Sąsiadka postanowiła, że może prosić o wszystko! Teraz wystarczy, że wprowadzi się do mnie.

Sąsiadka postanowiła, że może prosić o wszystko i w dodatku zaraz wprowadzić się pod mój dach.

Potrzebuję zewnętrznej opinii. Otóż mój synek przyjaźni się z chłopcem z sąsiedztwa, który ma kilka lat więcej. Matkę tego chłopca, naszą sąsiadkę, spotykam od czasu do czasu, ale nie nazwałabym jej przyjaciółką.

Zaczęłyśmy regularnie wymieniać się w sprawach dzieci. Spotykaliśmy się na spacerach po Łazienkach, ona przekazywała mi ubranka, które dla jej syna były za małe, a ja odwdziewałam się sokami i drobnymi przysmakami jako podziękowanie. Potem pomyślałam, że lepiej samemu kupować wszystko, by nie czuć się zobowiązaną.

Z czasem zwykłe, spokojne spacery zamieniły się w nieco dziwny układ. Sąsiadka coraz częściej zaczęła do mnie przychodzić z prośbą. Z codziennego czy mogłabyś pożyczyć? przeszło na Daj mi kawę!. Jeśli ktoś tak lubi kawę, niech ją sam kupi, a nie codziennie ją wyciąga ręką. Odwiedzała nas, choć nigdy nie zaprosiłam jej do domu. Przy widoku zabawek mojego dziecka wpadała w zachwyt i co chwilę wywoziła coś do domu. Chciała mieć wszystko. Zabrali nam już niejedną rzecz.

Nie zapraszała nas do swojego mieszkania, tłumacząc to chorą babcią, choć babcia mieszka w osobnym pokoju. Nie wahała się też prosić o leki, gdy jej syn zachorował, i pytała o rzeczy, które normalnie leżą w każdej domowej apteczce. Czasem wykradała też coś dla siebie. Nie rozumiem, jak można tak żyć. Proste przeciwgorączkowe powinno się mieć zawsze pod ręką. Dawała nam prawie puste opakowania i butelki, a potem kupiła je dla mojego malucha, którego już nie mogę leczyć.

To nie koniec. Regularnie pytała, czy mamy jedzenie dla jej syna. Ja nie pytam ani sąsiadów, ani nikogo innego! Gotuję dla mojego dziecka i na tym koniec. Korzysta z naszego wózka zakupowego, nie pytając, czy może go użyć. Zawsze chce mieć to, czego nie ma. I zawsze czegoś jej brakuje.

Pewnego dnia jej bezczelność mnie szokowała. Kiedy cała rodzina była chora, zadzwoniła i powiedziała, że przyjdzie na kawę, ale najpierw musi odwiedzić syna. Kocham dzieci, ale mam dość, że inne dzieci wchodzą do naszego domu niczym do sklepu, przeszukują rzeczy mojego syna i wybierają, czym się bawić. Powiedziałam jej, że jesteśmy chorzy i możemy ją zarazić. Wolałabym, żeby nie zapraszała nas.

Jej wizyty nigdy nie poprzedzało pytanie Czy mogę wejść?. Przychodzi po prostu i domaga się: Daj mi to. Nie obchodzi ją, czy jestem zajęta, czy mam ochotę coś dać. To tak, jakby wchodziła w mój prywatny teren i go okupowała.

Od jakiegoś czasu nie dzwonię do niej i nie zapraszam na spacery, ale ona sama dzwoni. Jeden z przyjaciół powiedział, że mam dwie opcje: dalej tolerować jej bezczelność albo zerwać kontakt. Nie chcę się z nią kłócić dzieci są przyjaciółmi, mieszkamy blisko, a już niedługo będziemy razem odprowadzać je do szkoły. Konflikty to nie moja bajka.