! Dwa razy w tygodniu wrzucał pranie do pralki, odkurzał podłogi, wiedząc lepiej od Bogumiły, jak powinna to zrobić. Zawsze coś wypominał, że ona nic nigdy nie zdąży zrobić porządnie.

Na koniec zmywał po śniadaniu, uważając, iż w ten sposób pomaga żonie na miarę własnych możliwości.

Potem Bogumiła gotowała obiad, a później siadała przy komputerze na emeryturze dorabiała sobie trochę, by nie musieć liczyć każdej złotówki.

Mirosław śmiał się z tych śmiesznych zarobków, i każdą chęć kupienia nowej rzeczy miał za fanaberię. Szafy pełne ubrań, po co ci coś nowego?

Przeważnie ustępowała mężowi, nie lubiła się sprzeczać.

Nie zależało jej na ciuchach, zwłaszcza, że Mirosław zawsze chwalił, jak wyjątkowo dobrze wygląda w porównaniu do ich sąsiadek. A ona nie protestowała, gdy Mirosław znów kupował trzecią wkrętarkę albo wydawał jej śmieszne zarobki na drobiazgi dla siebie.

Wszystko odmieniło się niespodziewanie, gdy przyszła choroba tak nagle, że Bogumiła sama się przestraszyła…

Trafiła do szpitala karetką, zemdlała pod sklepem spożywczym w Łodzi, próbując kupić drożdżówki.

Lekarze przecierali oczy patrząc na jej wyniki badań były dramatyczne.

Nawet Mirosław przestraszony patrzył na bledziutką żonę przypiętą do kroplówki. Ledwo sobie radził ze wszystkim w pustym mieszkaniu. Nie wiedziałem, że aż tyle jest tych obowiązków mówił przez sen.

Nie mógł się już doczekać, aż jego ukochana wróci do domu. Kochał Bogumiłę szczerze i naprawdę się martwił

Pierwsze dni po wypisie spędzała na kanapie, zgodnie z zaleceniem lekarza. Mirosław krzątał się wokół niej, często dopytując:

No jak, Bogumiło, już ci lepiej? Jeszcze nie? Ale nie wyglądasz już tak trupioblado.

Śmiał się:

Nie leż za długo, bo zapomnisz jak się chodzi, a leżenie to też niedobrze. Trzeba wrócić do dawnych nawyków…

Bogumiła zgadzała się z nim ale nie do końca. Dziś rano nie miała ochoty wskoczyć w stare kolejki i rozstawianie misek.

Spojrzała na Mirosława, poprawiającego dres i ćwiczącego z zamyśleniem. Oczekiwał, że żona wróci do swoich zajęć.

Po raz pierwszy od dawna nie zobaczyła w nim opiekuńczego męża, lecz człowieka, który, sam tego nie rozumiejąc, znów chce ją przygnieść ciężarem codzienności.

I poczuła wewnętrzny bunt!!!

Przypomniała sobie słowa pani doktor, powiedziane z niepokojem, które teraz dzwoniły w głowie jak dzwon z Wawelu:

Nie dbasz o siebie, a męża tego nauczyłaś. On myśli, że wszystko ci łatwo przychodzi, nigdy się nie męczysz. Za dużo robisz, a jeszcze się uśmiechasz. Zawieźli cię do szpitala z anemią, twoje wyniki były trzy razy gorsze niż powinny! Chcesz żyć?!

Dostała wtedy kroplówkę i aż pięć transfuzji krwi, zanim parametry wróciły do normy.

Nigdy wcześniej nie miała transfuzji. Patrzyła na cienką rurkę wchodzącą w żyłę i myślała:

Dziwne. Mam w sobie krew pięciu zupełnie obcych osób. Uratowali mi życie. Może coś z tych ludzi zostało we mnie? Czy ta obca cząstka mnie nie zmieni?

I chyba właśnie tak się stało.

Kiedy wróciła do domu, nagle poczuła, że nie chce już stale podkładać się mężowi.

Kochała Mirosława, tak samo on ją. Chociaż często marudził, robił i tak o wiele więcej niż wielu mężczyzn. Tyle że zawsze swoje działania podnosił do rangi bohaterskich, a jej wysiłki bagatelizował.

Do tej pory Bogumiła to ignorowała była łagodna i pobłażliwa. Ale coś w niej pękło.

Nagle chciała bardziej pomyśleć o sobie, wrócić do swoich dawnych pasji. Może znów grać na pianinie, na którym zbierał kurz, nie wiadomo czy sprzedać czy zostawić, albo coś innego, co ledwo przeczuwala.

