Charlie – Historia niezwykłego chłopca z małego miasteczka

Nazywam się Burek. Jestem labradorem uroczym kundelkiem, którego wszyscy lubią. Czasem jednak mam dość wszystkiego i muszę pożreć coś, co nie przypada mi do gustu. Dbajcie o siebie! Mam panią, którą kocham bez względu na to, co robi i kim jest. Nie ma co dyskutować kocham ją i tyle!

Pani kupiła mnie, gdy miałem miesiąc, a ona 408 miesięcy, czyli 34 lata. Już następnego wieczoru siedziała na podłodze naszego dwupokojowego bloku, piła czwarty kieliszek czerwonego wina, głaskała mnie i płakała:

No i jedź sobie stąd. Mam wreszcie psa, który nigdy mnie nie zdradzi. Powiedz, Burek, co ze mną nie tak? Nie radzę sobie w kuchni więc zapisałam się na francuski kurs. Od tamtej pory przestała ciągle narzekać. Potem zwróciła uwagę na mój strój, mówiąc, że w nieforemnym płaszczu wygląda jak worek z ziemniakami. Przejęła cały garderobę, a babcia i mama podarowały trochę ubrań. Przestała już patrzeć na mnie. Zasugerowała też, że w sypialni jest nudno, a w kinie ludzie podchodzą do filmu z sercem i profesjonalizmem. Co to za kino? Przez dwa miesiące oglądałam na YouTube filmy o technikach intymnych, prawie zbankrutowałam na bananach. Babcia znów pomogła przyniosła dwa wiadra kukurydzy. Wszystko dla niego. A on odszedł, cholera. Burek, jesteś jedyny. Nie zostawiaj mnie nigdy, dobrze?

Spojrzałem w zmrużone oczy i polizałem jej policzek. Co miałem zrobić? Mógłbym zjeść wszystko, co leży w koszu, a z szczeniakiem niewiele zyskać. Objęła mnie, zasnęliśmy. Winę za wszystko obarczam czerwonym winem.

W miarę jak rosły moje plamy na podłodze, rosła i ja. Pani dbała o mnie całym sercem, wkładając w to całą energię. Oglądała programy o pięciogwiazdkowych polskich ośrodkach wypoczynkowych typu all inclusive. Wtedy korzystałem z pełnego all inclusive: jedliśmy po brzuchu, w soboty podawano awokado. Nie miałem obowiązków rano odprowadzałem panią do pracy i czekałem, aż wróci. Czekałem (szczerze mówiąc, spałem na tyłkach). Kiedy wracała, całowała mnie, karmiła mięsnym farszem. Byliśmy szczęśliwi. Kocham ją całym sercem.

Pewnego dnia w mieszkaniu pojawił się kolega z pracy. Po kinie przyszedł, wypił z nami czerwone wino w kuchni i zasnął w sypialni. Z dźwięków wynikało, że podobało mu się to. Gdy rano po raz pierwszy nie nakarmiła mnie, odpowiedział na to… buty kolegi. Ich już nie było. Chciałem go ukarać, ale patrzyła na niego z taką miłością, że się poddałem.

Kolega okazał się normalnym facetem, przynosił mi mięso. Buty chował w lodówce. Zauważyłem, że odwiedzał nas tylko w porze lunchu, a czasem nocował. Wieczorami pani nie odrywała się od telefonu, pisała do niego. Stawało się coraz smutniej. W weekendy siedziała przy telefonie, a on nie dzwonił, a kot był podszarpany. Podczas jednego wieczornego spotkania z czerwonym winem głaskała mnie i mówiła:

Ach, Burek, dlaczego tak? On jest żonaty. Znalazłam normalnego, rozumnego faceta, a on z majątkiem. Myślałam, że w jego towarzystwie znajdę spokój. Śledzę każdy jego lajka na Instagramie, nie odrywam się od telefonu. Jestem lepsza od jego żony, Burek. Popatrz na moje piersi to prezent losu. Pokazuję je psu. Zbliżają się święta, znowu będziemy sami.

Pani cicho zapłakała. Do licha, kolego. zawołała. Objęła mnie, a ja warczałem z nienawiści.

