Podkład — tajemnice, które zmieniają każdą stylizację!

Drogi dzienniku,

-Jesteś to ty, Marzena? zdziwiłam się, kiedy dawna koleżanka z klasy otworzyła drzwi. Nie widzieliśmy się od około roku, a ona zadzwoniła sama i zaprosiła mnie do swojego mieszkania. Marzena nigdy nie wyróżniała się szczupłą sylwetką zawsze była nieco pulchna i nie przejmowała się tym. Szybko wyszła za mąż za ukochanego, urodziła syna i nigdy nie poznawała biedy. Tym razem jednak stała przede mną chuda, wyczerpana młoda kobieta z ciemnymi kręgami pod oczami.

-O, ile kilogramów już schudłaś? zapytałam.
-Już dwadzieścia, wejdź, odparła, wskazując na kuchnię. A waga dalej spada. Myślisz, że się cieszę? Dlatego właśnie cię wezwałam.

-Jeśli sama nie wiesz, co się dzieje, to nie ja miałam przyjść, a twoja siostra Wiktoria, bo u nas w szkole medycznej jest już lekarzem. odpowiedziałam.
-Jestem w trakcie badań nalała herbatę, spoglądając na mnie smutnym wzrokiem. Wszystkie wyniki w normie, nic nie wykryto. Pamiętasz, jak opowiadałaś wtedy o swojej koleżance z roku, Jadwidze? Co się z nią stało i jak to się skończyło? Również lekarze nic nie znaleźli?
-Tak, pamiętam przyznałam. Było tak, ale nie wierzyłaś w to wtedy?
-Kiedyś nie wierzyłam, a teraz Coś się wydarzyło i nie wiem już, w co wierzyć, a w co nie.

-Opowiadaj nie mogłam się doczekać, co naprawdę spotkało Marzenę.

-Zaczęło się pół roku temu zaczęła przyjaciółka. Stałam jak teraz w kuchni i kroiłam ogórki do sałatki. Nagle zauważyłam, że czas jakby się zatrzymał. Kroję, kroję, a ogórek się nie kończy. Wiesz, że nie wierzę w nic niematerialnego. No właśnie, nie wierzyłam

-Ciekawe wprowadzenie pomyślałam, bo od zawsze uwielbiam tajemnice i niewytłumaczalne. Usiadłam wygodniej, czekając na dalszy ciąg.

-Zanim się obejrzałam, rozległ się dzwonek do drzwi, wyciągając mnie z letargu. Spojrzałam w wizjer nikogo. Pomyślałam, że może chłopaki się bawią. Otworzyłam drzwi i leżała tam paczka. Odsunęłam ją delikatnie stopą, ale coś we mnie kazało zajrzeć do środka.

Rozpakowałam ją i zobaczyłam starą ikonę.

-Stara, stara, nie wątpię odparła Marzena, kiedy dostrzegłam w jej oczach pytanie. Przyniosłam ją od wujka Pawła, który prowadzi antykwariat w Krakowie. Potwierdził autentyczność i zaproponował sporo złotówek.
-A ty? zdziwiłam się, bo Marzena nigdy nie chodziła do kościoła.
-Przypomniałam sobie, jak babcia opowiadała o cudownej ikonie przy świętym źródle. Ikona sama pojawiła się przy źródle, trzykrotnie była w kościele, a potem znów wracała do wody. Pomyślałam, że skoro wybrała mnie, niech zostanie u mnie.

-Niewiarygodne zachwyciłam się. Nigdy nie słyszałam, by w dzisiejszych czasach ikona sama znalazła właściciela.

Marzena westchnęła, głową potrząsając się smutno.

-Dziwne rzeczy zaczęły się tydzień później najpierw mój kot, mały i zdrowy, z wszystkimi szczepieniami, zniknął jak tęcza po burzy. Ścigał sztuczną mysz po całym mieszkaniu, a rano nie chciał już wyjść z pokoju. Pogrzebaliśmy go na cmentarzu zwierząt.
-Jeszcze tego nie zdążyłam przetrawić, gdy zadzwoniła mama z przychodni, że upadła na płaskim terenie i złamała nogę. Zadzwoniłam do męża, prosiłam, by przywiózł ją do domu, a on powiedział, że dziś zwolniono go z dobrej pracy i zaoferowano niskopłatną.

