Doprowadziła byłego męża do szału

Leszek, usiądź przynajmniej na dwie godziny z Michałem Paulina patrzy na męża z niezadowoleniem. Muszę iść do lekarza.
Nie mogę Aleksander wstaje gwałtownie z kanapy. Spotykam się z kumplami. Zaraz wychodzę.
Leszku, naprawdę. Boli mnie głowa, a kręgosłup mi szwankuje. Po ciąży tak się wszystko miesza
Paulino, mam już umówione? Aleksander z irytacją zerka na żonę. Nie dam rady. Przesuń to na inny dzień. Już mam wszystko zaplanowane.

Aleksander zaczyna zapinać kurtkę, przeszukuje kieszenie.

Nie mogę odłożyć. Termin za trzy tygodnie się zapisuje.
Więc poczekasz trzy tygodnie wzrusza ramionami, jakby to była drobnostka. Nic się Tobie nie stanie.

Drzwi trzaskają. Z pokoju dziecka dochodzi ciche płakanie Michał właśnie się obudził. Po raz kolejny.
Paulina wzdycha, sięga po telefon, wybiera numer przychodni, słucha przyklejonych melodią dzwonków, które zastąpiły standardowe nagrania. W końcu dochodzi do niej kolejka.

Dzień dobry, chciałabym odwołać wizytę na dziś

Siada na kanapie. Zdrowie po porodzie zamieniło się w loterię. Kręgosłup trzyma ją w sztywnym uścisku, a głowa wali się jakby ktoś wbił w nią młotek. Lekarze kiwają głowami, mówią, że trzeba zrobić badania, a to wymaga czasu. I kogoś, kto usiedzi przy dziecku.

Aleksandrowi jest to obojętne. Ostatnie dwa lata wydają się jakby go podmieniono

Podczas ciąży nosił Paulinę dosłownie na rękach. Dźwigał ciężkie torby, gotował, masował stopy przed snem. Mówił, że jest najpiękniejsza, że jest najszczęśliwszy. Paulina wierzyła w każde słowo. Myślała, że ma szczęście z mężem.

A potem przyszedł Michał. I wszystko runęło w gruzy

Krzyki, pieluchy, bezsenne noce to wyciągnęło z Aleksandra maskę, pod którą kryła się inna osoba. Krzyczał na Paulinę, gdy nie nadążała posprzątać mieszkania. Krzyczał na Michała, gdy ten płakał w nocy. Rzucał rzeczy, trzaskał drzwiami, wyjeżdżał do kumpli i wracał po północy.

Spójrz na siebie! rycza, wskazując palcem w żonę. Patrzysz w lustro? Gdzie podziała się moja piękna żona? Żaby!

Paulina patrzy. Widzi ciemne kręgi pod oczami, potargane włosy, starą koszulkę w plamach po jedzeniu dziecka. Dodatkowe kilogramy, które nie chcą zniknąć, mimo że jeść ma ledwie dwa razy dziennie. Ale jak znajdzie chwilę dla siebie, gdy Michał ma gorączkę, ząb boli, brzuszek się kręci?

Myślisz tylko o dziecku, on jest twoim światem wyrzuca Aleksander, zakładając buty. Czy w ogóle cię potrzebuję?

Paulina milczy, bo nie wie, co odpowiedzieć. Tak, myśli o Michału. Jak nie myśleć o synu? To przecież jej dziecko!

Czuje się zmęczona. Osiąga punkt, w którym po prostu chce położyć się i nie wstawać. Jest zamknięta w czterech ścianach z krzyczącym dzieckiem i mężem, który uważa się za ofiarę tej rodziny.

Nie ma też perspektywy pracy. Firma, w której pracowała, zamknęła się. Szef uciekł z długami, biuro zablokowali, pracowników zwolnili. Paulina jest na urlopie macierzyńskim, więc to nie wpłynęło na nią mocno. Michał wkrótce skończy trzy lata. Paulina wie, że musi szukać nowego miejsca. To będzie trudne trzy lata przerwy w CV i małe dziecko nie kręcą pracodawcom.

Jednak marzy o tym. Marzy, by zabrać Michała do przedszkola, wyjść z domu, wsiąść do metra, dojechać do biura. Porozmawiać z żywymi ludźmi, a nie z maleństwem, które interesują tylko bajki. Chce żyć nie tylko domem i synem. Chce przypomnieć sobie, kim była kiedyś.

