Sąsiadka postanowiła, że może o wszystko prosić! Teraz wystarczy, że się do mnie wprowadzi.

Sąsiadka postanowiła, że może pytać o wszystko! Teraz wystarczy, że wprowadzi się do mojego domu.

Potrzebuję opinii kogoś z zewnątrz. Oto sytuacja: moja córka Zuzanna jest przyjaciółką chłopca z sąsiedztwa, który ma kilka lat więcej. Jego matka, pani Ania Kowalska, czasem spotykam, ale nie nazwałabym jej przyjaciółką.

Zaczęłyśmy regularnie kontaktować się, bo nasze dzieci często bawiły się razem. Spotykaliśmy się na spacerach po Łazienkach, a ona oddawała mi ubranka, które jej synowi były za małe. Zawsze odwdziewałam się sokiem i słodkościami dla jej dziecka, jako wyraz wdzięczności. W końcu postanowiłam już nic od niej nie przyjmować lepiej kupić wszystko samemu i nie czuć się zobowiązaną.

Z czasem zwykłe, spokojne przechadzki zamieniły się w dziwną relację. Sąsiadka zaczęła regularnie prosić o coś. Z codziennej prośby stało się: Daj mi kawę!. Kto lubi kawę, niech ją kupi, a nie będzie codziennie się o nią napierał. Odwiedza nas, choć nigdy nie zaprosiłam jej do domu. Gdy zobaczy zabawki mojego dziecka, wpada w zachwyt i co chwilę zabiera coś do zabawy do swojego mieszkania. Chce mieć wszystko. Zabrali nam już sporo rzeczy.

Nie zaprasza nas do siebie, tłumacząc to chorą matką, choć ta mieszka w osobnym pokoju. Nie waha się poprosić o leki, gdy jej syn choruje, i pyta o rzeczy, które w każdej domowej apteczce powinny się znajdować. Czasem żąda nawet czegoś dla siebie. Nie rozumiem, jak można tak żyć. Prosty lek przeciwgorączkowy powinien być zawsze pod ręką. Rozdaje prawie puste opakowania i butelki, a to potem trafiło do mojego dziecka, którego już nie mogę leczyć.

To nie koniec. Regularnie pyta, czy mamy jedzenie dla jej syna. Ja nie pytam ani sąsiadów, ani jej! Gotuję dla mojego dziecka i to wszystko. Korzysta z naszego wózka zakupowego, nie pytając o pozwolenie. Zawsze chce coś, czego nie ma. I zawsze czegoś brakuje.

Pewnego dnia zaskoczyła mnie jej bezczelność. Gdy cała rodzina była chora, dostałam telefon, że sąsiadka przyjdzie na kawę, ale będzie przy synu. Kocham dzieci, ale mam dość, że dzieci innych ludzi wchodzą do naszego domu jak do sklepu, przeglądają zabawki mojego syna i wybierają, czym się bawić. Powiedziałam jej, że jesteśmy chorzy i możemy ją zarazić. Powinnam była jasno zaznaczyć, że nie zapraszamy.

Jej wizyty nigdy nie zaczynały się od Czy mogę wejść?. Zjawia się bez zaproszenia i żąda: Daj mi to. Nieważne, czy jestem zajęta, czy nie mam ochoty coś dawać. To tak, jakby zajmowała mój prywatny przestrzeń.

Od dawna nie dzwonię do niej i nie zapraszam na spacery, ale ona sama dzwoni. Jedna z moich koleżanek twierdzi, że mam dwie opcje: dalej znosić jej bezczelność albo zerwać kontakt. Nie chcę z nią się kłócić dzieci są przyjaciółmi, mieszkamy blisko, wkrótce będziemy razem odwozić je do szkoły. Nie wiem, jak radzić sobie z konfliktami.

Czasami najważniejszą lekcją jest umiejętność stawiania granic; szacunek do siebie i do innych buduje zdrowe relacje, a nie ciągłe poddawanie się cudzym żądaniom.