Podkład: Klucz do Sukcesu w Polskiej Modzie i Urodzie

Aniu, to ty? zdziwiłam się, kiedy moja dawna koleżanka z klasy otworzyła drzwi.

Nie widziałyśmy się ponad rok, a ona sama zadzwoniła, zaprosiła w wizytę. Ania nigdy nie wyróżniała się szczupłą sylwetką zawsze była pulchna i nie przejmowała się tym: poślubiła ukochanego, urodziła synka i nie znała biedy. Przed moimi oczami stała jednak chuda, wyczerpana kobietka z ciemnymi workami pod oczami.

Ile kilogramów już zrzuciłaś? zapytałam.

Dwadzieścia, wpadaj, wskazała kuchnię. A waga nadal spada. Myślisz, że się cieszę? Dlatego właśnie cię wezwałam.

Gdybyś sama nie wiedziała, co się dzieje, nie ja, a lekarz, miałabyś zadzwonić odparłam, z ironicznym uśmiechem.

Ja już się badałam, Ania nalewała herbatę i patrzyła na mnie ze smutkiem. Wszystkie wyniki w normie, nic nie wykryli. Pamiętasz, jak opowiadałaś historię swojej koleżanki, Neli, co się z nią stało? I lekarze też nic nie znaleźli?

Tak, przypomniałam. Było coś Ale przecież wtedy nie wierzyłaś w takie rzeczy, prawda?

Kiedyś nie wierzyłam, a teraz Nie wiem już, co jest prawdą, a co nie.

Opowiadaj, nie mogłam się doczekać, co takiego spotkało Anię.

Wszystko zaczęło się pół roku temu zaczęła. Stałam w kuchni, kroiłam ogórka do sałatki i nagle czas zdawał się stać w miejscu. Kroję, kroję, a ogórek się nie kończy. Nie wierzę w rzeczy niematerialne a przynajmniej kiedyś nie wierzyłam.

Ciekawy start przyznałam, bo od zawsze lubiłam tajemnice.

Zanim się obejrzałam, usłyszałam dzwonek do drzwi, co wyciągnęło mnie z zawieszenia. Spojrzałam w wizjer nikogo. Pomyślałam, że może chłopaki się zabawiają. Otworzyłam drzwi, leżała tam paczka. Odepchnęłam ją delikatnie nogą, ale ciekawość kazała zajrzeć do środka.

W środku znajdowała się stara ikona.

Stara, starej daty, nie ma co wątpić zapewniła Ania, widząc moje pytanie w oczach. Mój wujek Paweł, który prowadzi antykwariat w Krakowie, potwierdził. Zaproponował mi nieźle pieniądze w złotych, żeby ją kupił.

A ty? zdziwiłam się, bo Ania nigdy nie chodziła do kościoła.

Przypomniałam sobie, jak babcia opowiadała o cudownej ikonie przy świętym źródle. Ta ikona sama pojawiała się przy źródle, trzy razy przenoszono ją do kościoła, a ona zawsze wracała na miejsce. Pomyślałam, że skoro ikona mnie wybrała, niech zostanie u mnie.

Niesamowite zachwyciłam się. Nigdy nie słyszałam, by w dzisiejszych czasach ikona sama wybierała właściciela.

Po tygodniu zaczęły się dziwne rzeczy westchnęła Ania. Najpierw nasz kot, młody, zdrowy, ze wszystkimi szczepieniami, odszedł na tęczowy szlak. Gonił sztuczną myszy po całym mieszkaniu, a rano go nie było, nie dawał się wyłapać. Musieliśmy go pochować na cmentarzu dla zwierząt.

Zanim zdążyłam się otrząść od tego smutku, zadzwoniła moja mama ze szpitala, mówiąc, że upadła i złamała nogę. Dzwonię do męża, proszę, żeby jego mama przywieźła ją do domu, a on mówi, że dziś zwolnili go z dobrej pracy i zaoferowali pensję o połowę niższą.