Trzecią urodziny Michała organizuje sama. Syn biega po mieszkaniu w nowym kombinezonie, radosny i różowy.

Ale Aleksandra nie ma w domu.

Paulinko, gdzie Leszek? pyta jego matka, Stanisława, rozglądając się, jakby spod zasłony miał wyłonić się syn.
Nie wiem Paulina uśmiecha się wymuszonym uśmiechem. Pewnie się spóźnia.
Jak się spóźnia? pyta ojciec Aleksandra, Józef, marszcząc brwi. Syn ma urodziny!

Paulina wzrusza ramionami. Dzwoniła do Aleksandra dziesięć razy, pisała SMS-y. Nie było odpowiedzi.

Goście patrzą na siebie, nie mówią nic na głos. Matka Pauliny, Weronika, ściska jej dłoń pod stołem cicha pomoc, która nic nie zmienia

Uroczystość przebiega napięcie. Michał jest szczęśliwy, reszta udaje, że wszystko w porządku.

Paulina kroi tort, nalewa herbatę, uśmiecha się do gości. W środku coś powoli się kruszy, na drobne kawałki, które już nie da się poskładać.

Goście odchodzą pod koniec wieczoru. Michał zasypia od razu, nie czekając nawet na przewijanie. Paulina kładzie go do łóżeczka, poprawia kołdrę i wraca do salonu. Tam panuje chaos: brudne naczynia, porozrzucane kartony, wypompowane balony.

Zaczyna sprzątać. Mechanicznie, nie myśląc o niczym. Zbiera talerze, wkłada do zlewu, wyciera stół.

Dźwięk kluczy w zamku sprawia, że zastyga. Sprawdza zegarek północ. Wychodzi na korytarz.

Aleksander stoi w drzwiach, kołysząc się. Oczy czerwone, koszula zmarszczona. Smugi tanich perfum, słodkich i kobiecych. Na policzku wyraźny ślad szminki. Widząc Paulinę, zastyga.

Paulinko, to nie to, co myślisz jego głos chrapie. Wypiłem wódkę, rozszalałem się. Jeden raz już się nie powtórzy, przysięgam!

Paulina powoli wydycha. Wewnątrz kipi chłód, jakby lód wlewał się w serce.

Gdzie byłeś? szepcze Paulina.
Byłem z kumplami. Weszliśmy do baru, były dziewczyny, a jedna
W dniu urodzin syna przerywa mu. Byłeś z jakąś dziewczyną, kiedy nasz chłopiec ma trzy lata!
Paulinko, wybacz! Aleksander robi krok naprzód. Nie chciałem! Po prostu tak się stało!
Po prostu tak się stało? drży głos Pauliny. Jesteś zdrajcą. Oszustem. Zaufałam Ci w stu procentach. Mamy rodzinę. Mamy dziecko! Myślałam, że nie zejdziesz do zdrady!
To twoja wina! nagle wybucha Aleksander. Spójrz na siebie! Wokół pełno pięknych dziewczyn, a ja wracam do domu i widzę Ciebie! Oczywiście, że się rozglądam! Jestem młodym facetem! Potrzebuję miłości!

Paulina odwraca się i idzie do pokoju dziecka. Aleksander woła, ale ona nie odwraca się. Zamknięta w pokoju z Michałem, kładzie się obok niego na wąskiej łóżeczku i po prostu leży, patrząc w ciemność.

Rano pakują rzeczy: swoje i syna. Aleksander próbuje ją zatrzymać, chwyta za rękę, mówi o przebaczeniu i drugiej szansie. Paulina nie poddaje się. Dzwoni po taksówkę, załadowuje walizki i jedzie do matki.

Pierwsze tygodnie są ciężkie. Michał nie rozumie, dlaczego mieszkają u babci, płacze, woła tatę. Paulina tuli go, całuje w czubek głowy i szepce, że wszystko będzie dobrze, choć sama w to nie wierzy.

Powoli życie się układa. Weronika pomaga z Michałem, opiekuje się nim, podczas gdy Paulina szuka pracy. Po miesiącu znajduje zatrudnienie nie wielka firma, ale stałe wynagrodzenie i przyzwoity szef. Składa pozew o rozwód. Aleksander nie sprzeciwia się, tylko żąda kontaktu z synem. Paulina zgadza się. Michał kocha ojca.

Po kilku miesiącach wynajmuje własne mieszkanie małe kawalerko, ale własne. Urządza je skromnie, ale to ich miejsce, ich dom.

