Mój mąż twierdzi, że powinnam obsługiwać jego przyjaciół, a ja poszłam na spacer do parku

Dzień 23 marca, sobota.

Marek ogłosił, że mam przyjąć jego kumpli, a ja wróciłam z zakupami i od razu poczułam, że to będzie kolejny wieczór, w którym będę jedynie tłem.

Ola, po co się tak zamartwiasz? Chłopaki będą za pół godziny, a my nie mamy nic pod ręką. Szybko, ziemniaki pokrój, tak jak lubią, cebulę podsmaż, ogórki kiszone wyjmij, te, które babcia przekazała. Słoninę pokrój cienko, ale ładnie, nie w grubych plasterkach, jak ostatnim razem. powiedział Marek, już w dresie i rozciągniętej koszulce, zaglądając z niezadowoleniem na zegarek.

Wszedłam z dwoma ciężkimi torbami produktów, które z hukiem opadły na płytki. Ramiona bolały, a zimowe kozaki parowały od przegrzanej stopy zakupy w sobotni przedświętnej kolejce były koszmarem. W kolejkach ludzie pędzili, jakby przed świętami łańcuchy się rozpadły i zniknęły wszystkie regały w supermarkecie.

Marek, kim są ci goście? szepnęłam, odpinając suwak kurtki puchowej. Palce mi drgnęły od zimna, dopóki czekałam na autobus. Piątek wieczór, ledwo żywa. Myślałam, że zjemy po kolacji i obejrzymy film.

No właśnie, zaczyna się przewrócił oczy i westchnął dramatycznie. Ledwo żywa, zmęczona. Wszyscy pracują, Ola. Ja też nie leżę przy piecu. Sergiusz dzwonił, on, Łukasz i Witek przejeżdżali obok, postanowili wpaść. Nie widzieliśmy się od lat. Co? Nie wpuścić ich na próg? To byłoby niecześć.

Nie dało się mnie uprzedzić? Zadzwonić w dzień?

To po prostu spontanicznie! Po co rozdmuchujesz problem z niczego? Tylko przystawkę zorganizować. Nie przyjdą jeść, a pogadać. Mamy butelkę w barze. Ty szybko nakryj stół. Sałatka Ówle albo krabowa, wiesz, co zwykle. I danie główne, bo faceci z pracy są głodni.

Patrzyłam na Marka i poczułam w okolicy splotu słonecznego, jakby wielki, gorący balon obrazy rośnie. Jak zwykle. To znaczyło, że nie mogę usiąść, muszę walić się przy kuchni, skakać z zlewem pod patelnię, kroić sałatki, nakrywać, potem całą noc nosić czyste talerze, wynosić brudne, pilnować, żeby goście mieli chleb, i słuchać ich tępych żartów i hałaśliwego chichotu. A pod koniec, gdy wyjdą po północy, zostanie góra naczyń, zadymiona kuchnia i lepiący się podłogowy brud.

Marek, nie będę gotować powiedziałam zdecydowanie, patrząc mu prosto w oczy. Jestem zmęczona. Chcę wziąć prysznic i iść spać. Jeśli twoi kumple są głodni, zamów pizzę albo ugotuj pierogi sam.

Marek na chwilę się zamyślił, brwi uniosły się.

Co ty, Ola? Jaka pizza? Faceci chcą domowego jedzenia. Już obiecałem, że moja gospodyni nakryje. Sergiusz wciąż wspomina twoje pierogi. Nie zawstydzaj mnie przed ludźmi. Co pomyślą? Że nie potrafię zbudować żony?

Zbudować? zapytałam, czując zimny dreszcz wzdłuż kręgosłupa. Mam ci być chłopcem na poligonie? Czy służebnicą?

Nie przekręcaj! Marek podniósł głos. Jesteś kobietą, gospodynią domu. To twoja obowiązkowa rola gości witać. Ja zarabiam, przynoszę pieniądze, mam prawo raz na miesiąc usiąść w spokoju z przyjaciółmi? Żeby żona kelnerowała, serwowała, przytulała? Czy proszę zbyt wiele? Rozpakuj torby, wstaw kurczaka do piekarnika, a ziemniaki sama obierz, one się same ugotują. I wódkę schowaj do zamrażarki, żeby się zamroziła.

Obrócił się w stronę salonu, rzucając w biegu:

I przyjrzyj się, wyglądasz jak ogrodowy szkop! Witkowiak z nową damą niech się nie patrzy, żebyś nie wyglądała blado.

Drzwi do pokoju nie zamknęły się, a z wnętrza popłynęło szumy telewizora. Marek usiadł na kanapie, uznając rozmowę za zakończoną. Dla niego wszystko było ustalone: żona dostała rozkazy i jak wierna towarzyszka wyruszy na kulinarną frontę.

