On go nie potrzebuję. Odmawiam mu!

Nie potrzebuję go. Odrzucam go. powtarzała dziewczyna, skulona na łóżku i trzymająca nogi pod siebie, gniewnie mrucząc. Potrzebuję tylko Jana, a on powiedział, że nie chce dziecka. To samo dotyczy mnie. Zróbcie z nim, co chcecie nie obchodzi mnie to.

Córeczko, to okrucieństwo odmawiać własnemu potomstwu. Nawet zwierzęta tak nie postępują rzekła kierowniczka oddziału.

Nie obchodzi mnie, co robią zwierzęta! Wypiszcie mnie natychmiast, bo zaraz wam pokażę, co potrafię wykrzyknęła kobieta, dopiero co urodziła.

Ty, niebyła głupia, Boże, przebacz! westchnęła kierowniczka.

Jej doświadczenie podpowiadało, że medycyna w tej sytuacji jest bezsilna. Tą dziewczynę tydzień temu przeniesiono z położniczego na oddział pediatryczny. Była złośliwa i nieprzyzwoicie głośna. Odmawiała samodzielnego karmienia dziecka, choć prośby były liczne. Zgodziła się jedynie na odciąganie pokarmu, ale nie miała gdzie się wycofać.

Młoda lekarka, Zuzanna, starała się ratować sytuację, lecz dziewczyna wciąż wywoływała napady histerii. Zuzanna tłumaczyła, że to niebezpieczne dla noworodka. Wtedy matka rzuciła: jeśli tak, to uciekam. Roztrzęsiona Zuzanna przyzywała kierowniczkę, a ona spędzała kolejny godzinny marsz, próbując przekonać nierozsądną matkę. Matka twierdziła, że musi pojechać do swojego chłopaka, a on nie będzie na nią czekał.

Kierowniczka nie zamierzała się poddawać po latach pracy widziała już podobne przypadki. Mogła zatrzymać dziewczynę jeszcze przez trzy dni, dając jej czas na przemyślenia. Gdy usłyszała o tym, wpadła w szał.

Czy wy zwariowaliście? Jan już mnie wkurza przez to przeklęte dziecko, a wy jeszcze mi podkładacie kamień w szpilki. Nie rozumiecie, że jeśli nie pojedę z nim na południe, to on weźmie Katarzynę! wykrzyknęła, łamiąc się w płaczu i wyzywając wszystkich głupi.

Kierowniczka westchnęła po raz kolejny, rozkazała podać matce walerianę i ruszyła w stronę drzwi. Towarzyszyła jej ordynatorka, która milczała aż do tego momentu.

W korytarzu zatrzymała się i szepnął:

Czy naprawdę wierzycie, że dziecko może dobrze żyć z taką matką? Jeśli w ogóle można ją tak nazwać.

Kochana, co zrobić? Inaczej przyślemy je do domu małego człowieka, a potem do domu dziecka. Przynajmniej rodzice mają dobre nazwiska i twoja, i chłopaka. Może spróbujemy porozmawiać z ich rodzicami? To przecież ich pierwszy wnuk. Co najważniejsze, chłopak przystojny. Dowiedz się, gdzie mieszkają rodzice i daj mi znać.

Dziewczyna uciekła tego samego dnia. Kierowniczka zadzwoniła do rodziców, ale młody chłopak nie chciał już słuchać.

Dwa dni później przyjechał ojciec ponura twarz, nieprzyjazny człowiek. Kierowniczka próbowała z nim rozmawiać, zaproponowała obejrzenie dziecka.

Ojciec odparł, że go to nie interesuje, i dodał, że jego córka napisze oświadczenie o odmowie, które przekaże przez swojego kierowcę. Kierowniczka stanowczo powiedziała, że tak nie pójdzie córka musi przyjść sama, bo nie zwolniliśmy jej. Wszystko musi być zgodnie z przepisami, inaczej będzie kłopot. Ojciec się zmieszał, w nim widać było strach przed urzędowcami, i odwrócił się, obiecując przywieźć żonę, by ona się zajęła sprawą.

Następnego dnia przyszła drobna, bladą cera kobieta, usiadła na krawędzi krzesła i od razu zaczęła płakać, szepcząc, że to wielka tragedia. Rodzice tego chłopca wyjechali za granicę, mają wielkie plany i pieniądze. Teraz matka płacze dniami, krzyczy, że nienawidzi dziecko. Najpierw dzwoniła do rodziców chłopca, a teraz zapowiada, że poleci za granicę po niego. Mówi, że jedzie z Janem, niech cały świat się rozpadnie od gniewu.