Aniu zmartwiłam się a nie wydaje ci się, że razem z ikoną w twoim domu przybyły kłopoty?

Wszyscy tak mówili, a ja nie wierzyłam. Gdy proponowano mi pozbycie się ikony, wkurzałam się, myśląc, że wszyscy mi zazdroszczą, że mam coś tak cennego przypadkowo.

Przypadkiem? wątpiłam. Przecież paczka pod drzwiami nie pojawiła się sama. To podstawa!

Czy da się zrobić podkład z ikony? niepewnie spytała Ania. Na niej jest wizerunek niebiańskiej Królowej.

To właśnie musimy rozgryźć pomyślałam. A teraz dalej, co się stało?

Syn zachorował, leżał miesiąc w szpitalu. Ja zaczęłam chudnąć, myśląc, że to od stresu i biegania po mieście, od sklepu po szpital i z powrotem. Praca nie przestała się ruszać, mąż zmienił pracę, zarabia teraz o połowę mniej niż wcześniej. Po wypisaniu z szpitala Vaszek ma się dobrze, dzięki Bogu, ale ja wciąż tracę kilogramy. Przypomniałam sobie historię Neli, której lekarze też nic nie znaleźli.

Nie znajdowali potwierdziłam. Posłuchaj.

Przed obroną dyplomu ja, przyjaciółka Tosia i jej kuzynka Nela postanowiłyśmy zrobić piknik nad Wisłą. Każda z nas miała wtedy chłopaka. Chłopcy zgodzili się przyjechać, ale pod warunkiem, że nocujemy w namiotach nad brzegiem rzeki.

Po drodze zgubiliśmy szlak i zgubiliśmy się w lesie. Nela jako pierwsza pobiegła, znalazła na gałęzi jedwabny szalik. Zawiązała go sobie na szyję i natychmiast odkryła ścieżkę prowadzącą do rzeki.

To nie zwykły szalik zaśmiała się.

Lepiej nie brać cudzych, nie wiadomo, od kogo jest obawiała się Tosia.

Nie, po prostu ktoś go zgubił, jak się gałąź o niego zahaczyła przekonywała Nela. Jest piękny, wezmę go ze sobą.

Wypoczęłyśmy, złowiliśmy ryby, kąpaliśmy się, zrobiliśmy zupę rybną, wypiliśmy trochę wódki, śpiewaliśmy przy ognisku. Rano mieliśmy się zbierać do domu, a Nela była słaba, bolała ją głowa. Dopiero Kacper, jej chłopak, nieść ją na rękach.

Nela zaczęła słabnąć, nie zdała egzaminów, akademia odrzuciła ją. Badania nie wykazały nic. Wtedy poszłam do mamy Neli i poprosiłam o szalik, który mi dała. Zabrałam go do Królewskiej, godzinę pociągiem, do babci Urszuli w Krynicy. Słyszałam, że Urszula leczy nieuleczalne, kiedy lekarze już się poddali.

Urszula spojrzała na zdjęcie Neli, na szalik i rzekła:

Chora sprawa, przez ten szalik choroba przeszła na dziewczynę. To podstawa. Nie widać jej na fizycznym, a na energetycznym poziomie. Dobrze, że przybyłaś na czas, bo już nie da się nic zrobić.

Babcia spaliła szalik pod drzewem za płotem i podarowała napar z ziół. Nela wypiła go i zaraz poczuła się lepiej, wyzdrowiała i opuściła szpital.

Może i my powinniśmy pojechać do Urszuli z tą ikoną? rozbawiona Ania.

Pojechaliśmy, ale Urszuli już nie było. Trafiliśmy na jej pogrzeb i poznaliśmy jej córkę, zakonnicę Marię. Maria przytrzymała ikonę w świętej wodzie, odmawiała nad nią i nakazała oddać ją do kościoła.

Tak Ania postąpiła. Wszystkie nieszczęścia zniknęły, znów poczuła się zdrowa i piękna. Niedługo urodziła córkę i nazwała ją Małgosią.