Następnego dnia, gdy przybył na lunch w garniturze, stracił go. Gdy zniknął do jej pokoju, zabrałem się do pracy. Za każdą jej łzę miałem odpowiedź. Wkrótce z garnituru nie zostały nic oprócz małych rogów i nóżek. Na podłodze znalazłem dwa telefony na ładowarce jego i jej. Zgryzłem oba. Nie ma sensu patrzeć w te rzeczy i płakać nocami.

Kolega wyszedł z sypialni w szlafroku, zobaczył, że nie ma nic innego do ubrania i telefonów, i zaczął mnie biczować smyczą. Pani krzyknęła, chciała mnie obronić. On ją odciągnął, wziął mnie w garść, pojechał do samochodu i włożył mnie do bagażnika. Myślałem, że mnie wyrzuci, planowałem, jak go zaatakuję, gdy wyjdzie z auta. Zamiast tego wciągnął mnie do jakiejś kliniki. Wsadzono mnie do klatki, podano zastrzyk i moje siły zgasły. Gdy odzyskałem przytomność, obca kobieta głaskała mnie przez pręty klatki i mówiła w telefon:

Co za ludzie, przyjmą psa, będą się nim bawić i potem go nie potrzebują. Przyniosą, za tysiąc złotych uśpij go, kochana. Dobrze, oddzwonię.

Kobieta usiadła bliżej. Jedną ręką głaskała, drugą trzymała strzykawkę przy boczku. Nie jestem głupi, wszystko zrozumiałem. Tylko pani smutna, jak bez mnie żyć? Trzy razy szczek, szczek, szczek! Do zobaczenia, świecie.

Nagle drzwi otworzyły się i wpadła sama, całkiem zamglona.

Stój! Nie! Nie odchodź! Znalazłam cię, znalazłam!

Kobieta zatrzymała się i warczała, że i tak nie zwróci tysiąca, ale nie mieliśmy czasu na to. Pani rzuciła się do mnie, a ja do niej.

Burek, przeszłam wszystkie kliniki! Przebacz mi, wybacz! Słyszysz?

Mówią, że psy nie płaczą. A ja choć nie płakałem, raz naprawdę płakałem. Nie mówcie nikomu. Wróciliśmy do domu i zasnęliśmy.

***

Pani została zwolniona, bo kolega sobie tak poradził. Z mojego jadłospisu zniknęło mięso, musiałem przejść na kaszki. Stałem się wegetarianinem. Nie poddawała się jednak. Zaczęliśmy biegać rano. Przeważnie ja biegłem, a ona podziwiała brzozy. Po kilku miesiącach przyspieszyła, przestała pić czerwone wino, a jedynie babcia przynosiła kukurydzę i stare sukienki.

Pani podjęła studia, o których marzyła od dawna zbierała kwiaty do bukietów. Podpowiadałem jej, że mięso też może być bukietem. Mięsny bukiet to najlepszy dar na ziemi. Gdy przyjęła mój pomysł, nasz mały blok wypełniła bukietami i rzekła:

Jeśli nikt nie wręczy mi kwiatów, sama będę je robić i dawać innym.

Zrozumiałem tę aluzję i przy następnym biegu przyniosłem wyrywany z korzenią mniszek duży i zielony. Pani doceniła prezent, przytuliła mnie i pocałowała.

Wkrótce dostała pracę w kwiaciarni, co ją ucieszyło, a mnie jeszcze bardziej. Przyniosło to do naszej kamienicy całe kwiatowe zapasy. Nasze mieszkanie znów stało się przytulnym domem, a mięso wróciło na mój stół.

Po dwóch latach przyjechał Szymon, naprawiał lodówkę i został na stałe. Szymon jest świetny, nie krzywdzi pani, a ona śmieje się z nim bez końca. Niedawno przybył kolejny Szymon, mały szczeniak. Pani poprosiła, byśmy go też strzegli i kochali. Zrobię to, bo tak jest z psem.

Tak, życie potrafi zatoczyć krąg: miłość, zdrada, cierpienie i odkupienie. Najważniejsze, co się z niego nauczyć, to że lojalność i prostota serca przynoszą prawdziwy spokój, niezależnie od burz wokół.