Aleksander zaczyna zaglądać w wizyty. Najpierw rzadko, potem częściej. Pomaga naprawić kran, składa meble, wychodzi z Michałem na spacer. Paulina pozwala. Nie dla siebie dla syna. Michał cieszy się z taty, śmieje, skacze na szyję. Paulina nie może tego zabrać.

Po pół roku po rozwodzie Aleksander żeni się ponownie. Paulina przypadkowo widzi go w centrum handlowym z nową żoną piękną, szczupłą, zadbaną. Długie włosy, makijaż, krótka sukienka.

Aleksander nadal przychodzi. Częściej niż wcześniej. I ciągle chwali nową żonę.

Ania jest bardzo gospodynią mówi. Zawsze czysto, gotuje pyszne obiady, wygląda jak modelka.

Paulina kiwa głową, choć wewnątrz warczy gniew. Nawet po rozwodzie Aleksander wciąż ją dotyka.

Wtedy przychodzi jej do głowy plan. Postanawia się mu zemścić mało, podstępnie, ale sprawiedliwie.

Zaczyna do niego dzwonić, pod każdym pretekstem.

Leszku, Michał chce pobiegać, możesz przyjechać?
Leszku, w kuchni cieknie kran, pomożesz?
Leszku, Michał tęskni, kiedy przyjedziesz?

Aleksander przybywa za każdym razem. Okazuje się, że wystarczy zabrać syna, by go pokochał. Spacerują, rozmawiają, piją herbatę. Ich rozmowy potrafią trwać godzinę lub dwie. Paulina opowiada historie z przedszkola, śmieje się, zadaje pytania. Aleksander odpowiada chętnie, jakby brakowało mu takiego kontaktu.

W tle słyszy się zdenerwowany głos Anii:

Leszku, znów z nią rozmawiasz? Przestań już!

Aleksander odrzuca, ale Paulina słyszy napięcie w jego głosie. To jej ułatwia.

Kilka miesięcy później Aleksander niespodziewanie przychodzi wieczorem, bez zapowiedzi. Paulina otwiera drzwi i widzi jego zmęczoną twarz.

Rozwodzimy się mówi, wchodząc.
Co? Paulina zamyka drzwi i przytula się do nich.
Ania odeszła. Nie wytrzymała.
Czego nie wytrzymała?
Nas. Aleksander patrzy na nią. Naszego związku.

Paulina uśmiecha się cynicznie.

Jaki związek, Leszku?
Paulino, wiesz o co chodzi. Spędzamy razem tyle czasu. Myślałem, że że
Że znowu jesteśmy razem? krzyżuje ręce na piersi. Nie, Leszku. Od miesiąca jestem w nowym związku i jestem szczęśliwa.

Aleksander zamiera, jego twarz się wykrzywia.

Co? Z kim?
Nieważne z kim. Ważne, że nie z tobą.
Paulino, myślałem
Myślałeś, że będę czekać? śmieje się głośno. Serio?
Więc będziesz płacić alimenty temu obcemu facetowi?! głos Aleksandra wybucha. Wodziłeś mnie za rękę! Pomagałem ci, a ty
Nic nie obiecywałam odpowiada spokojnie Paulina. Ty sam przychodziłeś. Jak pies. Próbowałeś znowu być częścią rodziny. Nie potrzebuję cię. Nie ma nawet pieniędzy, by ci utrzymać kota, nie mówiąc o mężczyźnie.

Ty ty
Co? podchodzi do drzwi i je otwiera. Idź, Leszku. Nie przychodź już bez zapowiedzi.

Nie jesteś kobietą! chwyta kurtkę i wybiega. Mała, mściwa wąż!
Może tak wzrusza ramionami Paulina. Ale sam mnie tak stworzyłeś.

Drzwi trzaskają. Paulina przyciska się do nich, zamyka oczy. Wewnątrz nie ma radości ani ulgi. Jest jedynie pustka.

Wie, że postąpiła źle, ale Aleksander zniszczył ją kiedyś roztrzaskał dumę, wiarę, miłość. Odpowiedziała tą samą monetą.

Wchodzi do pokoju Michała. Ten śpi, rozciągnięty, ręce rozłożone. Siada obok, głaszcze go po głowie.

Ta część życia zamyka się na zawsze. Tak, będzie musiała spotykać się z Aleksandrem. Michał kocha ojca i nie zamierza mu tego zabraniać. Teraz jednak patrzy na byłego z zwycięskim spojrzeniem, wspominając, jak się mu zemściła.