„Zebrałem swoje rzeczy i odszedłem w spokoju – tak oświadczyła żona”

Zebrałam wszystkie rzeczy i wyszłam z Wiktorem w dobrym tonie napisała Lidia. Wczoraj

Nie obchodzi mnie, co robisz, Witek. Już wszystko jasne. Zbieraj swoje złotówki i odchodź w cztery strony, niech to będzie do byłej albo do tej nowej.

Co masz na myśli odchodź? A co z Kostkiem?

Kostek? Dopiero o nim myślisz? Trzeba było pomyśleć o nim wcześniej, kiedy zamiast pracować albo pomagać mi przy dziecku biegałeś po całym mieście, a nie teraz go przypominać.

O, cześć, Lisia, czemu jesteś taka smutna? drzwi do domu rodziców otworzył brat Lisy.

Sergiusz wrócił na urlop przedwczoraj i już, słysząc z głębi mieszkania dziecięce krzyki, zdążył wprowadzić trochę zamieszania w dobrym tego słowa znaczeniu.

Cześć, ciociu Liso! wybiegła do korytarza córka Sergiusza, Jadwiga, żeby zobaczyć, kto przyszedł.

Krzyki nie ustały.

Cześć, Jadwiguś. Kto tam tak ryczy?

To Paweł i Michał dzielą się zabawkami. Jak mali pięcioletnia dziewczynka westchnęła i przyłożyła ręce do piersi. A przyniosłaś coś smacznego?

Przyniosłam, ale babcia ci później to odda. Najpierw zupa, potem słodycze, pamiętasz zasady.

Tak, pamiętam, zapomnieć o was nie mogę Jadwiga znowu westchnęła i wróciła do pokoju.

Krzyki ucichły, więc małe bracia Paweł i Michał już zdecydowali, co będą grać, nie bijąc się przy tym.

Co się stało? Sergiusz, który wciąż milcząco obserwował rozmowę synowej i siostry, znów przypomniał o swoim pytaniu.

Nie wiem Lidia westchnęła, położyła torbę na stoliku i zaczęła zdejmować buty. Mam wrażenie, że Witek mnie zdradza. On mówi, że mam paranoję i muszę iść na terapię. Ale

Chodźmy do kuchni, opowiesz, co i jak.

Lidia skinęła głową, rozebrała się i weszła do małego pomieszczenia. Sergiusz od razu włączył czajnik, a jego młodsza siostra usiadła przy stole i zaczęła mówić.

W zasadzie nie było za co opowiadać. Z mężem Wiktorem połączyło ich pięć lat.

W poprzednim małżeństwie mężczyzna nie miał dzieci, po czym rozstał się z Valentyną, tzw. zostało przyjaciółmi.

Ta przyjaźń coraz bardziej obciążała Lisę.

On ciągle przed snem pisze do niej, rozumiesz? Leżę obok, syn śpi w sąsiednim pokoju, a on siedzi i czatuje z nią.

Kiedyś, kiedy co chwilę przychodził do niej, od razu ją przytulał i żegnał. Ostatnio jednak spóźnia się w pracy, a ja narzekam, że z dzieckiem samemu jest ciężko i przydałoby się kilka dodatkowych rąk, a on tylko mruczy o raportach.

A jeszcze ostatnio zaczyna na mnie wybuchać: Co ci ciężko, skoro dziecko jest w przedszkolu, a ty siedzisz w domu.

Poczekaj, a jak to w domu, skoro i ty pracujesz, tylko zdalnie?

Wytłumacz mu. Zdalna praca to dla nas: nie robisz nic, siedzisz w domu i dostajesz za to wypłatę.

To, że ty za te pieniądze wstajesz o osiem godzin i nie tracisz czasu na dojazdy, nikogo nie obchodzi westchnęła Lidia.

A próbowałaś go śledzić? Nie wiem, wciągnąć się w telefon i przeczytać, o czym on pisze z byłą, z kimś innym

Co! Lidia przestraszona drgnęła. To już nie jest człowiecze, a po prostu

Co, jeśli sama sobie wszystko wymyślam, rozumiesz, jak to będzie wyglądało?

No cóż, wiesz, jak naprawdę wygląda rozmowa z byłą, kiedy między wami nic nie ma? odezwał się zza pleców Jarek.

Żona Sergiusza chyba słyszała większą część Lisynych narzekań, bo zaraz po tym położyła na stole telefon z otwartą konwersacją.

Co to?

Czata z ojcem Jadwigi, Wojtkiem. Czytaj, czytaj.

Nie ma co czytać. Trzy wymiany w miesiącu, wszystko o tym, kiedy i po której odbierze Jadwigę, co jej kupi i kiedy przywiezie z powrotem.

To nieprawda, jest jeszcze kartka z życzeniami na Dzień Matki. I moje życzenia urodzinowe w tym samym formacie złośliwie odparła Jarek. Zauważ, że z Wojtkiem też rozstaliśmy się bez wrogości.

