Żadna z babć nie może odebrać dziecka z przedszkola. Muszę płacić fortunę za opiekę.

Hej, muszę Ci opowiedzieć, co u nas w tej chwili się dzieje, bo aż kręci mi się w głowie. Nasze dwie babcie czyli moja mama, Ania Nowak, i teściowa, Zofia Kwiatkowska mieszkają dosłownie dwa piętra od przedszkola w Warszawie, a jednak nie chcą podchodzić po naszego chłopca. Gdyby nie mój etat, który kończy się dopiero o 18:00, nie mógłabym go odebrać na czas. Mąż, Paweł, pracuje w zakładzie przy produkcji zmianowej, więc on też nie może być zawsze dostępny. W efekcie musimy płacić opiekunce to dodatkowy wydatek, który mocno obciąża nasz domowy budżet, choć teoretycznie mamy babcie.

Moja mama pracuje w banku do 16:00 i codziennie przechodzi obok przedszkola, kiedy wraca do domu. Ostatnio rozstała się z moim ojczymem i chce się skupić na sobie relaks, maseczki, wyjścia do kina, na wystawy, spotkania z przyjaciółmi. Z dzieckiem przychodzi się jej bardzo rzadko, tylko w weekendy, bo twierdzi, że mały rozprasza jej medytację i porządek w mieszkaniu. Kocham, jak doradza mi w wychowaniu, ale jednocześnie stanowczo odmawia jakiejkolwiek pomocy przy codziennych obowiązkach.

Teściowa to zupełnie inna historia. Zofia nigdy nie pracowała, całe życie była gospodynią domową. Ma czworo synów, a nasz Paweł jest najstarszy. Wydawałoby się, że właśnie ona powinna wstąpić do akcji, ale mówi, że ma już wystarczająco dużo spraw przy własnych dzieciach, a do tego nie mam czasu i ochoty na małego. Musi gotować, sprzątać, prać, wyżywiać rodzinę i potem sprzątać po wszystkich. Jej młodsi synowie 18letni Michał i 21letni Łukasz już się wkręcają w dorosłe życie i radzą sobie sami.

Pewnego razu Zofia wzięła naszego chłopca z przedszkola i potem, wyraźnie rozgniewana, powiedziała, że nie ma już sił, bo jej mąż i synowie wrócili zmęczeni i głodni po pracy. Twierdziła, że to nasza sprawa, nie jej, i że nie liczymy już na jej pomoc. Teraz koszty żłobka i opiekunki pochłaniają nasze pieniądze, a ja wkurzona jestem na tę obłudę. Co roku przy Świętach babcie przyjeżdżają, przynoszą prezenty i mówią, jak bardzo kochają wnuka, a w rzeczywistości nie pomagają nam nigdy w praktyce.

Dziś musiałam zadzwonić do mamy i dosłownie błagać ją, żeby podeszła po naszego chłopca, bo nie stać nas na kolejną opłatę za opiekunkę. Nie możemy liczyć na rodziców ani finansowo, ani pod kątem prawdziwej pomocy. Teściowa mówi, że cała pensja zjeżdża na jedzenie, bo mąż i synowie jedzą poza domem.

Nie wiem, jak z tego wyjść. Każda złotówka idzie na jedzenie, ubrania i codzienne potrzeby, a jeszcze musimy dopłacać opiekunce. Jak mam przekonać nasze babcie, żeby w końcu nam pomogły? Trzymaj kciuki.