Witold miał zaledwie trzy lata, gdy stracił swoją mamę

Hej, kochana, mam dla Ciebie taką historię, którą chciałem Ci opowiedzieć, bo to naprawdę wzruszające.

Witek Kowalski miał dopiero trzy lata, kiedy stracił mamę. Zobaczył, jak odrzuca go z drogi, gdy nadjeżdżał głośny motocykl, a jej czerwone sukienki rozbłysły jak płomień, po czym zapadła ciemność i cisza.

Chłopiec długo nie budził się ze szoku, ale lekarze zrobili, co mogli, i w końcu otworzył oczy. Wszyscy bali się tego momentu, kiedy zapyta o mamę, krzyknie jej imię, ale Witek milczał. Milczał pół roku, aż pewnej nocy wydał się z przeraźliwym krzykiem: Mamo!.

Wtedy pamięć wróciła, a w jego oczach znów rozbłysło czerwone płomienie. Wtedy już mieszkał w domu dziecka i nie rozumiał, po co go tam zostali. Zyskał jedną nawyk stał przy dużym oknie, z którego widać była droga i główna aleja, i wpatrywał się w dal, jakby czekał na coś.

No co tu ciągle stoisz? jęczała babcia Tamara, czyszcząc podłogę.

Czekam na mamę. Przyjdzie po mnie.

Hahaha, nie stój tak. Chodźmy, napiję Cię herbatą.

Dobrze zgodził się chłopiec, po czym znów wrócił do okna, drżąc, gdy ktoś podchodził do domku.

Dni mijały, miesiące płynęły, a Witek nie opuścił swojego posterunku, czekając, aż w szarym dniu pojawi się czerwone suknia i matka wyciągnie do niego rękę i powie: W końcu cię znalazłam, kochany synu!.

Tamara patrzyła na niego ze łzami w oczach, współczuła mu bardziej niż innym dzieciom, ale nie mogła mu pomóc. Lekarze, psycholodzy i inni starali się tłumaczyć, że nie ma sensu czekać tak długo, że nie powinien stać przy oknie całą noc, bo są inne zabawy, gry, przyjaźnie.

Witek patrzył na tych dorosłych, kiwał głową, zgadzał się, a gdy tylko ich puścili, wracał do swojego okna. Ile razy Tamara widziała przez szyby sylwetkę chłopca, nie mogła ich zliczyć, a przy wyjściu zawsze machała mu na pożegnanie.

Pewnego dnia kobieta odwróciła się, spojrzała na dziecko i ruszyła w stronę domu, wolno stawiając zmęczone kroki. Przechodziła przez most nad torami kolejowymi rzadko ktoś tam stawał, ale dziś stała młoda kobieta i wpatrywała się w dół. Nagle zrobiła nieuchwytny gest i Tamara zrozumiała, co chce zrobić.

No i głupia powiedziała, podchodząc bliżej.

Co? Co pan powiedziała? zapytała nieznajoma, surowo patrząc na staruszkę.

Głupia, mówię! Co więc wymyśliłaś, łobuziaku?! Nie wiesz, że to grzech odebrać sobie życie? Nie ty go wybrałaś, nie ty go kończysz!

A jeśli już nie mogę?! wykrzyknęła kobieta. Jeśli sił nie ma i sensu nie widzę! Co wtedy?

To chodź do mnie. Mieszkam przy przejściu. Pogadamy. Tu nie ma miejsca.

Tamara poszła cicho, nie odwracając się, wstrzymując oddech. Za nią słyszały się kroki kobiety, a Tamara westchnęła z ulgą, że zdążyła na czas.

Jak masz na imię, głupia?

Ola.

Ola Moja córka tak się nazywała. Zmarła pięć lat temu, poważnie zachorowała i w ciągu roku spłonęła, zostawiła mnie sierotą. Nie mam wnuków, dzieci, męża. Ja nazywam się Tamara. Wejdź, to mój dom. Nie pałac, ale własny. Teraz się przebiorę, postawię stół, zjemy kolację i napijemy się herbaty, wszystko się ułoży.

Dziękuję, ciociu Tamaro.

