A co na to tata? Modne ubrania dla ojca

Co powie tata? Ubrania dla ojca

Wszedłem do mieszkania i od razu poczułem niepokój było podejrzanie cicho. Czy oni naprawdę śpią?. Z kuchni wyłoniły się blada żona i nasza córka Łucja. Obie wyglądały, jakby zobaczyły ducha, a w ramionach małej Zosi siedział kociak

Było ciemno, lecz kotek już prawie nie bał się mroku. Przyzwyczaił się. Tym bardziej, że wiedział, że wkrótce wróci mama, nakarmi go, poliza od czubka ogona po wąską mordkę, położy się obok i nucąc kołysankę uspokoi go całkowicie.

Tym razem jednak mama się spóźniła to nie był jej zwykły zachowanie. Mimo że w piwnicy zawsze panował półmrok, kociak nauczył się wyczuwać czas. Zazwyczaj, gdy mama wychodziła, zwijał się w kulkę, zakrywał nos łapką i słodko drzemał. A gdy się budził, mama już stała przy drzwiach albo przybywała, zanim zdążył poczuć głód.

Dziś coś poszło nie tak: od momentu jego przebudzenia minęły już dwie godziny, a mama nie wróciła. Zapomniała? Zostawiła go? Nie takie myśli nie przychodziły mu do głowy. Może coś się stało. Jeśli miał rację, mogło to oznaczać tylko jedno: jego dni były policzone.

W piwnicy było wody pod dostatkiem: rurka wodociągowa pękła dzień przed jego narodzinami, a pod nią stale zalegała świeża kałuża. Jedzenia w zamkniętej przestrzeni brakowało, więc mama codziennie musiała wyruszać na polowanie.

Kotek wstał z ciepłego kartonowego pudełka, podszedł do ściany i spojrzał w górę. Jedyny otwór, przez który wpadało światło, był malutki, więc promieniło słabo. Na zewnątrz przy otworze rosły krzaki, więc praktycznie nie było wcale światła tylko przytłaczający półmrok, który dusił.

Zwinął tylnie łapki pod siebie i próbował podskoczyć do otworu, ale był jeszcze za mały. Próbuje dziesięć razy, a żadne skoki nie powiodły się. Gdy po kolejnej nieudanej próbie wylądował na czterech łapkach, drzwi piwnicy otworzyły się z przeraźliwym skrzypnięciem. Nie zdążył się schować, po prostu zamarł, licząc, że go nie zauważą. Zauważył go jednak pierwszy staruszka, mieszkanka kamienicy, a za nią wąski otwór wypełnili dwaj mężczyźni.

Patrzcie, to same rozpruwacze! Mówiłam, że w piwnicy wylęgła się kotka z kociętami. Chwyćcie je i wyprowadźcie na ulicę! zawołał jeden z pracowników zarządu.

On jest sam, chciał się wtrącić drugi.

Teraz jest sam, ale za pół roku będzie ich dwadzieścia. Po co przychodzicie? Dyskutować? Chwytajcie i wynoście!

Mężczyźni biegali po całej piwnicy, próbując złapać małego, ale nie było to łatwe. Dwa razy wychodzili na przerwę na papierosa. Dopiero gdy dołączyła staruszka, udało się go schwytać.

Bez Walerii Stefańskiej nic nie zrobicie! zadrwiła, okazując się jednocześnie matką tych mężczyzn.

Kociaka wyrzucili z piwnicy, zamknęli drzwi na klucz, a otwór w ścianie starannie zabili. Nawet mucha nie przelatuje.

precz, precz! krzyknęła gniewnie. Zgłoś się i nie wracaj, żebym cię tu znowu zobaczyła!

Kotek pobiegł w bezpieczną odległość, spojrzał smutno na swój dom i zapłakał. Nie miał już gdzie żyć a mama zniknęła.

Co robić? Gdzie iść? Jego ciężkie myśli ustąpiły na chwilę, gdy szeroko otwartymi oczami wpatrywał się w nowy, nieznany świat. Do tej pory jego rzeczywistość ograniczała się do ponurej piwnicy, przeciekającej rury i małego otworu w ścianie. Teraz odkrył, że istnieje inny świat pełen światła, zapachu trawy, ludzi, ptaków i dziwnych stworzeń z okrągłymi nogami i płonącymi oczami.