Stałam w korytarzu, słuchając szumu wiadomości. Zsunęłam czapkę. Moje rozczochrane, naelektryzowane włosy opadły na twarz. Szopa ogrodowa. Słowa męża brzmiały w uszach. Dwadzieścia lat małżeństwa. Dwadzieścia lat starałam się być idealna: dobrą gospodynią, troskliwą żoną, rozumną przyjaciółką. Znosiłam jego kawalerskie spotkania, mamusię z niekończącymi radami, porozrzucane skarpety i wieczne pretensje, że rosół jest niedosolony. Myślałam, że to właśnie rodzina kompromisy, cierpliwość, wygładzanie krawędzi.

Spojrzałam na torby. W nich leżał kurczak, który miał być pieczony jutro na obiad, warzywa do sałatki, mleko, chleb. Wszystko ciężkie, ciągnące ręce.

Zgięłam się, ale nie po to, by rozpakować torby. Zaczepnęłam suwak kurtki, założyłam czapkę, starannie włożyłam włosy pod nią i dopasowałam szalik.

Wszedłam na chwilę do pokoju.

Marek.

On, nie odrywając oczu od ekranu, machnął ręką:

Co jeszcze? Soli nie znalazłeś? W górnym szufladzie.

Idę.

Dokąd? w końcu odwrócił głowę, a na twarzy pojawiło się szczere zdziwienie. Do sklepu? Zapomniałeś coś? Chleb kupiłeś, majonez masz?

Nie. Idę na spacer. Do parku.

Do którego parku? Marek wstał z kanapy. Czy zwariowałaś? Jest już siedem wieczorem, ciemno, zimno. Goście za dwadzieścia minut! Kto postawi stół?

Ty, odparłam spokojnie. To ty ich zaprosiłeś, więc ty nakryj. Ziemniaki pod zlewem, kurczak w torbie, nóż w stojaku. Przepis znajdziesz w internecie.

Ola, poczekaj! krzyknął Marek, wstając gwałtownie. Co robisz? Jaki park? Cofnij się! Rozbieraj się i wracaj do kuchni! Kazałem!

Lecz ja już nie słuchałam. Wyszedłam z mieszkania, zamykając za sobą ciężkie metalowe drzwi. Zasłuchany klik zamka brzmiał niczym strzał. Biegłam po schodach, nie czekając na windę, bo bałam się, że Marek wyjdzie po mnie z zamiarem siły lub kłótni. Na klatce schodowej było cicho, chyba zszokowany moim odejściem, stał z otwartymi ustami.

Na zewnątrz leciał drobny, kolczasty śnieg. Wiatr wdzierał się pod kołnierz, ale ja nie zwracałam na to uwagi. Wewnątrz wszystko płonęło od adrenaliny i dziwnego, dawno zapomnianego poczucia złowrogiej wolności. Biegłam szybkim krokiem, z dala od domu, od podświetlonych okien, w których mój mąż pewnie szukał wymówek dla przyjaciół.

Park znajdował się dwa bloki dalej. Stary miejski park z szerokimi alejami i wysokimi lipami, teraz czarnymi i nagimi, kołyszącymi się na wietrze. Było niewiele ludzi kilku przechodniów z psami, spieszących się robotników, para nastolatków wpatrzona w telefony.

Zawędrowałam na boczną aleję, gdzie latarnie migotały co drugą, tworząc dziwaczne cienie na śniegu. Zrobiłam krok, oddech się zatrzymał, serce biło w gardle.

Co ja zrobiłam? przeszła mnie panika.

Zawsze bałam się konfrontacji. Od dziecka uczono mnie, że trzeba być łatwą. Cierpliwość miłość, milczenie złoto, mąż głowa, żona szyja. Mama mawiała: Olu, nie sprzeciwiaj się, bądź mądrzejsza. Męża trzeba karmić i chwalić, wtedy w domu będzie spokój. I ja karmiłam. I chwaliłam. Nawet gdy Marek dosłownie siadał mi na szyję.

Telefon w kieszeni wibrował. Wyciągnęłam go. Na ekranie zdjęcie męża i podpis Marek. Odrzuciłam połączenie. Po chwili zadzwonił znowu. Znowu. Wcisnęłam przycisk wyłączania i schowałam czarny ekran do kieszeni. Cisza. Został tylko wiatr i skrzypiący pod butami śnieg.

Podszedłam do stawu. Woda była czarna, niezamarznięta w środku, gdzie pływały kaczki. Na brzegu cień lodu. Oparłam ręce o zimne barierki i spojrzałam w dół.

