Kiedy prawdziwa miłość przychodzi, tracisz rozum

Kiedy naprawdę kochasz, tracisz rozum

Jadź, może wrócimy mieszkać na wsi? Nie mogę przyzwyczaić się do miejskiego zgiełku, żyjemy już trzy lata, a ja wciąż czuję się tu obcy. Poza tym na świeżym powietrzu lepiej, a może w końcu urodzisz dziecko? proponował Jan swojej żonie.

Wiesz, Janie, wczoraj też o tym myślałam. Znowu podjąłbym pracę w miejscowej szkole, a może naprawdę zmiana otoczenia nam pomoże? odpowiedziała Jadź.

Jadźko, jesteś moją ukochaną, zdecydowanie! odparł Jan.

Jan i Jadź pobrali się cztery lata temu. Po studiach Jadź przyjechała do ich rodzinnej wsi i zaczęła uczyć w szkole. Tam rozkwitła ich miłość i wkrótce wzięli ślub.

Po roku życia w wiosce musiała wrócić do miasta ciężko zachorowała jej matka, więc przeprowadzili się. Rok później matka zmarła.

Jan i Jadź żyją razem, kochają się, ale brakuje im potomstwa, na co oboje bardzo liczą. Jadź przeszła badania, lecz lekarze twierdzą, że wszystko jest w porządku.

Spakowali rzeczy w pośpiechu, wynajęli samochód i przeprowadzili się do domu matki Jana, samotnie mieszkającej w wiosce Złotniki pod Lublinem.

Dzięki Bogu wykrzyknęła z radością Stasia, teściowa że w końcu się zdecydowali. Myślałam, że to tylko kaprys, ale Bóg wysłuchał naszych modlitw. Pokój jest wolny, zajmijcie go, miejsc będzie pod każdym. Ojcze Janie odszedł rok temu tęsknię. Modliłam się, byście wrócili, i proszę, oto jesteście.

Jan znów podjął pracę w lokalnym warsztacie samochodowym, przyjęto go z uśmiechem, a Jadź wróciła do szkoły.

Dzień dobry, Pani Jadwigo przywitał się dyrektor szkoły, pan Fryderyk Kowalski. Dobrze, że wróciliście, mamy wolne miejsce, nie każdy chce jechać na wieś.

W piątkowy wieczór Stasia zorganizowała przyjęcie w domu, wiedząc, że przyjdą sąsiedzi, przyjaciele Jana, uczniowie i ich rodzice. Wszyscy cieszyli się, że wróciła ukochana Jadźka, tak zwano ją wszyscy w wiosce. Najbardziej ucieszył się Szymon, którego Jadźka wyciągnęła z bagna, czyli z dna butelki.

Nikt w wiosce nie wierzył, że przestanie pić, ale Jadź pomogła mu w tym. Szymon wpadł na podwórko Stasi, zobaczył Jana i jego starszego brata, mocno ich przytulił, zapominając przywitać się.

Janie, naprawdę? Wieś obiegła wieść, że wróciliście z Jadżką. Rozumiem, że jesteś tu rodowity, a ona nauczycielka miejska!

Wracamy na stałe odparł Jan i poklepał Szymona po ramieniu.

Gdzie jest nasza Jadżka, w domu? zapytał Szymon.

Jan skinął głową, a Szymon już wbiegł do domu, zobaczył Jadź, podniósł ją, zakręcił kilka razy i położył na podłodze.

Jadżko, Jadżko, jak się cieszę! wykrzyknął.

W drzwiach stał Jan, uśmiechnięty.

W końcu się przekonałem, wszystko rozumiem. Czekam na was w gościnie. Moja Weronka będzie zadowolona. Muszę już iść do domu, obiecałem żonie zajmę się naszą córką. Czekamy na was jutro nie zapomnijcie przyjść machnął ręką i wybiegł.

Nie pije? zapytała Jadź Stasię.

Nie, od tamtej pory ani razu. Kocha swoją córkę, ma już prawie dwa lata.

Jak się nazywa?

Ania uśmiechnęła się Stasia. No i co, nie wiesz?

Ania? Jak ja?

Nie tak jak ty, ale na cześć ciebie powiedział Szymon. Zapomniałaś, jak się nią opiekowałaś Nikt nie wierzył, że uda ci się go przemienić w człowieka.

Następnego dnia Jadź i Jan pojechali w gości do Szymona. Jego żona Wera już czekała przy nakrytym stole, a z małego pokoju wyszła mała lalki, z kręconymi włosami jak u Szymona, niebieskimi oczkami i pulchnymi policzkami, nieśmiało podeszła.

Patrz, córeczko, kto przyszedł powiedział Szymon. Wujek Jan i ciocia, jak ty, Ania.

Witaj, Aniu usiadła przed nią Jadź i podała lalkę.

Dziewczynka przytuliła lalkę, chwyciła Jadź za rękę i poprowadziła ją do swojego pokoju.

No i co, Jan, zgubiłeś żonę? zaśmiał się Szymon. Podobają się nam jej cechy, ukrywa się przed ludźmi, a tu czuć dobrą duszę.

Do domu przybyli jeszcze krewni Szymona i Wery, zebrało się osiem osób przy stole, a później kolejni wiejscy goście. W naszej wsi, kiedy jest uczta, przyciąga to tłumy. Wszyscy cieszyli się, że Jan i Jadź wrócili. Ktoś przyniósł ciasta, inny dżemy i kiszonki, ktoś butelkę wódki, a niektórzy już rozstawili akordeon. W domu Szymona było wesoło.