Widział tu koty przypominające jego mamę, lecz samej mamy nie dostrzegł nie było jej. Zawołał cichutko, potem głośniej, aż w końcu zakrzyczał. Czy może usłyszy ją?

Koty odwracały się, patrzyły ze współczuciem, jakby mówiły: Przeszliśmy to sami, po czym odwracały się. Jesteś jeszcze tutaj? ryknęła w jego stronę Waleria Stefańska, kobieta, która od dziecka nie lubiła kotów. Nikt nie wiedział, skąd jej niechęć; sama nie potrafiła jej wyjaśnić, po prostu nie lubiła. Może wyładowywała swoją złość na zwierzętach, bo nie wiedziała, gdzie indziej ją skierować. Była już w podeszłym wieku, a problemy z głową przytrafiają się starszym.

Kotek nie miał wyboru musiał uciekać. Dokąd? Nie wiedział, wystarczyło mu oddalić się od tego miejsca. Drogi powrotnej już nie było podłoga została zasypana tak, że przejść nie dało się. Pobiegł tak szybko, jak mógł, małymi kopytkami mknąc przez drzewa, krzaki, ludzi, samochody i budynki.

Zawinął się w wirze ruchu, głowa mu się kręciła, więc musiał się zatrzymać. Dorośli patrzyli na niego i uśmiechali się. Dzieci, które szły obok, wskazywały na niego palcami, prosząc rodziców, by go zabrały, ale ich prośby nie były słyszane. Jedna z mam zapytała syna:

Czy odłożysz tablet, jeśli będziesz musiał? Jeśli tak, weźmiemy cię do domu!

Nie odparł chłopiec, mrugając nosem, i kontynuował jedzenie czekoladowego rożka.

Kotek spojrzał na niego i sam poczuł głód. Gdzie w tym świecie zdobyć jedzenie? Pocałował powietrze i podążył w stronę apetycznego zapachu. To był pięciogwiazdkowy lokal Jak u babci. W powietrzu unosił się zapach pieczonego mięsa, gotowanej ryby, ostryg i małży. Nic takiego mały nie próbował, ale bardzo chciał spróbować.

Stojąc przy czarnych drzwiach prowadzących prosto do kuchni, zobaczył częściowo otwartą metalową bramę, jakby zapraszającą go do środka. Wślizgnął się w wąską szczelinę. W kuchni zobaczył stertę kartonowych pudełek, jedno z nich stało się jego tymczasowym schronieniem.

W tej samej chwili do pomieszczenia weszli dwaj mężczyźni. Jeden, właściciel lokalu, spojrzał na bałagan i powiedział:

Janie, gotujesz pysznie, ale musisz dbać o porządek w kuchni.

Arkadiusz Wiktorowicz, po prostu nie mam czasu. Bez pomocnika nic nie zdążę.

Dostaniesz pomocnika. Szukamy, już w gazetach ogłoszenie. A póki co, posprzątaj. Nie chcę, żeby przyjechała kontrola. Daj mi dziesięć minut, potem wrócę i sprawdzę. Pamiętaj, lepiej nie dyskutować ze mną. Bo kiedyś był taki przypadek…

Krótkiego, łysiejącego pomocnika wyciągnął z kuchni, a Jan spojrzał na stertę kartonów i zabrał się do sprzątania. Rzucił ostatnie pudełko na asfalt obok koszy na śmieci, kiedy usłyszał dziwny dźwięk, przypominający miauczenie. Coś przygniótłem?, pomyślał. Podniósł właśnie wyrzucone pudełko i odkrył w środku kociaka.

Miejmy nadzieję, że to nie szczur. Od małego bał się gryzoni, ale nie krzyczał jak niektóre panie, choć i nie cieszył się na widok myszy. Gdy Jan zobaczył kociaka, był zdumiony. Patrzył na niego długie chwile, nie wiedząc, skąd się wziął.

Hej, skąd jesteś? zapytał, choć nie spodziewał się odpowiedzi. Życie potrafi zaskakiwać.

Jan nigdy nie myślał, że zostanie zatrudniony w najrenomowanym lokalu w mieście. Teraz jednak nie doszło do cudów.