-Słuchaj, Marzena zatroskałam się czy nie wydaje ci się, że razem z ikoną przyciągnęłaś do domu pecha?
-Wszyscy tak mówili, a ja nie wierzyłam. Gdy proponowano, by się jej pozbyć, czułam złość, myśląc, że wszyscy mi zazdroszczą tak cennego znaleziska.
-Czy to naprawdę przypadek? zapytałam, bo pod poduszką leżała paczka. To była podkładka!
-Czy z ikoną można zrobić podkład? wahała się Marzena. Przecież przedstawia Królową Nieba.
-To musimy rozgryźć pomyślałam, ale najpierw kontynuuj, co dalej?

-Potem nasz syn zachorował, spędził miesiąc w szpitalu. Ja zaczęłam chudnąć jeszcze bardziej, myśląc, że to stres, a do tego biegałam codziennie po sklepy, by przynieść mu coś pysznego. Praca nie przestała istnieć mój mąż podjął nową pracę, ale płaciło mu to o połowę mniej niż wcześniej.
-Wesołego życia nie było, ale syn został wypisany, Bogu dzięki, a ja wciąż traciłam kilogramy. Przypomniałam sobie historię Jadwigi, której lekarze też nie mogli pomóc.

-Nie mogli potwierdziłam. Słuchaj teraz.

Przed obroną pracy dyplomowej ja, przyjaciółka Anka i jej kuzynka Jadwiga postanowiłyśmy wybrać się na piknik nad Wisłę. Każda z nas miała wtedy chłopaka. Chłopaki zgodzili się, pod warunkiem, że nocleg w namiotach odbędzie się nad brzegiem rzeki.

W drodze zgubiliśmy się w leśnym gąszczu. Jadwiga pierwsza znalazła na gałęzi jedwabny szalik i zawiązała go sobie na szyi, po czym natychmiast natrafiła na ścieżkę prowadzącą do rzeki.

-To nie zwykły szalik zaśmiała się.
-Lepiej nie brać cudzych rzeczy obawiała się Anka. Skąd w ogóle ten szalik?
-Ktoś po prostu go zgubił odpowiedziała Jadwiga. Jest piękny, wezmę go dla siebie.

Rozbawiliśmy się, łowiliśmy ryby, kąpaliśmy się, przyrządziliśmy zupę, popiliśmy trochę wódki i śpiewaliśmy przy ognisku. Rano, gdy pakowaliśmy się do powrotu, Jadwiga stała się blada, a ból głowy ją dusił. Przez ostatni odcinek drogi Kacper, jej chłopak, niósł ją na rękach.

Jadwiga zaczęła słabnąć, nie zdała egzaminów, a uczelnia przyznała jej przerwę zdrowotną. Badania nie wykazały nic konkretnego. Poszłam do jej matki i poprosiłam o szalik oddała go mi od razu. Zabrałam go do Krotkówki, małej wsi pod Krakowem, i pojechałam pociągiem do babci Stanisławy, znanej z leczenia nieuleczalnych.

Babcia spojrzała na zdjęcie Jadwigi, na szalik i rzekła:
-To podkładka, choroba przeszła na energię, nie na ciało. Dlatego lekarze nie widzieli niczego. Dobrze, że przybyłaś na czas, bo inaczej nie udałoby się pomóc.

Babcia rozkopała pod drzewem popiół szalika, przygotowała ziołowy wywar i podała go Jadwidze. Po wypiciu dziewczyna rozbłysła zdrowiem i wkrótce opuściła szpital.

-Może i my powinniśmy jechać do Stanisławy? ożywił się Marzena.

Udało nam się, lecz babci już nie było przyjechaliśmy na jej pogrzeb. Poznałyśmy wtedy jej córkę, zakonnicę Marię, która przytrzymała ikonę w świętej wodzie, odmówiła ją poświęcić i wysłała do kościoła.

Marzena postąpiła tak, a wszystkie nieszczęścia ustąpiły. Ona znów nabrała zdrowia, stała się piękniejsza, wkrótce urodziła dziewczynkę i nazwała ją Zuzanną.

Zapisuję to wszystko, bo czuję, że los czasem splata się w nieoczekiwane wzory, a małe cuda potrafią ocalić nas przed zgubą.

koniec wpisu.