Szymon wstał, zamierzał wznosić toast za przyjazd Jana i żony, podniósł kieliszek, ale nie wypił wszyscy wiedzą, że on już nie pije.

Ja, jako nikt inny tutaj wszystko, co mam dzisiaj, zawdzięczam Jadżce Stepanowej, naszej Aniuszce. Każdy zna jej rolę w moim dotąd bezwartościowym życiu. Tak, wtedy szeptano za moimi plecami, kiedy szedłem do domu nauczyciela. Znowu do nauczycielki, na jawnie, w środku dnia. I nie wstydzą się, ona młoda, wykształcona, a z kim się związała Było tak? rozejrzał się po wieśniakach, zapytał i sam odpowiedział. Było Widzieli to wszyscy, ale niezdają sobie sprawy, że między mężczyzną a kobietą może być nie tylko przelotna przygoda, ale i prawdziwa, czysta przyjaźń. Zwykła ludzka. A już wtedy w mojej duszy głęboko tliła się miłość do Weronki. Nikt o tym nie wiedział.

Było, było ożywiły się przy stole mieszkańcy, słuchając Szymona. Wtedy rozmawialiśmy wiele

Nigdy nie zapomnę, jak po raz pierwszy podeszła do mnie Jadżka Stepanowa, spojrzała przyjaźnie, uśmiechnęła się i łagodnym głosem rzekła: Szymonie, pomóż moim uczniom zrobić karmniki dla ptaków, i dodała, że mam być trzeźwy. Chciało mi się podlać, ale obiecałem i dotrzymałem słowa. Zrobiłem dwa karmniki i pomyślałem, że to nie zaszkodzi. Lecz pomyślałem: jeśli znowu mnie poprosi, nie będę w stanie, zawiodę Byłem wtedy zły, ale nie piłem. wspominał.

Potem Jadżka znów podeszła, poprosiła o coś, a ja chętnie pomogłem. Zacząłem pić, ale szybko przestałem, bo nie chciałem, by zobaczyła mnie pijącego. Lubiłem być użyteczny. Zachęciła mnie do kursu na kierowcę, ukończyłem, od razu znalazłem pracę. I odtąd prowadziłem samochód w trzeźwości mrugnął do wszystkich przy stole.

Dopiero kiedy Jadżka wyjechała z miastem, zrozumiałem, że te karmniki i takie rzeczy mogłaby zrobić każda, ale ona w ten sposób wciągała mnie ze mroków w światło, małymi krokami. Dzięki niej ujrzałem swojego anioła stróża Jadżkę. Przez kilka miesięcy przyglądała się mnie, uwierzyła we mnie. Dziękuję jej ogromnie podziękował, a ona uśmiechnęła się, uczestnicy klaskali.

Kiedy stanąłem na nogi, Bóg zdecydował, że sam będę to robił. Jeśli mogę, będę chodził jak wszyscy, jeśli nie będę czołgał się do końca. Nie miałem prawa się poddać. Ach, jak bardzo tęskniłem za Tobą, Jadżko. Wtedy wszystko ułożyło się z Weronką, spotkaliśmy się, i ona też w mnie uwierzyła. Dzięki niej i mojej córce jesteśmy zobowiązani Jadżce Stepanowej. Musimy ją kochać i szanować, bo ma dobre serce i duszę. A Ty, Janie, jesteś świetny, podziwiam cię. Kochasz ją, a ona kocha ciebie. Wszystko będzie dobrze.

Czas płynął. Jan pracował, Jadź zajmowała się dziećmi w szkole. Pewnego dnia wróciła z lekcji blada, słabsza w nogach, położyła się na kanapie.

Jadżko, co się stało? zdziwiła się Stasia. Nie widziałam cię tak leżącą w dzień. Czy coś ci dolega?

Nie wiem, słabość, mdłości, coś nie tak.

Stasia pomyślała i uśmiechnęła się.

Czy nie czekasz dziecka, Aniu?

Już nie mam nadziei

Nie poddawaj się, zawsze trzeba mieć nadzieję. Jutro rano pojedziemy do lekarza w powiecie.

Jadź wróciła z miasta szczęśliwa, lekarz potwierdził.

Gratuluję, będziecie mieli dziecko. Co ja mówiłem

Jan leciał z pracy do domu, żona już miała przybyć z miasta.

Co jest? wpadł do domu, zobaczył szczęśliwą żonę, podskoczył i przytulił ją. Hurra, nie musisz nic mówić, widać to po twojej twarzy, a ona śmiała się radośnie.

Minęły kolejne tygodnie. Późnym wieczorem zabrano Jadżkę karetką do powiatowego szpitala, Jan pojechał z nią. Nocą urodziła syna. Rankiem pod szpitalnym werandą pojawiła się Stasia i usiadła przy ławce, patrząc na noworodka.

Mamo, wszystko w porządku, nasz syn przyszedł na świat. Nie mogę uwierzyć, że to się dzieje, tak bardzo kocham Jadżkę, czasem sam się boję tej miłości, czy to normalne?

To normalne, synku. Kiedy naprawdę kochasz, tracisz rozum odpowiedziała matka z uśmiechem.

Zabraniemy Jadżkę ze synem do domu, pomogę jej, a matka patrząc na niego pomyślała: Z zewnątrz mężczyzna, a w środku dziecko.

Wszystko było w porządku, wszyscy szczęśliwi. Po pewnym czasie Jadżka urodziła także córkę radość ogarnęła wszystkich.

Jan ukończył studia zdalnie i jest teraz głównym agronomem. Jadź proponują stanowisko dyrektora szkoły, ale nie chce