Nie spieszyli się z miłością, bo kochali od zawsze

W bibliotece miejskiej w Warszawie zawsze panował spokój, nawet gdy drzwi otwierały się dla kolejnych czytelników. Jadwiga nie zwracała im uwagi, bo wchodząc do sali, w której majestatycznie ustawiały się wysokie regały, ludzie od razu zwalniali kroku, obejrzeli się i podeszli do niej z szacunkiem.

Dzień dobry zawsze uprzejmie witali się z bibliotekarką, po czym pytali o potrzebną książkę.

Dzień dobry odparła Jadwiga z uśmiechem, cierpliwie wsłuchując się w kolejną prośbę.

Jadwiga była z natury życzliwa i grzeczna, a praca w bibliotece była jej powołaniem. Często myślała: Dobrze, że los skierował mnie na tę ścieżkę; nie wyobrażam sobie miejsca, w którym mógłbym tak spokojnie i z pasją spędzać dni. Najczęściej goście przychodzą uprzejmi.

Zdarzało się jednak, że ktoś pośpiesznie wchodził, niecierpliwie patrząc, kiedy Jadwiga wydaje książkę, po czym wypełniał kartę. Bibliotekarka jednak zachowywała spokój i nie pozwalała sobie na złość.

Czytanie towarzyszyło jej od najmłodszych lat, więc wybór zawodu nie był wcale trudny wiedziała, że książki są jej żywiołem. Dzięki temu czuła się pewnie wśród stosów, które przeszła już niejedną pozycję.

W czasie, gdy przyjaciółki biegały na randki, łączyły pracę z domem, rodziły dzieci i przeprowadzały się, Jadwiga żyła cicho i równomiernie. Mówiła cichym, spokojnym głosem, często poprawiając okulary, gdy coś nie grało, a jej szare oczy patrzyły łagodnie. Jasne włosy zawsze wiązała w kok na karku, ubierała się schludnie i elegancko.

Miała dwadzieścia siedem lat, a dwa dni po urodzinach do biblioteki wszedł przystojny młody mężczyzna w okularach. Spojrzała na niego i pomyślała:

Miły facet, chyba ma trzydzieści lat.

Zauważyła, że dotąd nie zwracała uwagi na mężczyzn przychodzących do czytelni, a teraz jej ciekawość nie znała granic.

Dzień dobry przywitał się nieśmiało gość.

Dzień dobry odpowiedziała Jadwiga.

Potrzebuję książki zawahał się, jakby szukał tytułu, po czym pewnym głosem wymienił nazwę Czy macie ją w zasobach?

Musi Pan chwilę poczekać, znajdę ją w górnym rzędzie odrzekła i ruszyła w stronę regałów.

Okazało się, że to Marek, nieśmiały inżynier pracujący w dziale architektury, przeglądający stare plany i projektujący nowe. Gdy wrócił z książką, uśmiechnął się serdecznie.

Jadwiga usiadła przy stole i zaczęła wypełniać kartę, poznając imię czytelnika Marek. On podpisał, ale wciąż stał niepewnie, trzymając książkę.

Dziękuję powiedział w końcu.

Proszę odrzekła.

W ciszy sali oboje wymienili spojrzenia; Marek nie mógł odejść, a Jadwiga nie potrafiła znaleźć słów. Czas mijał niepostrzeżenie, aż w końcu Jadwiga przełamała milczenie.

Panie Marku, potrzebuje Pan jeszcze czegoś?

No właściwie nie zadrżał, po czym dodał: Znasz moje imię, a ja niech pan poda swoje, jeśli nie jest to tajemnica.

Jadwiga odpowiedziała z pokorą.

Jadwiga piękne imię, tradycyjne, bardzo polskie odparł Marek, po czym zamilkł. Jadwiga dostrzegła w nim tę samą nieśmiałość, jaka była w niej.

Dziękuję powtórzył Marek, na pewno zwrócę książkę w nienaruszonym stanie. Do widzenia.

Do widzenia odrzekła.

Marek odszedł starannie ubrany w wyprasowane spodnie, białą koszulę i krawat; jego garnitur leżał jak na miarę, a buty błyszczały. Jadwiga długo myślała o nim.

To jakbyśmy byli duszami bliźniaczymi pomyślała, czując, że go rozumie.

Jednak po chwili dodała z uśmiechem:

Co ja gadam? Nigdy nie zwracałam takiej uwagi na gości.

