Moi krewni czekają, aż opuszczę ten świat. Myślą o przejęciu mojego mieszkania, ale zabezpieczyłem się na to z wyprzedzeniem.

Moje krewni czekają, aż odejdę z tego świata. Szeptają sobie, że przejmą moje mieszkanie przy ulicy Mokotowskiej, lecz już dawno zabezpieczyłam się przed ich zachciankami.

Mam przypadkowo sześćdziesiąt lat i mieszkam sama w kamienicy na Pradze. Nie mam dzieci, nie mam męża, choć kiedyś byłam zamężna. W wieku dwadzieścia pięciu poślubiłam mężczyznę, którego kochałam.

Małżeństwo rozpadło się, gdy mąż zdradził mnie z kochanką i wprowadził ją do naszego domu. Nie mogłam tego znieść, spakowałam rzeczy i wstawiłam się pod dach rodziców. Dwa miesiące po rozwodzie dowiedziałam się, że jestem w ciąży.

Szczerze mówiąc, nie chciałam tego mówić byłemu. Nie dzwoniłam, nie pisałam. Postanowiłam wychować dziecko sama. Gdy przyszedł na świat mój syn, lekarze szepnęli mi gorzką prawdę chłopiec przyszedł na świat słaby, a w dodatku nosi nieuleczalną chorobę. Szczęście dopisze mu jedynie, jeśli dojdzie do jedenastego lub dwunastego roku życia.

Nie wiedziałam, co robić, dokąd iść. Karmiłam go piersią każdego dnia, ale w mojej głowie krążyła tylko jedna myśl: że moje dziecko wkrótce opuści tę rzeczywistość.

Mój syn skończył piętnaście lat. W ciągu tygodnia po tym, jak jażdżę swoją starą Fiata 126p po Mokotowie, zmarł on, a zaraz potem mój ojciec, Zbigniew Kowalski, którego wielkie kamieniczne mieszkanie dziedziczyłam. Straciłam dwóch ukochanych ludzi.

Mieszkanie ojca było nie tylko przestronne, ale i w samym sercu Warszawy. Po latach samotności nie miałam wielu mężczyzn. Pragnęłam mieć dziecko, lecz bałam się, by nie powtórzyła się ta koszmarna historia, więc nie podejmowałam ryzyka. Gdy skończyłam czterdzieści pięć lat, kupiłam laptopa, by kontaktować się z krewnymi i zaglądać do wiadomości.

Krewni, dowiedziawszy się, że żyję sama, zaczęli przychodzić po nocach, przynosząc domowe wypieki i bibeloty. Często pytali, czy spisałam testament, a kiedy odkryli, że go nie mam, zaczęli narzekać na moją sytuację finansową. Niektórzy podkręcali sobie wzajemne relacje, by wyglądać w moich oczach lepiej i bardziej godnie. Znasz już, komu oddam moje cztery pokoje przyjaciółce Anicie Nowak, której córka, Zuzanna, zawsze bezinteresownie pomaga mi w codziennych sprawach.

Rodzina chce tylko mieszkania. Pewnego razu zerwałam z nimi kontakt, lecz to nie powstrzymało ich przed kolejnych telefonami.

Jednego wieczoru zadzwonił mój kuzyn, Janusz, i drwiąc zapytał, czy wciąż żyję i komu zamierzam oddać kamienicę. Byłam tak obrażona, że zablokowałam wszystkim krewnym możliwość pisania i dzwonienia.

Wszystko to wydaje się snem, w którym korytarze mieszkania ciągną się w nieskończoność, a zegary tykają od tyłu, a ja wciąż szukam spokoju wśród cieni przeszłości.