Kotek tylko zamruczał, a Jan nie zrozumiał, co chce powiedzieć. Domyślał się jednak, że będąc w kuchni, nie będzie sprzeciwiał się małemu posiłkowi. Jan nigdy nie lubił trzymać zwierząt w mieszkaniu jego córka wielokrotnie prosiła o psa albo kota ale nie widział w tym nic złego, by nakarmić głodnego. Oczywiście sam przygotuje mu jedzenie jego specjalność to duszona indykowa potrawa w domowym sosie, którą rozdrobniony podaje w małych kawałkach.

Jan przyniósł pudełko z kociakiem na kuchnię i podzielił się z nim duszoną indykiem. Kotek zjadł z zadowoleniem i szybko opróżnił talerzyk. Wkrótce właściciel pojawił się, aby sprawdzić, czy wszystko jest w porządku.

Dobra robota, Janie! Co to za pudełko? Zapomniałeś?

Zanim Jan zdążył coś zrobić, krótkiego pomocnika, który wpychał się w podbródek Jana, kopnął karton, w którym siedział kociak. Z jego wnętrza wydobyło się rozgniewane Miau!.

Co? Kot na mojej kuchni? Zwolnię cię od razu! To rażące naruszenie norm sanitarnych!

Jan rozumiał, ale nie mógł zostawić małego głodnego przy lodówce. Mógłby go nakarmić na dworze, ale…

Wynieść na śmietnik natychmiast! Czekam!

Jan wziął pudełko i zaniósł je do kosza, sprawdzając w środku, czy kotek niczym nie ucierpiał. Położył je na boku, żeby nie stąpano po nim, i wrócił do kuchni, by kontynuować przygotowywanie kolejnych dań. Tymczasem zamówiły się zamówienia, przynoszące podziękowane kelnerki.

W drodze do kosza podszedł mały pomocnik, zerwał z kosza resztki jedzenia i wsypał je do pudełka nie zauważył, że w środku jest kotek. Zabrał je do miejsca, które przypadkowo okazało się przy wyjściu z piwnicy, skąd tego ranka wyprowadzono małego futrzaka.

W połowie godziny dotarł do adresu. Staruszek w podniszczonych ubraniach usiadł na kartonie i próbował wyciągnąć jedzenie, gdy nagle uderzyła go Waleria Stefańska swoją laską.

Ty, tego nie wytrzymam! krzyczała, machając laską w górę i w dół, przyciągając naszą uwagę.

Kotek w tej chwili musiał chwytać to, co w pobliżu, i uciekać jak najdalej. Nawet jedzenia nie dają! Co za ludzie! myślał mężczyzna, a Waleria ze wściekłością pchnęła karton na śmietnik, twierdząc, że tak mu należy.

W drodze potknęła się i upadła, a karton wypadł z jej rąk, leżąc na ziemi. To właśnie wtedy z klatki przybyła dziewczynka Zosia, którą mama wysłała wyrzucić śmieci.

Zosia, mijając staruszkę, usłyszała: Dzieciaku, idziesz na śmietnik? Nie mogłabyś jeszcze zabrać tego kartonu?

Znała tę złośliwą staruszkę, ale nie lubiła jej, więc zgodziła się pomóc, aby nie słuchać kolejnych pretensji. Zosia wróciła do domu, gdzie w szafce leżała maść na plecy.

Rzuciła worek na śmietnik i zamierzała wyrzucić karton, gdy usłyszała drapanie z wnętrza. Otworzyła i zobaczyła kociaka. O, jakże się cieszę!, pomyślała. To było jej marzenie własny kotek! Mama przywitała ją na progu: Co powie tata? ale Zosia już była zakochana w futrzaku i nie zamierzała go oddać.

*****

Ja już skończyłem zmianę, przebrałem się i pobiegłem na zewnątrz. Wieczór zapadał, ale kartony w tle wciąż widać było przy koszach. Przebierałem je po kolei.

Zawiedzione, nie znalazłem w żadnym kociaka. Przeszukałem wszystko jeszcze raz nie było go nigdzie. Uciekł, czy się schował?.

Włączyłem latarkę w telefonie i wydałem dźwięki, których nie słychało od dzieciństwa:

Kic-kic-kic!

Na zawołanie wybiegły dwa koty, które stale patrolowały przy koszach, ale kociaka nie było wśród nich. Zmartwiony, wróciłem do domu.

Co ty, Janie?, myślałem. Córka kociaka rusza się już od trzech lat, a ty go zabrałeś naI tak nasz mały bohater w końcu odnalazł ciepły dom i spokój, którego tak długo szukał.