Marek wrócił po obiedzie do swojego biura, ale nie mógł się skupić. Myśli wciąż krążyły wokół postaci w okularach i delikatnego głosu.

Następnego dnia, w przerwie obiadowej, znów pojechał do biblioteki pod pretekstem wypożyczenia kolejnej książki.

Dzień dobry, Jadwigo uniosła na niego wzrok, a on poczuł, jak jej spojrzenie go rozświetla.

Dzień dobry uśmiechnęła się jak dawna znajoma potrzebuje pan jeszcze coś?

Marek, czerwony na twarzy, w końcu przyznał:

Chciałem przyjść pod pretekstem książki, ale po prostu muszę powiedzieć szczerze podoba mi się pani przepraszam.

Jadwiga rozpromieniła się, jej policzki zarumieniły się.

Po co przepraszać? Podobała mi się pani wczoraj; szczerze mówiąc, spałam późno z powodu tych myśli.

On uśmiechnął się szeroko:

Ja też. Nie przestałam myśleć o pani od rana.

Po chwili niezręcznej ciszy Marek zapytał:

Czy mogę panią odprowadzić do domu po pracy?

Mogę odpowiedziała nieśmiało, lekko się uśmiechając.

Od tego momentu ich spotkania przekształciły się w spacery po parku, w których Marek opowiadał o pasji do projektowania, a Jadwiga dzieliła się historią książek. Pewnego jesiennego wieczoru, siedząc przy herbacie w jej kuchni, oboje milczeli, patrząc na siebie, i zgodzili się: Dobrze nam razem, nawet w ciszy.

Rozmawiali o marzeniach; Jadwiga pragnęła zobaczyć Wenecję, czytała o niej w książkach i wyobrażała sobie przejażdżkę gondolą. Marek słuchał i wyobrażał sobie, jak razem płyną po wąskich kanałach.

Pewnego weekendu przyszedł z bukietem czerwonych róż.

To dla ciebie, Jadwinko. Wyobrażam sobie, że wziąłbym cię za rękę i Czy się zgodzisz?

Zgadzam się odparła prosto z serca.

Zorganizowali skromny ślub, nie dlatego że nie lubili hałasu, ale po prostu nie chcieli pośpiechu. Życie płynęło spokojnie: praca, dom, biblioteka, wieczorne czytanie i mruczenie kota Burego, którego przygarnięli ze schroniska. Na wsi Marek budował budki dla ptaków, Jadwiga szyła skarpety i pielęgnowała rabaty. Sąsiedzi szeptali, że ich życie jest monotonne, ale oni nie czuli nudy. Rano Marek parzył kawę w tradycyjnej łyżce, a Jadwiga podawała chleb ptakom przy oknie.

Po latach przeszli na emeryturę, zamieszkując dom przy lesie, otoczeni śpiewem ptaków i grzybami w lesie. Pewnego dnia Marek wrócił z zakupami i przyniósł piękną butelkę wina oraz owoce. Jadwiga była zaskoczona nie piją alkoholu, ale on wyciągnął dwa kieliszki z szafki, przetarł je czystym ręcznikiem i usiadł przy stole.

Za nas? zapytała.

Nie odparł Marek, wyciągając z kieszeni dwa bilety lotnicze za Wenecję.

Jadwiga zamarła. Całe życie marzyli o tym mieście, ale zawsze odkładali: praca, dom, kot, choroby.

Ale my już starzy westchnęła.

Nie starzy, a dojrzałe odparł, i obaj wyruszyli.

Wylądowali w Wenecji, płynęli gondolą pod mostami i śmiali się jak nastolatkowie. Jadwiga nosiła słomkowy kapelusz, a Marek trzymał aparat. Gdy słońce zachodziło nad laguną, Marek wyznał:

Jestem szczęśliwy, że jesteś ze mną, Jadwinko.

Dziękuję, że o mnie zadbałeś, że spełniłeś moje marzenie. Nie potrzebuję nic więcej, tylko tego, że jesteśmy razem.

Uśmiechnęli się, zrozumieli, że prawdziwa miłość to nie pośpiech, lecz codzienna czułość i wspólne marzenia. Żyjąc powoli, docenili każdy moment i nauczyli się, że wartość życia mierzy się nie ilością lat, ale głębią przeżywanych chwil.

Tak trwali, nie spiesząc się, bo kochali od zawsze.