Mamy wspólną córkę i on naprawdę się w nią angażuje, a nie tylko alimenty płaci.

Gdybym przed snem zamiast rozmawiać z tobą pisała do Wojtka, pewnie już dostałabym papiery rozwodowe, nie obwiniając tego o paranoję.

I masz rację byłabyś w stanie śledzić męża.

A jeśli okaże się, że nic nie ma? Jak będę wyglądać, rozumiesz?

A może to zrujnuje nasz związek i zostanę tylko swoją własną paranoją

O Boże, znowu zaczyna westchnął Sergiusz, przyciskając dłoń do twarzy.

Mam pomysł po kilku sekundach powiedziała Jarek.

Jaki?

Twój mąż ciągle usprawiedliwia się pracą, a ty pójść do jego szefa i zapytać, jak długo to potrwa.

Nie z agresją, a jako litość mąż prawie nie widzę z powodu nadgodzin, trzeba iść do lekarza, więc muszę zabrać Kostka, bo nie ma z kim zostawić, a nie mogę się zapisać do dentysty, bo mąż po pracy znika.

Zobacz reakcję szefa. Jeśli naprawdę ma mega robotę, może pozwoli wyjść trochę wcześniej. A jeśli nie ma pracy, to inna historia.

Lidia uznała radę za sensowną i postanowiła z niej skorzystać. Przecież znała twarz szefa, Wszecho Mikołaja, i widywała go w mieście codziennie.

Podejść i zagadać nie było trudne. Szef sam zapytał, co słychać, na co Lidia odpowiedziała od razu wpadającą w głowę frazą, zmieniającą rozmowę.

Co tam u pana, Wszecho Mikołaju. Mój mąż trzyma się do późna w pracy, nie ma życia prywatnego, cały wieczór przywiązany do Kostka.

A jeśli przyniesie coś z przedszkola i weźmie zwolnienie, to już nie ma ratunku.

Kto go tak trzyma do późna? twarz Wszecha wyrażała zdumienie. Witek u mnie wraca już o czwartej, bo żona potrzebuje pomocy, syna z przedszkola odbiera, a on jeszcze na zwolnienie idzie, żeby żonie pomóc.

Nie mam nic przeciwko, robi swój czas, ale co z tego? Czy on wprost mnie okłamuje? Zadzwoń do niego, Lidio, jeśli nie masz nic przeciwko.

Lidia zadzwoniła do męża zwykłym głosem i zapytała, o której dziś wróci.

Może wcześniej się zwolnisz? Chociażby poprowadzić Kostka do parku, a ja posprzątam w domu.

Lidio, nie mam czasu na park. Mam ważny projekt, a Seva mnie tak napina, że czuję się jak wilk.

Próbowałem rozmawiać jak człowiek, żona, dziecko, ale on ciągle ma dwie sprawy na głowie i nie dba o moje problemy.

Groził zwolnieniem, jakby nie przestał się zachowywać i wymagać specjalnego traktowania.

Ah, groziłeś mi zwolnieniem? nie wytrzymał Seva. Czy moje problemy cię nie obchodzą? Jutro ci coś zrobię

O tym przekonasz mnie, Lidio obiecał Witek.

Rozmowa dobiegła końca. Wiktor nie wrócił na noc, pojawił się dopiero rano.

Wiesz co zaczął mam taki problem

Nie obchodzi mnie twoje życie, Witek. Już wszystko jasne. Zbieraj swoje złotówki i idź w cztery strony, niech to będzie do byłej albo do tej nowej.

Co masz na myśli idź? A co z Kostkiem?

Myślałeś o Kostku? No tak Powinieneś myśleć o nim wcześniej, kiedy zamiast pracować i pomagać przy dziecku biegałeś po całym domu, a nie teraz go wspominać.

Ale ja

Zabrałaś rzeczy i odszedłaś w dobrym tonie, ale

Po obiedzie zadzwoniła do niej teściowa. Nie po to, żeby pogodzić męża z drugą żoną, a żeby podzielić się wiadomością o ciąży pierwszej.

Tego samego Walentego, z którym Wiktor kiedyś rozstał się przyjaciółmi i którego wciąż trzymał w kontakcie tak mocno, że w końcu doszło do ciąży, której brak kiedyś rozpadł ich małżeństwo.

I wiesz co? Cieszę się, że tak wyszło. Walcia zawsze mi się podobała, a ty i twój niegrzeczny syn Lidia nie dokończyła, odłożyła słuchawkę.

Właściwie nagle stało się jej obojętne zarówno mąż, jak i jego byłaprzyszła żona i wszystko, co się między nimi dzieje.

Liczyła się tylko ona i jej syn, a reszta była jak przewrócone kartki, które trzeba odłożyć i zapomnieć, jakby nigdy nie istniały.

Tylko kartki nie chciały się przewrócić, przypominając o sobie po trzech latach, kiedy Kostek już poszedł do szkoły.