Nie ma za co, Olśniutko. Kobiecie zawsze ciężko na tym świecie. Łez i cierpień jest wiele. Ale rzucanie się w skrajności to ostatnia rzecz.

Nie myślcie, że jestem słaba ogrzewała Olię herbatką po prostu ten szaleńczy los mnie dopadł.

Ola urodziła się w małej wiosce i do siedmiu lat nie znała smutku. Rodzice kochali ją, bo była jedynaczką. Potem wszystko się rozpadło. Ojciec zostawił ich, wyjechał gdzieś, a w domu miał już inną rodzinę i dzieci. Matka, nie wytrzymawszy, zaczęła pić i wyładowywać gniew na córkę.

W odwecie za męża, z którym nie rozwiodła się, przyjmowała do domu obcych mężczyzn. Porzuciła domowe obowiązki, a ciężar wszystkiego spadł na małą dziewczynkę. Krótko potem koledzy matki zabrali wszystko, co pozostało po ojcu.

Ola zarabiała, pomagając sąsiadom przy ogrodzie czy drobnych pracach, dostając w zamian jedzenie. Karmiła swoją pijacką matkę, nie licząc na podziękowania. Wiedziała, że normalnej rodziny już nie będzie.

Ojciec nigdy nie zadzwonił, nie pytał, jak żyją bez niego. Mówiło się jej, że wyjechał za granicę, i ona zrozumiała, że już go nie zobaczy.

Ola wytrzymała mnóstwo upokorzeń, a bieda nie pozwalała jej mieć przyjaciół. Chłopaki omijali ją, bo była córką pijanej matki, więc cierpiała samotnością jak nikt inny. Ich wioska była zamożna, a rodziny takie jak jej rzadkością. Dlatego od dziecka była wyrzutkiem.

Pewnej nocy, kiedy Ola spała w małym pokoiku, wpadł pijany kolega jej matki. Ledwie udało się jej wyrwać i wyskoczyć przez okno, unikając tragedii.

Do świtu siedziała przy starym podwórzu, a gdy dom zamilkł, weszła do pokoju, wzięła dokumenty, ukradła trochę pieniędzy z ukrytego schowka, spakowała rzeczy i uciekła, nie oglądając się za siebie.

Wieczorem przyjechał jej ojciec Jan, by zobaczyć córkę. Zobaczył koszmar, szukał Olę, pytał sąsiadów, ale nikt nic nie wiedział. Dopiero wtedy dowiedział się, jak żyła jego dziewczynka. Płakał w swoim drogim samochodzie, przeklęty, że tak późno się zorientował.

Jan był kierowcą ciężarówek i kiedyś poznał bogatą niewiastę Magdalenę. Korzystała wielokrotnie z jego firmy i zawsze wymagała, żeby przyjeżdżał Jan. Polubiła go nie tylko wyglądem, ale i charakterem i postanowiła go zdobyć. Po kilku latach mieli dwójkę synów, a potem Magdalena oznajmiła Janowi, że wyjeżdża z Rosji.

Chcesz żyć ze mną, jedźmy razem. A jeśli nie wróć do żony. Kocham cię, Waniu, i będzie mi ciężko bez ciebie, ale nie będę cię zmuszać. Decyzja należy do ciebie.

Jan wybrał ją. Żal, że zostawiał Olę, był mniejszy niż ciągłe kłótnie z matką Olki i jej nałogi.

Pewnego dnia, gdy Ola była w szkole, Jan wrócił i przyłapał żonę z jakimś facetem. To było przełomowe. Gdy dziewczynka wróciła do domu, zobaczyła pijącą matkę, która powiedziała, że ojciec ich porzucił i nie wróci. Ola nie chciała wracać do domu.

Udało jej się znaleźć pokój w mieście dobra, starsza pani Zofia wynajęła jej małe lokum, a Ola zapłaciła za trzy miesiące z góry. Kiedy umowa się skończyła, Zofia poprosiła ją, by opiekowała się nią, a w zamian mieszkała za darmo.