Wspomniała się pamięć, jak ostatnim razem przyjechali goście. Łukasz upił się i rozbił moją ulubioną wazę, prezent od siostry. Marek tylko się roześmiał: Na szczęście! Nie płacz, kupimy nową. Nie kupiliśmy. A Sergiusz w tę noc, gdy zmywałam brudne talerze, przycisnął mi po udzie i śliskim mrugnięciem: Szczęście Vadi taka żona bez wad, nakarmi i pogłaska. Marek tego nie widział, może udawał, że nie widzi. Próbowałam wziąć podłogę odrazu, ale milczałam i wymusiłam uśmiech, po czym poszłam myć naczynia. Nie zawstydzaj mnie przed ludźmi.

Nie będę, szepnęłam w ciemność. Nigdy więcej.

Szłam dalej aleją. Mróz szczypał policzki, ale było to przyjemne. Głowa się rozwiała. Zorientowałam się, że nie jadłam od śniadania. Brzuch warczał.

W centrum parku jasno świecił mały kiosk z kawą i wypiekami. Podszedłam do okienka.

Dobry wieczór uśmiechnęła się sprzedawczyni w wełnianej czapce. Co podać? Rozgrzać się?

Duży cappuccino, proszę. I spojrzałam na wystawę. I tamtą ślimaczkę z cynamonem. I kanapkę z kurczakiem.

Świetny wybór. Zaraz podgrzewamy.

Wzięłam gorący kubek, zamarznięte dłonie objęły go. Ciepło rozlewało się po palcach. Usiadłam na ławce pod latarnią.

Kanapka była gorąca, ser ciągnął się, kurczak soczysty. To był najpyszniejszy posiłek od lat, nie dlatego, że był wykwintny, ale dlatego, że jadłam go sama, w ciszy, nie służąc nikomu, nie spełniając niczych oczekiwań. Patrzyłam na padający śnieg, piłam kawę i czułam się dziwnie żywa.

Obok przeszła starsza para. Szli powoli trzymając się za ręce. Starszy coś opowiadał, a kobieta śmiała się, patrząc na niego z czułością. Zatrzymali się przy mnie, by dopiąć szalik mężczyźnie.

Gdzie tak się rozciągasz, Szaszku, przeziębisz się złośliwie zawołała żona.

A ja mam ci gorąco, Galu odparował dziadek.

Patrzyłam na nich i myślałam: Czy my kiedyś będziemy tak? Czy będziemy w podeszłym wieku i chodzić razem po parku za rękę? Odpowiedź przerażała. Najprawdopodobniej Marek będzie stał z przodu, warcząc, że jestem zbyt wolna, a ja będę dźwigać torby i myśleć, że boli go plecy i trzeba go masować.

W kieszeni znów coś pisnęło. Przypomniałam sobie, że to nie telefon, a zegarek, który pokazał, że przełamuję cel 10000 kroków. Ironiczne. Wyszłam z domu, by wypełnić normę aktywności.

Minęły dwie godziny. Obszedłam park trzy razy. Nogi nie męczyły się już po pracy, lecz po długim marszu. Kawa wypita, bułka zjedzona. Zimno wdzierało się pod kurtkę. Musiałam wracać, nie spać na ławce.

Powrót był przerażający. Co tam? Kłótnia? Kłótnia? Czy może Marek wypędził gości i czeka z gniewną wypowiedzią? Zdecydowałam i ruszyłam w stronę wyjścia. Im bliżej domu, tym wolniej stawały moje kroki. Na podwórku moje mieszkanie. Światło w kuchni i salonie migotało.

Wjechałam windą, wyjęłam klucze. Ręce drżały podstępnie. Wzięłam głęboki oddech, jak przed skokiem do wody, i otworzyłam drzwi.

W nosie uderzył ostry zapach spalonego oleju, dym papierosowy (choć setny raz prosiłam, by nie palił w mieszkaniu) i taniego wody kolońskiego. W przedpokoju stały obce buty goście na pewno przyszli. Stojaki z kurtkami pełne. Z kuchni dochodziły głośne głosy i śmiech.

…No mówię jej: nie mieszaj tych brzegów! krzyczał Sergiusz. Kobieta musi znać swoje miejsce! A Vadi byłby mądry, nie panikował!

Zsunęłam buty, powiesiłam kurtkę. Weszłam do kuchni. Scena przed moimiScena przed moimi oczami była chaotyczna: rozrzucone talerze, puste butelki, zgniecione serwetki i trzej mężczyźni wpatrujący się w mnie z mieszaną miną niedowierzania i wstydu.