Kierowniczka westchnęła i zaproponowała, by matka zobaczyła dziecko, licząc, że może w niej się rozbudzi choć odrobina uczuć. Uczucia się pojawiły, ale tylko pogorszyły sytuację. Kobieta patrzyła na malucha w ramionach kierowniczki, łamiąc się, i wykrzykiwała, jak piękny jest. Chciałaby go wziąć, ale mąż zabrania, a córka nie chce. Wziąła nowy chusteczkę i zamarła w płaczu.

Kierowniczka tylko zamruczała Mhm i kazała pielęgniarce podać walerianę, narzekając, że dzięki takim zamieszaniom brakuje środka uspokajającego w oddziale.

Poszła do dyrektora, opowiedziała wszystko i zadeklarowała, że zatrzyma dziecko w oddziale. Dyrektor, kiedy zobaczył malucha, rozpromienił się, zapytał, czym jest karmiony. Był pulchny, jak mały bułeczek od tego momentu w szpitalu nazwali go Pączkiem.

Pączek pozostał w oddziale kilka miesięcy. Najpierw próbowano przekonać matkę przychodziła, bawiła się z nim, twierdziła, że oszczędza na bilet, by odnaleźć chłopaka. Wydawało się, że przyzwyczaja się do dziecka.

Młoda lekarka Zuzanna nie mogła go rozruszać:

Pączku, chcesz na ręce? Chodź, zobacz moje korale, pobawmy się.

Rozciągała do niego ręce, uśmiechała się, ale on patrzył na nią obojętnie, nie ruszając się.

Pewnego dnia Zuzanna wybuchła:

My go zdradzamy! To nasza wina! Nie ma w tym nic winnego, że przyszedł na świat w tym miejscu! Nienawidzę!

Usiadła na kanapie, przygnębiając głowę w kolanach, nie płacząc, a jedynie jęcząc. Kierowniczka podeszła, usiadła obok i pogłaskała ją po ramieniu:

Córeczko, nie wiem, co robić. Współczuję Pączkowi, nie wyobrażasz sobie, jak mi przykro. Boże, co za praca!

Nie będę czekać, muszę działać.

No to nie siedź, bo tylko krzyczysz i przydługo mi szlafrok przemoknął. Działaj, ale nie mów, że chcesz go adoptować. Nie dostaniesz go. Żyjesz w akademiku raz. Nie masz męża dwa. Nie chcę tego słuchać. To tylko emocje. Wiesz, ile już miałam takich Pączków? Nie policzę. Umówmy się: damy ci czas, a ty znajdziesz mu rodziców.

Zuzanna ruszyła w poszukiwaniu najlepszych rodziców. Działała tak szczerze, że nawet pielęgniarki w oddziale poczuły, że to misja.

W końcu znalazła parę Agnieszkę i Łukasza, po trzydziestu latach, bezdzietni, marzących o dziecku od lat. Agnieszka była delikatna, z miękkim uśmiechem i melodyjnym głosem, Łukasz wysoki, muskularny, jak dawny żołnierz, kochający żonę. Ich dom był przytulny, pełen światła.

Kierowniczka przywitała ich, nawet westchnęła z zachwytem, patrząc na Łukasza:

Przepraszam, to tylko podziw. Nie codziennie widzi się taką postać.

Łukasz nieśmiało zapytał o wagę noworodka, a Agnieszka roześmiała się, mówiąc, że nie pamięta, kiedy urodziły się szczegóły.

Kierowniczka wyjaśniła, że waga nie jest potrzebna w adoptowaniu.

Agnieszka otworzyła drzwi, weszła do sali, w której spał Pączek. Chłopiec mrugnął oczami, ręce wyciągnął w stronę Agnieszki, złapał jej duży palec i przycisnął go mocno. Wszyscy wybuchnęli śmiechem, mówiąc, jaki to sprytny maluch. Agnieszka uśmiechnęła się, skinęła głową, a Pączek lekko pisnął.

Po chwili kierowniczka zachorowała i rzekła:

Na razie to koniec spotkania. Idziecie do domu, przemyślcie i zdecydujcie

Nie musimy się zastanawiać odrzekła Agnieszka, nie odwracając się. Już wiemy, co chcemy.

Kierowniczka spojrzała zdziwiona, a Łukasz skinął:

Tak, już mówiliśmy sobie, że ten chłopczyk jest dla nas.

Agnieszka uśmiechnęła się, wyciągnęła rękę. Pączek trzymał jej palec tak mocno, jakby nie chciał puszczać. Cisza była gęsta.

Proszę, pozwól mi odejść, muszę iść, ale na pewno wrócę powiedziała z czułością. Musisz mi zaufać.

Pączek wahał się chwilę, po czym puścił palec i rozpromienił się szerokim uśmiechem, wydając radosny pisk.

Kierowniczka przyznała:

To po prostu odruch chwytania.

I tak, po licznych próbach i rozterkach, Pączek znalazł nowy dom, a my, choć zmęczeni, mogliśmy w końcu odetchnąć.