Przez pięć lat Ola dbała o Zofię, a te dwa ostatnie lata starsza pani już była podległa. Gdy Zofia odeszła, Ola, płacząc ze współczucia, dowiedziała się, że odziedziczyła jej mieszkanie na obrzeżach miasta, choć było małe.

Później Ola poznała Jurka, młodego mężczyznę z banku. Wydała się jej szansa na lepsze życie. Ich małżeństwo trwało dwa lata, aż Ola przyłapała go z inną. Jurko nie przepraszał, wyrzucił kochankę, a potem pobił Olę tak, że trafiła do szpitala.

Nie zdążyła powiedzieć Jurkowi, że jest w ciąży. Straciła dziecko, a lekarze twierdzili, że kolejna ciąża jest mało prawdopodobna. Nie miała już rodziny, domu, a mieszkanie od Zofii Jurko sprzedał po roku i kupił sobie samochód. Ola nie sprzeciwiała się, bo wciąż go kochała.

Po wypisie ze szpitala wędrowała bez celu, aż nogi same zaprowadziły ją na kolejowy most. Tamara wysłuchała jej, nie przerywając, i po ciszy powiedziała:

To dopiero początek. Trzeba żyć, rozumiesz? Jesteś młoda, przed tobą wszystko. Kiedy u mnie zamieszkasz, pracuję cały dzień, a wracam dopiero wieczorem.

Dwa tygodnie Ola mieszkała u Tamary. Nowy sąsiad, posterunkowy Grzegorz, przyszedł, by poznać mieszkańców. Tamary nie było, więc rozmawiał z Olą i obiecał wrócić, kiedy pani wróci. Z czasem stał się dla niej przyjacielem Grzegorz.

Pewnego dnia Grzegorz zadzwonił do Oli i zapytał, czy zna Sławka Andrzeja.

Tak, to mój ojciec.

Ola, on od lat cię szuka.

I tak Ola stała się szczęśliwa i zamożna. Ojciec, radosny, że odnalazł córkę, kupił jej dobrą kamienicę, otworzył konto w banku, pomógł znaleźć pracę i obiecał częstsze wizyty.

Kilka tygodni później Ola odwiedziła Tamara, przyniosła przysmaki. Tamara leżała z wysoką gorączką, chorą i słabą.

Coś mnie przytłoczyło, Olusia! Boję się, że nie wyjdę z tego.

Nie, ciociu Tamaro, wezwałem karetkę, już jedzie, wszystko będzie w porządku. Wierzysz mi?

Wierzę. A wiesz, że pracuję w domu dziecka? Jest tam chłopiec, Witek. Ma pięć lat. Chcę mu zostawić mieszkanie, zostawiłam w testamencie notatkę. Niech będzie twoje.

Kim jest ten chłopiec? Jak go poznam?

Zobaczysz. Stoi przy oknie od dwóch lat, czeka na swoją zmarłą mamę w czerwonej sukni

Karetka zabrała Tamara do szpitala. Leżała tam długo, potem trafiła do sanatorium wszystko opłaciła Ola. Kiedy Tamara wróciła do pracy, zobaczyła puste okno. Kogoś już przygarnął.

Młodzi opowiadali, że w końcu matka naprawdę przyszła. Pewnego poranka, gdy Witek stał przy oknie, pojawił się kobiecy cień. Chłopiec wykrzyknął i przycisnął rękę do bijącego serca: kobieta w czerwonej sukni spojrzała prosto na niego i machnęła ręką.

Mamo!

Witek pobiegł w jej stronę, bojąc się, że zniknie. Ona, rozkładając ramiona, podbiegła do niego.

Mamo! Mamusiu! Wiedziałem, wierzyłem, że przyjdziesz! Czekałem na ciebie, mamo

A Ola płakała, przytulając chudego chłopca i wiedziała, że zrobi wszystko, by już nigdy nie doznał takiego bólu. Od tego czasu minęło trochę czasu. Ola i Grzegorz mieszkali w dużym domu, wychowywali Witka, który szykował się do szkoły i niecierpliwie czekał na braciszka. Z nimi mieszkała babcia Tamara, wdzięczna Oli i Grzegorzowi za wszystko. A ich spokojne szczęście polegało na tej miłości, którą codziennie sobie dają.