Podniosła się powoli i z zamyśleniem zaczęła ćwiczyć obok Mirosława. Ten nie wytrzymał i, zdumiony, spytał:

Co to za rewolucja, Bogumiło? Przecież dobrze wyglądasz idź lepiej nakarm kota i psa, śniadanie się samo nie zrobi.

Lekarz kazał mi ćwiczyć odpowiedziała, a w jej głosie pojawiła się twardość, której dawniej nie znał Powiedział, że inaczej długo nie pożyję. Chcesz mojej śmierci?

Patrzyła, jak mąż traci język w gębie od jej szczerości. Upewniony, że tylko szpital ją rozstroił, ledwo zauważalnie westchnął, nie protestując nawet, gdy powiedziała:

Teraz ja nakarmię Basię i Gucia, a ty wyjdź z psem. Ja w tym czasie szykuję śniadanie, będzie szybciej…

Nawet ona się zdziwiła, jak łatwo Mirosław się zgodził. W środku czuła niesamowity rozgardiasz.

Jakby pojawiło się w niej pięć nowych sił, każda mówiła możesz wyrzucić te stare szmaty z szafy, kupić nowe ubrania, bo sama zapracowałaś. Możesz nauczyć się rozciągania i być sprawna. Możesz wrócić do gry na pianinie.

Zatrzymała się i nagle zrozumiała robiła to pięć razy, miała pięć transfuzji, więc pięć osób podarowało jej cząstkę odwagi i energii!

Mówi się przecież, że przy przeszczepie serca darczyńca zostawia nowe pragnienia, upodobania, nawet talenty śpiew, malowanie, siłę woli.

Teraz, patrząc na Mirosława, w spojrzeniu Bogumiły nie było tamtej pokornej zgody. Była w nim dojrzała pewność siebie, obudzona nie tylko przez słowa lekarki, ale i przez plątaninę nowej energii.

Obserwowała, jak w mężu rodzi się zaskoczenie jego świat, w którym Bogumiła była zawsze cicha i wygodna, nagle się kruszył.

Wiesz, Mirku, zaczęła, już bez dawnego lęku zrozumiałam, dlaczego nigdy nie widzisz, ile robię. Bo nie chcesz patrzeć. Teraz będziesz musiał zauważyć. A ja powiem ci tak wyrzucę stare sukienki i płaszcze, kupię sobie nowe. A do tego będę grać na pianinie żartowałeś, że umiem tylko Walc Psa i Cygańskie Tango? To posłuchaj…

Otworzyła pianino, i zdumiona nawet sobą, zagrała coś przejmująco pięknego i znajomego, jakby echo z dzieciństwa.

Mirosław patrzył z niemym zachwytem, a potem wyszeptał:

Bogumiłka, jak ty to zrobiłaś, przecież nie grałaś tak nigdy. Stałaś się jakaś inna.

Na jego twarzy malowało się zmieszanie, a może nawet lekki strach.

Przyzwyczajony był do jednej Bogumiły, a tu przed nim stała nowa. Mocniejsza, bardziej stanowcza. I ta zmiana napawała go niepokojem.

Bogumiła uśmiechnęła się uśmiechem już nie przepraszającym, ale pełnym nieznanej dotąd radości i oczekiwania.

Czuła, jak pięć nowych iskier roznieca w niej ogień. Ten ogień obiecywał nie tylko przetrwanie ale pełnię życia.

Chciała wreszcie żyć dla siebie, dla swoich marzeń. A może nawet pokochać męża zupełnie od nowa z wzajemnym szacunkiem, nie poświęceniem.

Nie wiedziała, kim byli jej dawcy, ale czuła, że nosi w sobie coś z ich odwagi i talentu.

Ocalili ją nie tylko fizycznie, ale dali jej nową jakość istnienia wypełnioną, radosną, niezależną.

Mirosław patrzył na swoją żonę z rozbrajającym podziwem.

Mówią: nie pytaj, czemu cię spotkała choroba czy nieszczęście. Spróbuj zrozumieć, po co cię to spotkało może po to, by docenić każdą chwilę.

Bo i wiosna jest wspaniała, i zima, i błoto, i mróz. Każdy dzień to dar i niebo, i pierwszy, i ostatni promień słońca.

A także uśmiech bliskich, ich wsparcie i ich słabości, bo wszyscy jesteśmy tylko ludźmi

Gdy kochający mąż zacznie narzekać, czasem trzeba go utemperować może wtedy przypomni sobie, że jest po prostu mężczyzną…

Póki można żyjmy pełnią, cieszmy się tym, co mamy, inaczej nie warto.