„Wynocha z mojego domu!” – powiedziałem do teściowej, gdy znowu zaczęła mnie obrażać.

Słuchaj, muszę ci opowiedzieć, co się ostatnio wydarzyło w moim życiu. Wynoś się z mojego domu! krzyknęłam do teściowej, kiedy po raz kolejny zaczęła mnie obrażać.

Jedyną rzeczą, której zawsze się bałam, był gniew mojej teściowej, z którą już raz miałam do czynienia w małżeństwie. Na szczęście w tamtym okresie miałam trochę szczęścia. Mój pierwszy mąż, Piotr, przyszedł z domu dziecka i nie miał rodziców. Nasze małżeństwo nie wytrwało po pięciu latach złożyłam pozew o rozwód. Zawarłam go, kiedy jeszcze studiowałam w Warszawie. Po roku Piotr wpadł w nałóg alkoholowy, zadłużył się i jego problemy przeniosły się na mnie. Musiałam przerwać naukę, żeby podjąć pracę i spłacić długi.

Z tym małżeństwem wpakowałam się w mnóstwo kłopotów. Gdy w końcu się rozwiodłam, poczułam ogromną ulgę. W końcu miałam nadzieję, że nie będzie już żadnych problemów.

Dwa lata spędziłam sama, dochodząc do siebie i powoli odbudowując życie. Wtedy poznałam Roberta. On nie był żonaty, nie miał żadnych poważnych związków. Wszystko poszło bardzo szybko zaraz po kilku spotkaniach oświadczył się, a ja powiedziałam tak. Poszliśmy potem do jego mamy.

Już przy wejściu zobaczyłam rozgniewany wyraz twarzy jego matki, Jadwigi. Rzuciła mi półprzyjazne cześć i zamknęła się w innym pokoju. Na początku nie wiedziałam, co się dzieje. Może coś nie grało w moim stroju, ale ja byłam skromnie ubrana. Przy stole Jadwiga spojrzała na mnie i milczała. Ten wpatrzony wzrok był nieprzyjemny, a kiedy zrobiłam się czerwona, natychmiast wtrąciła się ostro:

A więc tak, nie masz wykształcenia? rzekła z lekkim uśmiechem i pogardą. Zawahałam się chwilę, potem spokojnie odpowiedziałam, popijając herbatę.

Tak, nie ukończyłam studiów, ale planuję to nadrobić.

Brzęczeć? zamruczała teściowa. Planujesz skończyć studia? A jak już zostaniesz żoną, co wtedy? Kiedy będziesz wychowywać dzieci, gotować dla męża i sprzątać w domu? Jesteś jak jakaś księżniczka. Zaśmiała się ponownie, wzięła kolejny łyk herbaty i położyła filiżankę na stole. Powiem ci szczerze, mój syn nie potrzebuje dziewczyny takiej jak ty.

Wyglądasz przeciętnie, zarówno pod względem urody, jak i figury, i jeszcze nie masz głowy dodała.

W tej chwili poczułam się naprawdę obrażona. Wstałam od stołu, pobiegłam do łazienki i zaczęłam płakać. Nieznajoma kobieta obraża mnie bez powodu, a mąż milczy. Dobrze, że szybko opuściliśmy ich dom.

Nie chciałam już tam wracać, ale Jadwiga wciąż przychodziła do nas i za każdym razem znajdowała pretekst, żeby mnie skrzywdzić i obrazić.

Poszłam nawet do psychologa, żeby dowiedzieć się, co zrobić. Po kilku sesjach zrozumiałam, że moja teściowa to typowa manipulatorka, a ja byłam ofiarą, bo pozwoliłam jej mnie obrażać. Kiedy znowu zaczęła atakować, natychmiast poprosiłam ją, żeby wyszła z naszego domu.

Nie utrzymujemy już kontaktu, ale to mnie nie obchodzi. Robert nie ma w tej sprawie nic do powiedzenia.